• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » interview met ...


Actrice/zangeres Birgit Schuurman


Duizendpoot Birgit Schuurman zingt, schrijft haar eigen liedjes en acteert. Op dit moment staat ze in de theaters met de liefdesmusical The last 5 years. Aan Vriendin vertelt ze over deze en andere grote uitdagingen en over de rol van liefde in haar eigen leven.

The last 5 years
‘Ik heb veel verschillende dingen gedaan, maar de rol in deze bijzondere musical is de grootste uitdaging die ik ooit ben aangegaan. En ik geniet ervan! Het is een heel aparte musical: hij wordt maar door twee mensen gespeeld: door de mannelijke hoofdpersoon – Ara Halici – en door mij . Tijdens het zingen en spelen kunnen we dus niet leunen op anderen, alles komt op onszelf neer. Het is het verhaal van een intense liefdesrelatie die vijf jaar duurde. Ara bezingt alles vanaf de eerste ontmoeting tot aan de breuk, terwijl ik juist begin bij het einde. Alles komt er in voor: de eerste fase van verliefd worden, trouwen, de twijfels, tot de relatie uiteindelijk overgaat. Het is een mooi, integer verhaal, in de vorm van werkelijk prachtige liedjes. Je hoort het, ik ben er superenthousiast over!’

Het mysterie van de liefde
The last 5 years gaat natuurlijk over heel herkenbare thema’s. Kijk maar naar mijn eigen leven: ook ik ben vijf jaar samen geweest met mijn ex (Kaja, red), we zijn getrouwd maar ook weer gescheiden. Ach, het verloop van een relatie is zo ongrijpbaar, zo onverklaarbaar. Onze regisseur haalde de woorden aan van dichteres Judith Herzberg: ‘Hoe is dat zo gekomen, van altijd blijven slapen tot nooit meer willen zien?’ Dat is het mysterie van de liefde; het komt en kan weer overgaan. Als ik zelf terugkijk op mijn relatie met Kaja denk ik: ik had wel eerder aanwijzingen kunnen zien dat het toch niet zou werken tussen ons. Maar ja, daar wil je niet aan, hè. Dat is ook bij de personages in de musical zo, en het overkomt iedereen. Aan dingen die je storen, probeer je zolang mogelijk een positieve draai te geven, zo van: het is ook wel schattig. Maar tegen het einde van de relatie erger je je kapot! Toch is het een ontdekkingstocht die je zelf moet maken. Ik zie het soms bij vriendinnen. Die klagen dan over iets heel essentieels, maar toch gaat de relatie gewoon verder. Dan denk ik: joehoe, dit is een enorme alarmbel, zie je het niet? Maar dan houd ik toch mijn mond maar. Mensen zien het pas als ze er zelf aan toe zijn.’

Zijn muze
‘Inmiddels woon ik alweer jaren samen met mijn vriend Arne. We zijn niet getrouwd, maar ik heb een hart met zijn naam op mijn pols laten tatoeëren. Dat is duurzamer dan een trouwring, want die kun je nog laten omsmelten! Die tattoo heb ik laten zetten toen we tweeënhalve maand een relatie hadden. Tóen wist ik al dat hij het helemaal was. Nog steeds is hij het voor mij, volledig, totaal. Hij is gewoon de allerleukste. En we passen goed bij elkaar aan, ook omdat we allebei werk hebben dat ons erg in beslag neemt. Hij is regisseur; hij ís gewoon zijn werk. Ik heb heel veel bewondering voor de manier waarop hij dat allemaal doet. Hij kan ook prachtig schilderen. Zijn creativiteit is heel inspirerend voor mij. Hij heeft ook veel aan mij, mijn mening is belangrijk voor hem. Hij noemt mij zijn muze.’

Dezelfde roots
‘Na deze musical gaan Arne en ik een maand door Amerika toeren, in juni. Heerlijk, ik heb er heel veel zin in! We rijden vanaf Miami naar San Francisco. In Miami is onze liefde ontstaan en we gaan weer naar hetzelfde hotel waar toen nog niets is gebeurd, maar waar nu wél iets kan gebeuren. Hij ging indertijd mee als camera-assistent voor een videoclip die ik opnam. We bleken naast elkaar in het vliegtuig te zitten en het klikte enorm. We hebben tien uur lang zitten kwebbelen. Heel grappig, we bleken vrijwel dezelfde roots te hebben: ik heb Nederlands, Antilliaans, Surinaams en Chinees bloed; hij ook, maar in plaats van Surinaams Frans-Guyanaas; Frans-Guyana ligt pal naast Suriname. Echt heel toevallig, ik grapte nog: als we maar geen familie zijn! Het is echt ongelofelijk, zijn kinderfoto’s lijken sprekend op die van Katja, zelfs met dezelfde hazentandjes en buitenboordbeugels – sorry Kat, dat ik dit vertel. Een tijdje terug waren we bij een oudtante van Arne op bezoek, die op Curaçao had gewoond. Het bleek dat zij daar mijn opa en oma heeft ontmoet, ze kon zich hen nog goed herinneren! Toch een bizar idee, dat onze voorouders lang geleden al contact hebben gehad, helemaal aan de andere kant van de wereld! Dat is toch wel een teken dat het meant to be is, nietwaar?’

Veeleisend
‘De rol die ik nu heb in The last 5 years is technisch gezien het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. Ik vind het een eer dat ik in deze musical kan spelen. Soms voel ik me tijdens de repetities heel onzeker. Ik kan heel kwaad op mezelf worden als iets niet lukt, echt wóest ben ik dan. Vorige week bijvoorbeeld, toen was ik een beetje verkouden en kon net niet bij bepaalde tonen komen, superfrustrerend! Ja, in mijn werk ben ik echt heel perfectionistisch en veeleisend. Dat ben ik niet altijd geweest. Vroeger op school vond ik een ‘voldoende’ wel best, terwijl mijn zus Katja altijd voor ‘goed’ ging. Ook met turnen ging ik niet voor het uiterste. Kon ik de flikflak niet? Pech, de losse radslag lukte wel. Nu wil ik daarentegen het allerbeste uit mezelf krijgen. Dat betekent overigens niet dat ik per se het allerhoogst denkbare hoef te bereiken: ik hoef niet per se voor de grootste zalen te spelen of op nummer 1 te staan met mijn muziek. Maar wát ik doe, wil ik góed doen. Tijdens deze musical wordt ik ook gestimuleerd door Ara Halici. Ik vind hem geweldig en wil dat hij ook vindt dat ik het goed doe!’

Loner
‘Ik ben niet iemand die iedere week met vriendinnen op stap gaat. Mijn vriendinnen zijn belangrijk voor me, maar er gaan soms maanden voorbij dat ik ze niet zie. Arne is net tweeënhalve week naar Praag geweest voor het opnemen van een commercial en een korte film en toen heb ik iedereen weer even gebeld en afspraken gemaakt. Dus ik ben nu weer helemaal bij! Maar als ik vanuit mijn werk thuiskom en ik weet dat Arne er is, dan ben ik toch het liefst gewoon met hem, lekker op de bank of iets leuks doen. Wat dat betreft ben ik toch een beetje een loner, leef het liefst in een klein, vertrouwd wereldje. En als ik mensen zie, heb ik altijd het liefst dat ze bij mij komen. Als kind had ik dat al, vond ik het het leukste als mijn vriendinnetjes bij míj kwamen slapen. Ik ben gewoon het liefst in mijn eigen vertrouwde omgeving. Ook met eten! Ik ben gek op koken en nodig mensen graag bij mij uit. Dan weet ik dat het naar mijn eigen smaak is en hoef ik niet in de pannen te gluren, zo van: wat eten we, en zou je niet wat citroen bijvoegen? Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik in controle wil zijn, greep op de dingen wil houden. Dat is sowieso mijn levenstijl, controle houden, al ben ik wel een stuk losser geworden dan vroeger.’

Groot avontuur
‘Ik ga in juni niet alleen naar Amerika voor vakantie. Na die ene maand reizen ga ik ook nog twee weken naar San Francisco voor promotiewerkzaamheden rondom de release van mijn Amerikaanse album; True Stories I Made Up. Ik heb geen idee hoe het gaat lopen –  wie weet wel helemaal níet – maar ik zie het als één groot avontuur. Natuurlijk droom ik ervan om het daar te gaan maken, maar als dat niet lukt dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Wie weet staat er nog iets heel leuks op het programma eind dit jaar: een paar optreden in Shanghai, China! En najaar 2008 gaan we waarschijnlijk met de musical The last 5 years nogmaals de theaters in. Te gek, dat is de voorstelling zeker waard. Andere plannen? Nee, niet direct. Ik plan de toekomst nooit, de toekomst overkomt mij.’

Kinderen
‘Ik zou heel graag kinderen willen; niet direct nu al, maar ook niet over al te lange tijd. Als het me gegund is natuurlijk. Dat weet je nooit, ik erger me altijd aan mensen die zo gemakkelijk praten over kinderen nemen. Je hoort zo vaak dat dat niet zo gemakkelijk gaat. Maar ik hoop zeker dat het ervan gaat komen! Ik vrees dat ik dan net zo’n moeder ga worden als mijn eigen moeder. Heel beschermend en soms veel te zorgzaam. Zij zegt nog vaak dingen als: “Vergeet je sjaal niet, anders krijg je griep!” Vreselijk! Ten eerste: ik ben bijna dertig! En ten tweede: griep krijg je van een virus, niet van een vergeten sjaal! Toch denk ik dat ik uiteindelijk hetzelfde zal worden. Het is natuurlijk ook wel heel aandoenlijk, ze zegt het alleen uit pure liefde Ik zal er alleen niet altijd zijn, zoals mijn moeder; die was er gewoon altíjd in mijn herinnering. Maar ik wil ook blijven werken. Hoe we dat gaan doen, daar moeten we nog goed over nadenken, en ook waar we dan willen wonen; zelf woon ik het liefst in de stad en niet in zo’n saai dorp als waar ik vandaan kom (Bunnik, red), maar aan de andere kant: vroeger heb ik het daar helemaal niet als saai ervaren, integendeel. Ik vond het er juist fantastisch, met een lekker groot grasveld vlakbij, een pleintje om te knikkeren. Dat zou ik mijn kind ook wel willen bieden! Maar ach, we zien nog wel. De oplossing dient zich vanzelf wel aan.’

Pesten
‘In de laatste klas van de lagere school ben ik een tijdje gepest. Zomaar eigenlijk, ik denk dat dat heel willekeurig gaat bij kinderen. Ze besluiten vanuit het niets dat iemand er niet bij hoort. Heel naar vond ik dat, ook vriendinnetjes met wie ik daarvoor altijd speelde deden eraan mee. Gelukkig was het bij de overgang naar de middelbare school meteen over. Maar vervelend was het wel en ik ben dan ook altijd heel erg voor al die antipestcampagnes. En ik zou ook best bang zijn dat mijn kind wordt gepest. Vreselijk lijkt me dat, maar wat doe je eraan? Je kunt hooguit proberen je eigen kind weerbaarder te maken, je kunt moeilijk naar school gaan om ze de waarheid eens te zeggen. Dat wilde mijn vader vroeger wel doen, maar dat mocht absoluut niet van mij; dan kom je echt als een crybaby over. Maar het zou me woest maken. Het liefste zou ik dan het fietsje van zo’n pestend kind even flink saboteren(lacht). Zo van: zit jij aan mijn kind? Oh, wat vreemd dat je remmetjes opeens niet meer werken.....’

© Lydia van der Weide

Paspoortje

Naam: Birgit Schuurman

Geboortedatum: 1 juli 1977

Geboorteplaats: Utrecht

Opgegroeid in: Bunnik

Opleiding: VWO

Zus: Katja

Relatie: Ja, met regisseur Arne Toonen

Woonplaats: Amsterdam

Carrière: In 1995 zong ze samen met haar zus Katja in de band Jeunes Turcs. In 1999 bracht ze de singles A little famous en Maybe the wine uit, maar pas in 2001 brak ze echt door met het nummer I Know, en haar debuutalbum Few Like Me. In 2005 verscheen haar succesvolle album Sticky Tales. Verder speelde ze onder meer in de film Floris, de serie Lieve Lust, en trad ze op in de musical De Jantjes en het theaterstuk Sexual Perversity. Momenteel speelt ze samen met Ara Halici in The last 5 years. Zie voor meer informatie en de speellijst: www.l5y.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide