• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Camilla Läckberg


Camilla Läckberg (34) is een van de best verkopende thrillerschrijfster van Zweden en ook in Nederland lopen haar boeken als een trein. Sinds kort ligt de nieuwste in de winkel: Steenhouwer. Tijdens een persbezoek aan Amsterdam vertelt Camilla, moeder van twee kleine kinderen, in een exclusief interview hoe blij ze is dat haar jeugddroom is uitgekomen.

Camilla:

‘Als kind al droomde ik ervan om schrijfster te worden. Toch ben ik economie gaan studeren. Schrijven was voor mij iets mystieks, iets magisch. Ik keek tegen schrijvers op alsof het Goden waren en ik kon me niet voorstellen dat ik dat ook zou kunnen. Maar in een paar jaar tijd is mijn leven volledig veranderd. Ik kan het wél en daar ben ik ontzettend blij en dankbaar om. Af en toe zit ik achter de computer te tikken en dan zeg ik tegen mezelf: haal even diep adem en besef wat je nu aan het doen bent. Je hebt bereikt waar je altijd van droomde: geniet ervan, proef het moment! Je leeft als mens vaak vluchtig en dat geeft ook niet, maar soms is het goed om bewust stil te staan bij wat je hebt.

Ik ben opgegroeid in het plaatje Fjällbakka, waar al mijn boeken zich afspelen. Het ligt pal aan zee, wordt omgeven door bergen en er wonen maar duizend mensen. Het is er sprookjesachtig mooi. In mijn boeken gebeurt er altijd een moord, maar in werkelijkheid is het de veiligste plek die je maar kunt bedenken. Ik was er als kind zo vrij als een vogeltje, speelde hele dagen buiten en kon overal in mijn eentje naar toe. Maar ik vond het ook leuk om lekker thuis te lezen en te schrijven. Ik had de luxe van twee ouders die altijd thuis waren; mijn moeder was huisvrouw en mijn vader werkte ook niet meer omdat hij een aantal hartaanvallen had gehad. Hij had twee dochters uit een eerder huwelijk. Mijn halfzussen zijn een heel stuk ouder dan ik; vijftien en twintig jaar, maar ik heb een heel goede band met hen. Hoewel Fjällbakka echt de mooiste plaats ter wereld is, ben ik op mijn zeventiende naar Stockholm gegaan. Als ik in mijn geboortedorp was gebleven, was mijn hele leven al uitgestippeld geweest. Je bouwt dan een huis vlak naast je ouders, je trouwt met de boy next door, gaat in een winkel op de hoek werken. Ik wilde meer van de wereld zien. Maar ik kom nog geregeld in Fjällbakka, mijn moeder woont er nog. Nergens kom ik zo tot rust als daar.

In Stockholm had ik het goed naar mijn zin, maar eigenlijk vond ik mijn studie niet leuk. En het werk dat ik daarna ging doen, in de marketing, háátte ik. Maar ja, ik moest toch ergens mijn geld mee verdienen en wist geen goed alternatief. Maar iedere zondagavond had ik buikpijn omdat ik de volgende dag weer naar kantoor moest. Vaak zat ik uit te rekenen hoe ik het beste kon sparen om zo snel mogelijk met pensioen te kunnen. Maar al zou ik haast mijn hele salaris opzij zetten, dan nóg moest ik heel veel jaar werken! Dat maakte me werkelijk misselijk van paniek. Ik kampte in die tijd met veel overgewicht. Ik jojode telkens twintig kilo op en neer. En maar diëten en me dan weer volproppen. Ik at gewoon mijn ongeluk weg. Natuurlijk sprak ik er veel over met mijn man, die ik tijdens mijn studie had ontmoet, en ook met mijn vriendinnen. Zij wisten van mijn schrijversdroom en hebben mijn man getipt om mij een schrijfcursus te geven als kerstcadeautje. Als ik die níet was gaan doen, zou ik denk ik nog steeds ongelukkig zitten te wezen op kantoor. Maar die cursus heeft alles veranderd. Ik besefte dat ik echt graag een boek wilde schrijven. En waarom ging ik ervan uit dat het onmogelijk was? Ik kon het toch in ieder geval proberen? Al tijdens die cursus ben ik met IJsprinses, mijn debuut, begonnen. Dat het een thriller zou worden, stond meteen vast. Sinds ik als kind alle Agatha Christie’s verslond die er waren ben ik verliefd op dat genre. De zwarte kant van de mens fascineert mij. Niet zozeer bloederige moorden an sich, maar de psychologie erachter. Hoe komt iemand zover dat hij een ander persoon iets verschrikkelijks aandoet? Daarover schrijven boeit mij.

Ik vertelde tegen iédereen die het maar wilde horen dat ik met een boek bezig was. Zo wilde ik mezelf dwingen het echt af te maken. Later hebben vriendinnen wel gezegd dat ze eigenlijk niet geloofden dat het iets zou worden. Maar ik zette door, al deed ik er dan tweeënhalf jaar over, omdat ik natuurlijk fulltime werkte. Gelukkig kreeg ik veel steun van mijn toenmalige man, die allerlei huishoudelijke taken van mij overnam om me te ontzien.

En mijn boek werd een groot succes! Het is inmiddels vertaald in zestien talen en ik ben, vijf jaar later, al met mijn zesde boek bezig; de deadline daarvan is over een paar dagen. Als ik straks thuiskom van mijn persbezoek in Nederland moet ik dag en nacht achter de pc om het af te ronden. Maar ik vind schrijven het allerleukste dat er is. Ieder boek is voor mijzelf ook weer een verrassing. Als ik begin, heb ik misschien vijf procent van het verhaal in mijn hoofd zitten. Ik weet alleen wie het gedaan heeft en waarom. Alle andere lijnen ontvouwen zich tijdens het schrijven. Soms ben ik stomverbaasd over iets wat mijn personages doen, dan roep ik echt uit: wat?!

Schrijven heeft mij veranderd. Ik ben nu een gelukkig mens. En ik ben veel zelfverzekerder geworden. Alles is op zijn plek gevallen, ik doe wat ik leuk vind en ik krijg er nog waardering voor ook. Eindelijk zit ik lekker in mijn vel. En mijn overgewicht ben ik zomaar kwijt geraakt, langzaam bij beetje, zonder er moeite voor te hoeven doen!

De afgelopen jaren is mijn leven nog meer veranderd: ik ben moeder geworden. Mijn zoontje is vijf jaar, mijn dochtertje drie. Ook dat is geweldig. Ik vind het moederschap en mijn werk heel makkelijk te combineren: ik zit niet aan vaste tijden vast en pas me gewoon aan hen aan. Veel handiger dan bij vriendinnen, die ik altijd zie stressen om alles te regelen en op tijd bij de opvang te zijn. Ik doe ‘s ochtends lekker alles op mijn dooie gemak en breng ze naar de crèche als zij er klaar voor zijn, niet wanneer het mij uitkomt. Hun vader en ik zijn sinds de lente van vorig jaar uit elkaar. We zijn twaalf jaar samen geweest en we hadden het altijd goed, maar op een gegeven moment waren we meer beste vrienden dan partners. Ik kon me daar niet bij neerleggen. Ik ben degene geweest die de beslissing nam om uit elkaar te gaan, ik denk dat een vrouw dat nu eenmaal sneller doet. Mannen blijven vaker gewoon maar zitten waar ze zitten. Maar ik vroeg mijn ex onlangs nog of hij toch ook niet blij was dat we deze stap hebben gemaakt en hij was het inderdaad met mij eens. Gelukkig hebben we uitstekend contact, we zijn nog altijd heel close. Ik heb een huis gekocht dat vijfhonderd meter bij hem vandaan ligt en we zorgen allebei om en om een week voor de kinderen. Maar een weeklang hoef ik ze nooit te missen want we komen vaak bij elkaar over de vloer. Als hij een probleem heeft met de kinderen of hij zoekt een oppas, ben ik de eerste die hij belt, en andersom. Dat gaat uitstekend. Ook als ik op reis moet voor mijn werk kan ik zijn hulp altijd inroepen. En anders is mijn moeder er nog. Die vindt het zo leuk om op te passen dat ze volgens mij continu naast de telefoon zit te wachten of ik misschien bel!

Sinds de herfst heb ik een nieuwe relatie; met de politieman die mijn boeken altijd nalas voordat ze gepubliceerd werden, om te controleren of alles technisch gezien wel klopte. Heel handig hoor, om altijd een adviseur bij de hand te hebben, haha! Ik ben heel erg gelukkig met hem. Minder leuk vond ik het dat onze relatie in alle roddelbladen in Zweden breed is uitgemeten; dat is wel iets waar ik heel erg aan heb moeten wennen. Mijn privé-leven is mijn privé-leven niet meer. Bij mijn scheiding wisten ze ook allemaal te melden dat mijn ex-man mijn succes niet kon handelen, iets wat écht flauwekul was. Ja, die roddels zijn naar, maar verder vind ik dat bekend zijn alleen maar leuke dingen met zich meebrengt. Zo word ik wel eens uitgenodigd voor feestelijke filmpremières en word ik bij interviews vaak prachtig opgemaakt en op de foto gezet door de meest professionele fotografen. Heerlijk toch, welke moeder die normaal onder de spuugvlekken zit zou dat niet leuk vinden? Van lastige fans heb ik gelukkig geen last. Zweden zijn een heel bescheiden volkje. Meestal hoor ik alleen mijn naam fluisteren achter mijn rug. Of er komt een verlegen oud dametje mij op mijn schouder kloppen om me toe te fluisteren: I love your books! Sowieso is het leuk om altijd met complimentjes te worden overspoeld. Er zullen ook heus wel mensen zijn die níet van mijn boeken houden hoor, maar die komen mij dat zelden vertellen; ik krijg alleen positieve verhalen. Zalig! Eigenlijk zou dat bij iedere baan zo moeten zijn. Als ze vroeger, toen ik nog econoom was, wat vaker hadden gezegd: wauw, meid, wat doe je dit werk fantástisch, dan had ik het vast een heel stuk leuker gevonden!’

Wie is Camilla?

Naam: Camilla Läckberg

Geboortdatum: 30 augustus 1974

Geboorteplaats: Fjällbakka, Zweden

Huidige woonplaats: Stockholm

Kinderen: Wille (5) en Meja (3):

Partner: Ja

Boeken: In Nederland uitgekomen: IJsprinses (2006), Predikant (2007), Steenhouwer (2008), Uitgeverij Ambo Anthos, Amsterdam.

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide