• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » interview met ...


Thrillerschrijfster Esther Verhoef


Esther Verhoef schrijft niet alleen thrillers, ze leest ze ook graag. Omdat juni de maand van het spannende boek is, draaide het gesprek met Vriendin om haar eigen thriller top tien én de link van deze boeken met haar eigen leven.

Sinds begin april ligt Esthers nieuwste literaire thriller in de winkel: Close-up, over de mooie, mollige Margot, die verliefd wordt op een aantrekkelijke fotograaf. Maar is hij wel zo leuk als hij lijkt? Het is een boek om in één adem uit te lezen. Of juist niet? Wanneer Esther zelf in de ban is van een spannend boek, leest ze met opzet heel langzaam. ‘Om er extra van te genieten,’ zegt ze, terwijl ze in een Amsterdams café voorzichtig van haar thee nipt. ‘Als een schrijver er zoveel moeite voor heeft gedaan het zó goed te schrijven, wil ik alles ook heel goed tot me laten doordringen.’

Een van die boeken is Doodsangst van Greg Iles. Hoewel Esther zijn Profiel in Bloed ook goed vindt, is Doodsangst al jaren haar absolute nummer één. ‘Dit boek heeft mijn kijk op en smaak in thrillers namelijk totaal veranderd. En dat terwijl ik er de eerste keer dat ik erin begon niet doorheen kwam. Pas een jaar later pakte ik het boek weer op. Je weet wel, op zo’n dag dat je lekker in bad wilt ontspannen, maar er in je hele huis niets nieuws te lezen is. En toen vond ik het wél fantastisch. Het is intelligent geschreven en heeft diepgang. Alles klopte. Ik kon daarna geen boek meer vinden dat me zó raakte en besloot daarom zelf maar een boek proberen te gaan schrijven in die sfeer, met die intensiteit. Dat werd Onrust, een psychologische actiethriller, die in 2003 verscheen.’

Het schrijven van een thriller was een hele omslag voor Esther. Daarvoor had ze jarenlang dierenboeken geschreven. In twaalf jaar tijd werden er vijftig verschillende uitgegeven, die veelvuldig werden vertaald. Er zijn over de hele wereld zo’n 4,5 miljoen exemplaren van verkocht. ‘Het was heel erg leuk werk,’ blikt Esther terug. ‘Maar het was wel op topspeed produceren. Ik was ook nog hoofdredacteur van het blad Dier en Vriend. Werkweken van tachtig, honderd uren waren voor mij doodnormaal. Toen ik in verwachting was van ons eerste kind, zat ik de avond voor de bevalling nog te tikken en de dag erna zat ik alweer achter de computer, met de baby op mijn arm. Maar ik genoot ervan. Ik ontmoette zoveel leuke, bijzondere mensen, allemaal met hun eigen verhaal en ik kon ook veel reizen, wat een grote passie van me is. In die jaren kregen mijn man Berry en ik drie kinderen, waar hij grotendeels voor zorgde. Voor hem was die tijd erg zwaar. Hij was getrouwd met ‘die mevrouw op zolder.’ Moet je nagaan, wij woonden in een dorp, maar vrijwel niemand wist wie ik was. Ze zagen me hooguit voorbij sjezen in mijn oude Porsche, op weg naar weer een nieuwe fotoklus. Ik maakte namelijk ook foto’s voor mijn eigen boeken, en voor ansichtkaarten, posters en reclamebureaus. Naast schrijven is fotograferen dus ook een passie van me: mede daarom spreekt het boek Door het oog van de lens van Douglas Kennedy mij zo aan en zijn de belangrijke personages in drie van mijn boeken, waaronder Close-up, fotograaf. Maar uiteindelijk merkte ik dat ik, zowel in het fotograferen als in het schrijven, mijn creativiteit onvoldoende kwijt kon. Het blijft toch werk in opdracht: je doet wat de opdrachtgever wil. Ik voelde me afstompen, de verwondering was weg. Ergens, onbewust wist ik wel dat ik een andere weg in moest slaan. Maar ja, tijd om daar goed over na te denken was er niet. Tijdens het schrijven aan Onrust zijn mijn ogen geopend: dit is wat ik wilde, écht wilde. Maar de kachel moest branden. Dus ging het schrijven van dierenboeken gewoon door; daarnaast was ik iedere nacht tot drie, vier uur aan mijn boek bezig. Ja, voor Berry was dat weer afzien…’

Tegenwoordig kan Berry veel meer van zijn vrouw genieten, want samen met hun drie kinderen verhuisde het stel een paar jaar geleden naar een oude boerderij in Zuid-Frankrijk. Dierenboeken schrijft Esther vrijwel niet meer, want ze kan goed leven van haar thrillers. ‘Ik realiseer me dat ik erg heb gemazzeld. De meeste thrilleracteurs kunnen dat namelijk niet! Maar ben ontzettend blij. De bezieling is terug in mijn leven. Er is niets mooier dan opgaan in een fantasiewereld. In het echte leven heb je weinig onder controle, maar als je schrijft alles: heerlijk!’

Esthers psychologische actiethrillers Onrust en Onder druk gaan over een man die in oorlog is met zichzelf, en daardoor zichzelf en zijn omgeving in de problemen brengt. In haar literaire thrillers is de hoofdrol weggelegd voor vrouwen. Zo gaat Rendez-vous gaat over een vrouw die met haar gezin naar Frankrijk verhuisd. ‘Ik kon er veel van mezelf in kwijt, maar niet álles is autobiografisch hoor! De geheime affaire bijvoorbeeld heb ik verzonnen. Ik dacht dat ik aan een roman schreef, tot ik ontdekte dat een paar van de mannen die bij ons in huis aan het klussen waren een strafblad hadden. Best even schrikken. Dan besef je toch wel dat je met je gezin, in een caravannetje in the middle of nowhere, in een land waar je niemand kent, kwetsbaar bent. Dat zette mijn fantasie in werking, en zo ontstond er dus bij toeval een literaire thriller in het genre van Nicci French, van wie ik het boek Bezeten van mij erg goed vond. Ook het begin van Close-up is gebaseerd op een eigen ervaring. Een paar jaar geleden reisde ik in mijn eentje met het vliegtuig naar Londen en raakte in gesprek met een man die twee stoelen verderop zat. Het klikte, we hadden een gezellige vlucht. Op het vliegveld in Londen zou ik vijf uur moeten wachten op mijn aansluiting naar Frankrijk. Bij ons afscheid nodigde hij me uit om die vijf uur in zijn Londense appartement door te brengen. Ik dacht, oei, wat naïef van me om te denken dat we gewoon een goed gesprek hadden... Ik heb vriendelijk bedankt, maar de uren die ik daarna moest wachten, dacht ik toch: wat áls? Wat als je wél op zo’n aanbod ingaat, wat kan er dan gebeuren? Dat was het zaadje waaruit mijn nieuwste boek dus is ontstaan. In mijn hoofd zitten duizenden van dat soort zaadjes, ook in mijn computer. Allemaal ‘beginnetjes’ die al dan niet zullen uitgroeien tot een boek.’

Als Esther zelf leest, maakt het haar niet uit of ze zich moet inleven in een man of een vrouw. ‘Als het verhaal maar intens en pakkend geschreven is. Zo gaat het boek Codenaam: verkenner van Chris Ryan over een SAS-officier. Toen ik het uit had, heb ik de hele nacht met wijd open ogen naar de deur liggen staren, zo realistisch was het. Ik lees veel militaire boeken en heb geen moeite me in te leven in die wereld. De vader van mijn beste vriendje van de kleuterschool en middelbare school was beroepsmilitair. Omdat ik haast iedere dag bij hen over de vloer kwam, ben ik ermee opgegroeid. We hebben ook nu nog militairen in onze vriendenkring.’

Ook De ontvoering van Alfred Heineken van Peter R. de Vries staat in haar top tien. ‘Voor mij is dat een studieboek. Het geeft een gedetailleerde kijk in de keuken van criminelen. Heel interessant, wie weet wat voor dingen ik daarvan ooit in mijn boeken kan gebruiken. Nog zo’n leerzaam boek is Mr Nasty van Colin White, over een recreatieve junk. Hij schrijft geweldig over het gebruik van heroïne, en hoe het voelt om af te kicken. In mijn top tien staat nog een ander boek dat zijdelings iets met verslaving te maken heeft, Roofbouw van Alan Glynn. Dat gaat over een man die een pilletje mag uitproberen dat hem gigantisch veel energie en een verhoogde intelligentie geeft. Hij schrijft dan in één nacht een heel goed boek. Als ik dat lees, denk ik: doe mij ook zo’n pilletje!’

Maar eigenlijk heeft Esther zo’n pil niet nodig. Ze schrijft nog altijd ’s nachts en vaak gaat ze zo op in haar verhaal dat ze in een roes raakt. ‘Als het heel goed gaat, schrijf ik rustig tot zes uur ’s ochtends door. Dan slaap ik een gat in de dag en kan zo aanschuiven bij de lunch. Berry heeft dan ’s ochtends de kinderen naar school gebracht. Maar dat is het enige moment dat ze mij moeten missen, want als ze uit school komen ben ik er voor hen, tot ze na het eten naar bed gaan. Daarna zijn Berry en ik nog een tijdje samen, tot ik weer achter mijn beeldscherm kruip. Dan gaat het echte schrijven weer beginnen, maar tijdens een schrijfproces ben ik sowieso dag en nacht met mijn personages bezig. Ik kruip in hun huid. Ik ga bijna overal naar toe waar zij naartoe gaan, om het zo echt mogelijk te kunnen beschrijven. De sfeer inademen, proeven, ruiken, voelen… Op die manier kan ik goed in een verhaal komen en hopelijk ook de lezer meenemen. Dat inleven kan ver gaan. In Close-up komt een begrafenis voor en toen ik dat aan het schrijven was, zat ik te huilen achter de computer. Ik leefde me enorm in en vond het zó erg! Toen dacht ik even: ‘Waarom schrijf je dit, wat ben je gemeen om die lieve mensen dit aan te doen!’ Maar ik hoop dat door mijn inlevingsvermogen mijn lezers mijn boeken als ‘echt’ zullen ervaren. Wie daar ook heel goed in is, is John Fullerton, een controversiële Britse auteur die jarenlang buitenlandcorrespondentie heeft gedaan. Ik heb in zijn Op vijandelijk terrein over een aanval van difterie gelezen in Afghanistan, en meegevoeld hoe dat was. Alsof ik er een herinnering bij heb gekregen. Als een schrijver dat voor elkaar krijgt, dan doet hij het goed!’

Het laatste boek uit Esthers top tien is: De stilte van de hel van Cody Mc Fadyen. Het gaat over een groep FBI-agenten die op jacht is naar een seriemoordenaar. ‘Normaal trekt me dat niet omdat het meestal op hetzelfde neerkomt, maar deze is anders. Een heftig, adembenemend spannend boek.’

De boeken die in Esthers top tien staan, zijn heel verschillend. ‘Maar wat ze gemeen hebben, is een intensiteit. Ik houd van alles dat intens, met bezieling is gemaakt. Dat kunnen boeken zijn, maar ook muziek, film of eten. Mooie momenten kunnen datzelfde gevoel bij me losmaken. Bijvoorbeeld wanneer ik in onze tuin sta, uitkijk over de heuvels en geniet van de zwaluwen die voorbijschieten. Heel klein en eenvoudig, maar heel intens.’

© Lydia van der Weide

juni 2006

Wie is Esther?

Naam: Esther Verhoef

Geboortejaar: 1968

Geboorteplaats: Den Bosch

Relatie: getrouwd met Berry Verhoef

Kinderen: 3 (6, 8 en 11 jaar)

Boeken: 50 dierenboeken (Uitgeverij Zuid Boekprodukties en Rebo International), Onrust (Karakter, 2003), Onder druk (Karakter, 2004), Rendez-Vous (Ambo Anthos, 2005) en Close-up (Ambo Anthos, 2007). Samen met haar man Berry schreef ze Chaos (Rothschild & Bach, 2006), onder de naam Escober.

Zie: www.estherverhoef.nl en www.literairethrillers.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide