• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Thrillerschrijfster Simone van der Vlugt


Simone van der Vlugt schreef al jaren historische jeugdboeken toen ze in 2004 groots doorbrak met haar literaire thriller voor volwassenen, De renie. Sindsdien is haar naam niet meer weg te denken uit de bestsellerlijsten. Ook Schaduwzuster werd een succes en deze week verschijnt haar nieuwste boek: Het laatste offer, een weergaloze actiethriller die de lezer meeneemt naar een ver verleden en lang verborgen geheimen onthult. Wie is toch de vrouw achter al die spannende boeken? En hoe kwam ze op het originele idee van haar nieuwste boek?

Het laatste offer begint in Egypte, waar een archeoloog een spectaculaire ontdekking doet. Dan verdwijnt hij plotseling. Zijn zoon Jef en diens kersverse vriendin Birgit volgen zijn spoor en ontrafelen stukje bij het beetje het mysterie waar de archeoloog zo door gepakt werd. Als lezer word je k gepakt. En hoe! Zelf las ik het boek ademloos uit. Zouden de theorien uit Het laatste offer kunnen kloppen? Kan het zijn dat alle opzienbarende ontdekkingen uit de twintigste eeuw niet meer dan hrontdekkingen zijn?

Simone: Ik kwam op het idee voor dit boek door een documentaire waarin gesteld werd dat er vroeger beschavingen zijn geweest die veel verder ontwikkeld waren dan wij aannemen. Wie weet kenden ze zelfs elektriciteit! Het klonk als een broodjeaapverhaal, maar mijn interesse was gewekt. Er bleken allerlei serieuze theorien over te bestaan, die zijn gebaseerd op vondsten en feiten. Het is niet zeker of die theorien kloppen, maar er is ook niemand die kan zeggen dat het net waar is. Op basis hiervan heb ik een verhaal bedacht. In Het laatste offer zijn waarheid en fictie vermengd: alle locaties waar ik over schrijf bestaan echt, alle ontdekkingen ook, alleen zijn ze niet altijd precies op de beschreven plek gedaan. Met dit boek ben ik teruggegaan naar een oude liefde, de geschiedenis. Ik vind geschiedenis verschrikkelijk interessant. Dat er mensen hier op de wereldbol hebben rondgelopen met een totaal ander leven dan wij; z boeiend! Eigenlijk is het omgekeerde sciencefiction. Ik stel me graag voor hoe mijn leven geweest zou zijn als ik een paar eeuwen eerder was geboren. Als ik dezelfde persoon was geweest als nu, dan weet ik zeker dat ik dan ook iets met schrijven had gedaan. Dat zit nu eenmaal in me. Mijn hele leven al komen er verhalen in mijn hoofd op die eruit moeten. Al toen ik acht jaar was maakte ik kleine boekjes, die ik met plakband in elkaar zette. Op mijn tiende kreeg ik een typemachine en toen was ik echt niet meer te stuiten. Het heeft nog een tijd geduurd voordat mijn eerste boek in de winkel lag, maar ik vertrouwde erop dat het ooit goed zou komen. En inderdaad!

Ook al zijn er nu al veel boeken van mij verschenen, ik blijf het spannend vinden als er weer een nieuwe uitkomt. Maar zo speciaal als die eerste keer wordt het natuurlijk niet meer. Toen voelde ik een enorme sensatie, zo van: wauw, het is gelukt! Bij De renie kwam dat gevoel weer terug, omdat het mijn eerste boek voor volwassenen was. De tijd ervoor was heel spannend. s Avonds in bed suste ik mezelf in slaap met heerlijke fantasien over een daverend succes. Overdag was ik dan weer nuchter genoeg om te beseffen dat dat vast allemaal roze wolken waren. Er gaan zoveel boeken onopgemerkt voorbij Maar tot mijn grote geluk en verbazing bleek De renie nog een veel groter succes dan ik had kunnen dromen! Bij Schaduwzuster was ik opnieuw nerveus. Gelukkig viel dat boek eveneens in de smaak bij de lezers. Ook nu is het spannend hoe het zal gaan. Dit boek is heel anders dan de vorige twee. Er komt meer actie in voor, achtervolgingen zelfs. Hoe dan ook, ik heb in ieder geval heel veel plezier gehad bij het schrijven van het boek en dat is voor mij toch de belangrijkste reden om het te doen!

Ik schrijf iedere ochtend, als de kinderen naar school zijn.s Middags doe ik het huishouden, lees ik over wat ik s ochtends heb geschreven en bereid ik mij vast weer voor op de volgende dag. Hoewel schrijven mijn grote passie is, heb ik het gezinsleven er nooit onder laten lijden; wanneer mijn kinderen thuis waren, was ik er voor hen. Ik wilde niet dat zij zich later een moeder zouden herinneren die altijd achter de computer zat. Ik heb een dochter van dertien, Esme, en een zoon van elf, Friso. Zij vinden het heel leuk dat ik nu zon succes heb. Ze krijgen van leeftijdsgenootjes, die mij kennen van mijn jeugdboeken, te horen dat het vet en cool is dat ik hun moeder ben, en dan zijn ze wel trots. Wie ook heel blij voor me is, is mijn man Wim. We zijn al heel lang samen en hij heeft alles met mij meegemaakt, hij weet dat dit altijd al mijn grote droom was. Ik heb hem ontmoet tijdens een fietsvakantie, we waren toen allebei zeventien. Ik was met mijn beste vriendin, hij met een neef. We ontmoetten elkaar en het was meteen raak. De rest van de vakantie zijn we met zn vieren opgetrokken. Ook daarna hielden we contact, maar we woonden nogal ver uit elkaar, dus iedereen was ervan overtuigd dat het wel weer uit zou gaan. Maar we hielden het vol, ook zonder MSN, de mobiele telefoon en alle moderne communicatiemiddelen die er nu zijn. Eigenlijk was het wel goed dat we zon stuk bij elkaar vandaan woonden; zo hielden we toch lang ons eigen leven. Toen ik later in Amsterdam naar school ging en hij daar werkte, zagen we elkaar veel meer, en op ons eenentwintigste zijn we gaan samenwonen. Ik vind het heel bijzonder dat ik hem al zo lang ken en we alles samen hebben meegemaakt.

Wim leest alles wat ik schrijf mee, ik heb veel aan zijn oordeel. Hij kan me ook heel goed helpen in de eerste fase van een boek. Dan gaan we samen met de hond wandelen en klets ik uren tegen hem aan, over de verhaallijn, de hoofdpersonen, alles. Hij komt dan af en toe met een losse opmerking, die alles weer in balans brengt. Andere keren zegt hij helemaal niets, maar dan helpt hij me toch, alleen maar door me aan te horen. Want als je dingen uitspreekt, zie je ze helderder. Het is heerlijk dat hij altijd een luisterend oor heeft. Dat vind ik echt het voordeel van een langdurige relatie: hem verveelt het nooit om naar mij te luisteren. Vriendinnen die op de koffie komen zijn er op een gegeven moment wel klaar mee; hij niet. Dat is erg fijn.

Ook met mijn moeder praat ik veel over mijn werk. Vroeger al las ze alles mee. Ik heb een heel goede band met haar en mijn vader. Ze wonen vlakbij; vanaf n plek in hun huis kun je naar het onze kijken. Ik heb zelf ook in dat huis gewoond, tot mijn eenentwintigste was het mijn ouderlijk huis. Toen grapte mijn moeder wel eens: Later als jij schrijfster bent, Simone, en het gaat allemaal goed, dan koop je daar aan de overkant een vrijstaand huis en dan kunnen we naar elkaar zwaaien! Eind vorig jaar bleek hier in dit hofje iets vrij te zijn. Ik zei tegen mijn moeder: Weet je nog, vroeger, dat je vond dat we naar elkaar moesten kunnen zwaaien? Dat gaat nu echt gebeuren! Ik vind het fantastisch om zo dichtbij elkaar te wonen. We lopen makkelijk even bij elkaar naar binnen. Ook mijn broer, met wie ik een bijzondere band heb, woont dichtbij. Heerlijk, ik kom ze overal tegen, dat geeft me echt een dorpsgevoel. We hebben met zn allen afgesproken dat we nit uit Alkmaar weggaan.

Naast schrijven zijn nog genoeg andere dingen die ik belangrijk vind. Mijn gezin natuurlijk; ik doe graag leuke dingen met hen, zoals uit eten gaan. Ook houd ik erg van lezen, van shoppen en op terrasjes zitten met vriendinnen. Tegenwoordig lukt het me beter om daar tijd voor vrij te maken dan vroeger. Eigenlijk ben ik daartoe gedwongen door gezondheidsklachten, dat is natuurlijk vervelend, maar toch is het wel goed voor me. Vroeger was ik t fanatiek, voelde ieder moment dat ik niet schreef als spijbelen. Tja, en dat heeft voor RSI gezorgd. Daarom kan ik alleen nog maar s ochtends schrijven en soms heb ik zelfs dan al te veel pijn. Om die reden staat er nu ook een bed in mijn werkkamer, dan kan ik af en toe wat rusten. Er zijn wel periodes geweest dat ik echt niet kon typen. Als er dan per se iets uit moest, schreef Wim het voor mij op en zat ik ernaast te dicteren. Niet ideaal, maar altijd nog beter dan een spraakcomputer. Als ik zag wat die voor een onzin van mijn woordenstroom maakte, dan had ik de neiging om de laptop door de kamer te gooien! Nu gaat het gelukkig weer beter. Maar reken maar dat ik hoe dan ook blijf schrijven, al moet ik met een stok in mijn mond op het toetsenbord slaan!

Ik ben heel gelukkig met de mooie dingen die mij zijn overkomen. Ik waardeer het enorm, want ik weet dat het ook anders kan. Dat heb ik van dichtbij gezien bij mijn beste vriendin Eveline, die ik vanuit mijn jeugd ken. Zij is goudsmid en had een juwelierszaak met haar man, waar ze altijd keihard voor gewerkt heeft. Maar een paar jaar geleden kreeg ze ernstige gezondheidsklachten en het liep mis met haar man. Ze is, buiten haar schuld, lles kwijtgeraakt: haar huwelijk, haar zaak, haar geld, haar huis. Ze moest volledig vanaf het nulpunt alles weer opbouwen. Dat doet ze nu ook, vol energie; ze maakt prachtige sieraden en verkoopt die via internet. Maar als ik zie hoeveel pech zij heeft gehad, dan prijs ik mij gelukkig dat ik een goed huwelijk heb met een lieve man en dat alles mij mee zit. Ik besef dat dat kwetsbaar is. En dat je dus moet koesteren en waarderen wat je hebt. Er kan zomaar iets gebeuren dat alles overhoop haalt. Daarom is mijn motto ook: blijf nuchter en doe normaal. Ook met geld. Natuurlijk hebben mijn boeken best wat opgeleverd en we zijn nu wel groter gaan wonen, maar we gaan niet heel gek doen met heel dure dingen. Potjes maken voor als dingen ooit eens tegen zitten, dat is mijn stijl.

Hoe ik de toekomst zie? Ik ben al heel tevreden als alles gewoon zo blijft zoals het is! Ik heb alles bereikt wat ik wilde: schrijfster worden en een leuk gezin. Meer dromen heb ik niet. Al hoop ik natuurlijk nog hl veel mooie boeken te schrijven! Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders zou doen. Ik zie mezelf later wel met een rollatortje nog naar de computer schuifelen. Ik heb alweer heel veel ideen voor nieuwe boeken. En ik zou niet anders willen! Waar zou ik dn aan moeten denken, s nachts als ik niet kan slapen?

Februari 2007

Wie is Simone?

Naam: Simone van der Vlugt (geboren Watertor)

Geboortedatum: 15 december 1966

Geboorteplaats: Hoorn

Huidige woonplaats: Alkmaar

Relatie: getrouwd met Wim

Kinderen: Esme (13) en Friso (11)

Beste vriendin: Eveline (www.sieraden-atelier.nl)

Boeken: Tien historische jeugdromans, uitgegeven door Lemniscaat; De renie, 2004 (Ambo Anthos), Schaduwzuster, 2005 (Ambo Anthos). Op 14 februari 2006 verschijnt Het laatste offer, uitgeverij Ambo Anthos. Gebonden editie 24,95, ISBN 9789041411723, paperback editie 19,95, ISBN 9789041409683.

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide