• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Carolien Spoor


Deze week glanst Carolien Spoor (20), vooral bekend als Florien uit Goede Tijden Slechte Tijden, in de rol van de uitdagende Frederique in de telefilm Bloedbroeders. Carolien over haar uiteenlopende passies: acteren, sushi, shoppen maar vooral over de liefde voor haar vriend, vriendinnen en familie.

Carolien:

‘Vorige week was ik mijn kamer in het huis van mijn ouders aan het uitmesten. Ik vond er een brief die ik op achtjarige leeftijd had geschreven aan de redactie van Goede Tijden Slechte Tijden. Ik vroeg ze om foto’s met handtekeningen, om aan mijn vriendinnetje te geven op haar verjaardag. Zó grappig dat ik ooit die brief heb zitten schrijven! Toen had ik er nog geen idee van dat ik later zélf in GTST zou belanden! Als Florien Fischer; die rol heb ik twee jaar gespeeld. Ontzettend leuk. Het was ook enorm leerzaam, omdat het tempo van opnemen heel hoog ligt en je daardoor erg geconcentreerd en gedisciplineerd moet werken.

Hoewel ik al mijn hele leven acteer, betekende deze rol mijn grote doorbraak. Maf hoor: opeens kent iedereen je en word je op straat aangesproken en nageroepen. En weet je wat zo bizar is? Sommige mensen schijnen amper te beseffen dat je een rol speelt, maar denken dat jíj echt je karakter uit de serie bent. Zo kreeg ik bijvoorbeeld commentaar dat ik nodig wat aardiger voor mijn tante moest zijn. En toen ik als Florien fakete dat ik zwanger was, vroegen mensen aan mij: hé, ben je echt zwanger? Af en toe speelde ik maar mee en zei dat we inderdaad druk bezig waren met het schilderen van de kinderkamer!

Een van de aangrijpendste dingen van bekend zijn, vind ik dat je wel eens aanvragen krijgt om zieke kinderen te bezoeken. Zo ben ik een keer in het Sophia kinderziekenhuis geweest, bijvoorbeeld bij kinderen in quarantaine, die dan helemaal opgetogen zijn dat jíj komt. Heel gek voelt dat, dan bekruipt mij toch het gevoel: wie ben ik nu helemaal, dat iemand mij zo graag wil ontmoeten? Maar het is fijn om op zo’n eenvoudige manier iemand de dag van z’n leven te bezorgen. Ook werd er eens een meisje op een soort bed binnengereden in de studio in Aalsmeer, om de cast te ontmoeten. Een paar maanden later kregen we een rouwkaartje. Dan hakt de realiteit er toch wel even in.

Hoe ik ook genoot van het acteren in GTST en de contacten met de leuke mensen daar - vooral met Marly van der Velden, die een heel goede vriendin van mij is geworden - heb ik besloten om met de soap te stoppen. Ik wilde namelijk graag naar de toneelschool. Dus van hectisch acteerwerk ben ik terug naar de schoolbanken en een studiebeurs! Maar dit was altijd al mijn grote droom; ik denk dat ik er ontzettend veel kan leren en mijn carrièrekansen kan vergroten. En dit moment was perfect; ik ben geen groentje meer, tegelijkertijd ben ik nog niet teveel gevormd door mijn ervaring. Na verschillende auditierondes werd ik aangenomen op de school in Maastricht. Hartstikke blij was ik. Dat het helemaal in Limburg was, was wel even een obstakel: ik woonde in Amsterdam, evenals veel van mijn vrienden én mijn grote liefde, acteur Jon Karthaus. Maar we hebben er samen veel over gepraat en we vonden allebei dat je je keuzes nooit door een ander moet laten belemmeren; wie weet hoe alles er over een jaar uitziet en dan zou ik achteraf misschien spijt hebben dat ik het niet heb gedaan. En zó ver was het nu ook weer niet. Ik heb mijn kamer in Amsterdam opgezegd en woonruimte gezocht in Maastricht, midden in de stad. En ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Op school leer ik zóveel, de klas is erg leuk en ook de stad bevalt uitstekend. Maastricht is heel anders, echt Bourgondisch. Als ik mensen op maandag weer vanuit Maastricht opbel zeg ik altijd: ik ben weer in het buitenland! Maar hoe ik het ook naar mijn zin heb, op vrijdag weet ik niet hoe snel ik weer in Amsterdam moet komen. Daar voel ik mij toch het meeste thuis. Die stad leeft en bruist, er is zoveel afwisseling. Het is ook het hart van theater en film. Én het is de stad waar ik lekker bij Jon kan zijn!

Ik ben altijd weer ontzettend blij om hem te zien. We zijn nu tweeënhalf jaar bij elkaar; ik heb hem ontmoet bij Zoop, waar ook een vriend van mij in meespeelde. Een paar maanden later, na de première van het Schnitzelparadijs in Paradiso, zijn we gaan dansen, en daar op de dansvloer is de vonk overgeslagen. De week erna hadden we onze eerste date en hebben we gezoend. In eerste instantie viel ik op zijn ogen. En op zijn lach; die is echt prachtig, zeker als hij hard en uitbundig schatert. Maar zijn innerlijk is even mooi. Hij is vreselijk grappig, ik kan echt urenlang de slappe lach met hem hebben. Maar we kunnen ook heel diepe gesprekken voeren. Dat die balans goed is, van lol kunnen maken en serieus zijn, dat vind ik heel belangrijk. We zijn nog altijd smoorverliefd. Als wij ergens samen zitten te eten, denken mensen vaak dat we nog maar net bij elkaar zijn! Ik weet dat ik nog jong ben en dat het misschien gek klinkt, maar ik heb echt het gevoel dat ik oud met hem kan worden. Het klópt gewoon. En in al die tijd dat we samen zijn hebben we nog nooit een onwijze ruzie gehad! Samen zijn we ontzettende levensgenieters. Eten is een van onze grootste hobby’s. Pasta, verrukkelijk! En sushi, daar zijn we totaal verslaafd aan. Zelf ben ik ook helemaal into zoete dingen, zoals koekjes, karamel en chocola. Gelukkig hoef ik niet heel erg op mijn lijn te letten. Nu ja, ik zou niet de héle dag door taartjes moeten eten hoor, maar gelukkig heb ik die neiging ook niet.

Buiten mijn vriendje breng ik veel tijd door met vrienden en vriendinnen. Na de middelbare school is er toch maar een beperkt groepje overgebleven; je drijft makkelijk van elkaar weg omdat iedereen zo druk is met het opbouwen van een eigen leven. Ik koester de mensen die er nog zijn en baal er soms van dat ik maar zo weinig tijd voor ze heb. Want vriendschap is voor mij superbelangrijk; dat je alles kunt delen en dat de ander altijd voor je klaarstaat. Ik sta ook voor hen klaar, dag en nacht. Ik ben heel behulpzaam, soms misschien té. Als ik moe uit Maastricht kom en eigenlijk niets anders wil dan op de bank hangen, spring ik toch op als iemand mij belt voor een gunst. Nee zeggen is niet mijn sterkste punt, daardoor cijfer ik mezelf soms teveel weg. Maar dat is vriendschap, vind ik; er zijn als iemand je nodig heeft. En meestal geeft het juist energie. Ik kom helemaal bij van leuke vriendinnendingen, zoals samen taarten bakken of shoppen. Dat laatste is een ontzettende passie van me, ik vind het heerlijk en kan het eindeloos doen. Ik heb kásten vol kleding, gênant gewoon. Weet je waar het gaaf is om te winkelen? In New York! Ik was er afgelopen oktober. Een van mijn beste vriendinnetjes, Alexandra, die ik nog ken van de middelbare school, studeert daar nu en ik heb daar samen met Jon een tijdje gelogeerd. Wauw, wat een gave stad zeg. En leuke winkels! Ik had zóveel gekocht dat we een extra koffer moesten aanschaffen om alles mee naar huis te krijgen.

Ik ben iedere dag weer blij met mijn leven. Blij met de mensen om mij heen, blij dat ik de kans heb om me te ontwikkelen in dat waar ik mijn hele leven al zo gedreven mee bezig was. Al toen ik vijf was zat ik op een jeugdtheaterschool. Mijn eerste rol was: een rond huis spelen! Ha, en op die leeftijd kún je dat ook gewoon! Via een kindercastingbureau heb ik op mijn zesde auditie gedaan voor een rol in Antonia. En die kreeg ik! Later heb ik onder meer in Baantjer de Film gespeeld. Toch heb ik een heel gewone schooltijd achter de rug hoor. De andere kinderen wisten wel dat ik zulke dingen deed, maar ze merkten er weinig van. Pas toen ik, in de laatste klas van de middelbare school, in GTST ging spelen, kreeg ik een heel ander leven en ging ik nog maar twee á drie dagen per week naar school. Maar ik vond het wel heel belangrijk om mijn eindexamen te halen, dus in de weekenden was ik heel hard aan het studeren. En ik ben geslaagd, gelukkig! Mijn ouders hebben mij altijd enorm gesteund bij alles wat ik ondernam. En nóg. Ik heb echt superouders. Ik zie hen vaak en ik bel mijn moeder iedere dag. Alles wat ik meemaak deel ik met haar.

Natuurlijk heb ik nog heel veel dromen. Ik hoop dat ik als actrice mooie rollen zal krijgen en allerlei kanten van mezelf kan laten zien. Zoals Angelina Jolie in A Mighty Heart of Carlize Theron in Monster. Daar heb ik echt ademloos naar zitten kijken; in die films zie je zo’n andere kant van deze actrices, daar krijg ik gewoon kippenvel van. Ik droom ervan dat ook te leren, te kunnen, te doen. Wat mijn privéleven betreft hoop ik voor mijn dertigste toch al wel mijn eerste kind te hebben. Ik heb echt een supergrote kinderwens. Ik ben ook wel een moederlijk type denk ik; ik heb altijd veel met kleine kinderen gehad, was vroeger ook altijd aan het oppassen. Maar de zus van Jon is op dit moment zwanger, dus als alles goed gaat kunnen Jon en ik binnenkort uitgebreid oom en tante spelen! Voor onszelf stellen we het nog maar even uit. Voorlopig is elke dag nog een ontdekkingsreis waarbij nog zoveel te beleven en te leren valt.’

Bloedbloeders

Bloedbroeders is een spannende telefilm over een waargebeurde moordzaak in de jaren zestig. Carolien kruipt in deze film in de huid van een verleidelijk vijftienjarig meisje in de jaren zestig. De film wordt uitgezonden op 15 mei om 20.30 uur op Nederland 3. Hij is geregisseerd door Arno Dierickx en geproduceerd door Rinkel Film & TV Producties – AVRO.

www.bloedbroedersdefilm.com

Wie is Carolien?

Naam: Carolien Marie Elisabeth Spoor

Geboortedatum: 23 december 1987

Geboorteplaats: Den Haag

Woonplaats: Maastricht

Opleidingen: Gymnasium, nu: toneelschool.

Relatie: Ja, met Jon Karthaus

Broers / zussen: 1 zus, Frederique (15)

Ouders: Fred en Petra

Werkervaring: onder andere Antonia, Baantjer de film, korte VPRO-film ‘Aardige mensen’, Goede Tijden Slechte Tijden.

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide