• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Sharon Kips van The X Factor


Voor Sharon Kips is er de afgelopen maanden veel veranderd. Sinds ze meegedaan heeft aan The X-Factor en als winnares uit de strijd kwam, staat haar leven op zn kop. Deze week ligt haar cd 10 in de winkel. Aan Vriendin vertelde ze enthousiast hoe ze alles heeft ervaren.

Is zingen van jongs af je passie geweest?

Ja, als klein kind zong ik al veel en vaak. Maar bij ons thuis zijn we allemaal muzikaal, dus mijn ouders vonden dat niet zo bijzonder. Het was mijn basisschooljuf die ontdekte dat ik getalenteerd was. Als we op school gingen zingen, zat ik altijd op het puntje van mijn stoel en ik pikte alles heel snel op. Zij is het geweest die mijn ouders heeft aangemoedigd mij op muziekles te doen.

Droomde je er toen al van om ooit groots door te breken?

In eerste instantie zong ik alleen omdat ik het leuk vond. Ik kon er echt mijn ei in kwijt. Maar rond mijn zestiende begonnen anderen mij z vaak te vragen waarom ik er niet mee verder ging, dat ik dacht: why not? Ik ben her en der gaan optreden, voor een habbekrats hoor, maar ik heb zo wel veel ervaring opgedaan. En ik vond het zo geweldig leuk dat ik niets liever wilde dat mijn brood verdienen als zangeres. Nu zat ik voor het geld als administratief medewerker op een kantoor, maar dat vond ik vreselijk! Ik verveelde me, het was om gek van te worden. Elke week leefde ik weer naar het weekend toe, naar mijn optredens, maar voor ik het wist was het weer maandagmorgen...

En toen deed je vorig jaar mee aan het Flevolands Songfestival...

Inderdaad. Ik had vijf jaar eerder ook al meegedaan, toen werd ik tweede. Maar nu won ik! Fantastisch, echt een mijlpaal. Daar werd ik getipt over het programma X-factor. En opnieuw dacht ik: why not? Het leek me gewoon leuk, ik zou wel zien hoe ver ik kon komen. Na mijn aanmelding hoorde ik een hele tijd niets, tot ik plotseling toch op auditie mocht. Superspannend! Ik vond het op dat moment heel lastig om te bepalen of ik ver zou kunnen komen. Soms zag ik dat mensen die prachtig zongen toch werden afgewezen. Kennelijk misten die de speciale x-factor, maar ja, zou ik die wel hebben? Tegelijkertijd zag ik mensen wl door de voorrondes komen, van wie ik zeker wist dat ze alleen maar werden uitgekozen vanwege het lacheffect op tv. Tja

Wanneer kreeg je er echt vertrouwen in?

Toen ik bij de confrontatieronde I will always love you van Whitney Houston zong. Na afloop bleek dat ik mensen aan het huilen had gekregen, zelfs Henkjan (Smiths, red) moest een traantje wegpinken. Toen dacht ik: dit zit wel goed. Nu moet ik doorstomen naar de liveshows, n verder. En hoera, dat lukte nog ook!

Was je erg zenuwachtig, die eerste keer op het livepodium?

Vanzelfsprekend, wat dacht je dan?! Hoewel tegelijkertijd voelde het heel natuurlijk. Alsof het gewoon zo moest zijn. Al die jaren van voorbereiding waren nodig geweest voor dt moment, alles viel op zn plek. Ik voelde zo sterk: dt is wat ik wil, dit is wat ik bn.

En toen won je

Ja, een overweldigend moment. Toch was ik ook verdrietig. Want nu was het programma voorbij, en het was z bijzonder geweest. Zoiets maak je nooit meer mee, zoiets geweldigs, zon hype. Maar natuurlijk was ik bovenal blij. Ik ben echt vet dankbaar dat het publiek massaal op mij gestemd heeft. Ik wil hen graag wat teruggeven, hen laten genieten van mijn talent. Ik hoop dat dat dat zal lukken met de cd die ik nu gemaakt heb.

Hoe is het afgelopen met je administratieve baan?

Die heb ik opgezegd, al voor de eerste liveshow! Ik dacht, ik met de sprong wagen. Ook als ik niet zou winnen, zouden er toch vast vele nieuwe deuren voor me opengaan. Op mijn werk had ik altijd al gezegd dat ik als ik ooit de kans zou krijgen om zangeres te worden, ik die zou grijpen, dus ze begrepen het wel. Go for it girl, zeiden ze. Echt cool en ondersteunend. De laatste keer dat ik daar de deur dichtsloeg, was verrukkelijk! Maar ik ben blij dat ik daar heb gewerkt. Want nu weet ik namelijk hoe fantastisch het is om te doen wat je cht na aan het hart ligt. Dat is zon verschil! Vroeger was ik s avonds totaal kapot. Nu ben ik ook wel moe, maar anders, nu ben ik voldaan. Het zingen kst me geen energie, maar dat gft het me juist.

Hoe is het om plotseling een bekende Nederlander te zijn?

Flink wennen! In het begin werd ik er zelfs best bangig van, ik durfde haast niet meer naar buiten. Maar mijn moeder zei: Je moet jezelf niet opsluiten, dan creer je juist een hype. Hup, gewoon de straat op. Dus toen ben ik toch, met lood in mijn schoenen, naar de supermarkt gegaan. En dat viel hartstikke mee. Soms merk ik wel dat mensen schrikken als ze mij zomaar in het echt zien maar dan denk ik, doe maar normaal! Ik ga net als iedereen naar het toilet hoor! Maar ik begrijp het wel. Toen ik de eerste keer Henkjan aan de telefoon had was ik ook helemaal opgetogen dat ik met zon bekend iemand praatte.

Ja, er is veel veranderd, ik hoop alleen dat ik niet ook zlf veranderd ben, dat ik nu opeens arrogant overkom of zo. Dat wil ik niet, ik wil blijven wie ik ben! Maar volgens bn ik ook nog dezelfde. Het contact met mijn vrienden en vriendinnen is nog altijd zoals het altijd was. Ik heb het nu natuurlijk heel druk, maar dat was voorheen ook zo; ik was ook toen al altijd aan het repeteren en optreden. Het grote verschil is dat ze nu precies weten waarmee ik het druk heb, en vroeger niet! Maar ik ga nog altijd lekker shoppen met vriendinnen, gisteren nog!

Je woont nog bij je ouders?

Ja, heerlijk! Dat bevalt me prima, zeker nu ik het zo druk heb. Als ik thuiskom, kan ik al mijn ervaringen delen, en er staat lekker een bord eten voor me klaar. Ik heb een heel goede band met mijn ouders. Ik ben de jongste van ons gezin, mijn twee oudere broers en zus zijn allang het huis uit. Iedereen is heel trots op wat ik nu bereikt heb.

Heb je een vriend?

Nee. Ik weet dat hij ergens rondloopt, maar ik heb hem nog niet ontmoet. Maar ik weet zeker dat ik hem zal vinden. Als ik hem tegenkom, dan hoop ik wel dat ik hem meteen herken en dat ik hem niet per ongeluk voorbijloop!

Hoe zul je weten dat hij het is?

Ik zal hem herkennen aan zijn mooie, grote ogen. Daar heb ik een zwak voor, ogen zijn immers de vensters van de ziel. Verder heb ik geen lijst waar hij aan moet voldoen, want dan vind ik hem nooit. Niemand is perfect, tenslotte. Hij moet wel humor hebben en eerlijk zijn, maar zijn uiterlijk is niet zo belangrijk voor me. Als die ogen maar inslaan! Ik verwacht dat als ik hem ontmoet, alles op zijn plek zal vallen, dat alle puzzelstukjes samen komen, net zoals met mijn werk. Maar ik heb geen haast. Al zijn er natuurlijk best momenten dat ik denk: waar ben je nou toch? Het is fijn als er iemand is om al je ervaringen mee te delen. Maar meestal denk ik: als de tijd rijp is, dan kom je vanzelf. Maar het ergste zijn nog al die mensen, vooral familieleden, die altijd meteen vragen: En, heb je al een vriend? Alsof dat het enige belangrijke is in het leven! Ik denk juist dat het heel goed is om jezelf te ontdekken voordat je je bindt. Eerst moet je je eigen identiteit ontwikkelen.

Ontdekken wie jij bent en wat jij wilt in het leven, zonder dat je je al naar een ander voegt.

Je bent gelovig. Speelt dat een grote rol in je leven?

Jazeker! Het geloof is mijn leiddraad. Het geeft me hoop, en een doel, want ik ben ervan overtuigd is dat er mr is dan alleen dit leven. Voor mij is mijn geloof heel positief. Het is Gods bedoeling dat wij zoveel mogelijk genieten in het leven. Natuurlijk zijn er bepaalde geboden maar die zijn er om je te behoeden voor verdriet en problemen, niet om je plezier in de weg te staan. Ik probeer de juiste weg te volgen. Natuurlijk maak ik fouten, natuurlijk ben ik zondig, ik ben ook maar een mens! Maar ik voel dat God over mij waakt en dat sterkt me, iedere dag weer.

Wat was het ontroerendste moment van de afgelopen maanden?

De huldiging in Biddinghuizen, het dorp waar ik woon. Het lijkt misschien iets kleins, maar voor mij was het iets heel groots. Het stond symbool voor heel Nederland en het gaf me een beeld van hoeveel mensen er al die tijd met mij hadden meegeleefd en zoveel plezier aan de uitzending hadden beleefd. Ik voelde zo goed dat ik niet alleen had gestaan al die tijd. Ik woon sinds mijn tiende in Biddinghuizen en hoewel ik dolblij was dat we indertijd vanuit een flat in de Bijlmer naar een mooie eengezinswoning met tuin in de polder verhuisden, had ik toch nooit zoveel met het dorp. Dat is nu veranderd. Het is net alsof ik er een grote familie heb bij gekregen.

Wat zijn je toekomstdromen?

Dat zeg ik lekker niet! Want dan is er kans dat mensen over twee jaar zeggen: H Sharon, wat is er nou allemaal van jouw plannen terecht gekomen? Ik houd het dus voor mezelf en vertrouw erop dat alle dingen op het juiste moment gebeuren. Het begin is er, ik heb een cd gemaakt en ga nu veel optreden. En verder zullen jullie het wel zien!

Lydia van der Weide

april 2007

Naam: Sharon Kips

Woonplaats: Biddinghuizen

Geboortedatum: 17-11-1983

Geboorteplaats: Amsterdam

Opleiding: SPW niveau 4

Familie: twee broers, een zus

Werkervaring: administratief medewerkster bij een financile dienstverlener.

Muziek carrire: Dertien jaar zangles, ze heeft bij Gospel Boulevard. En ze heeft drie maal backingvocals gedaan bij het Nationaal Songfestival. En was solist en backingvocalist bij PEP. In 2006 won ze het Flevolands Songfestival, in 2007 won ze de X-factor. Binnenkort verschijnt haar eerste cd 10.

 

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide