interview met ...

Saskia Noort

Sinds 23 mei 2006 ligt het derde boek van Saskia Noort (39) in de winkel. Nieuwe buren, een thriller over verloren passie en heftig verdriet, maar ook over intieme vriendschap en intense verleiding. Vriendin sprak met Saskia over werk en haar persoonlijk leven.

Donkere fantasie
Saksia Noort is een van de beste verkopende schrijfster van Nederland. Droomde ze er altijd al van om schrijver te worden? In haar mooie woonkamer in het Noord-Hollandse kustplaatsje Bergen vertelt Saskia: ‘Nee, Schrijver met een hoofdletter, dat niet. Wel wist ik al op mijn dertiende dat ik journalist wilde worden. De journalistiek leek mij de perfecte manier om mijn liefde voor taal te combineren met mijn onrustige natuur. Eerst werkte ik in vast dienst, later als freelancer. Het was erg leuk, maar na tien jaar had ik het gevoel: ik heb alle verhalen al een keer geschreven. Fictie ging steeds meer trekken. Ik wist dat ik het kon, omdat ik ook scenario’s schreef voor een Duitse ziekenhuisserie. En op een magisch moment besloot ik: ik stop met mijn werk en ik ga het gewoon dóen. Dat werd Terug naar de kust. Een thriller. Hoewel ik een zeer positief en opgeruimd mens ben, is mijn fantasie donker. Een verhaal, waar het ook over gaat, wordt al snel een eng verhaal. Onlangs wilde ik iemand een sms’je sturen, maar toetste per ongeluk een verkeerd nummer in. Ik kreeg wel een berichtje terug, maar dus van heel andere man dan ik dacht. Zoiets zet meteen mijn fantasie in werking. Maar daar zie ik dan geen verhaal over de liefde van je leven, maar nee, het is meteen een stalker die gruwelijke dingen doet.

Seksexperimenten
Terug naar de kust blijft mijn eerste kindje, maar met dit nieuwe boek heb ik echt het gevoel dat ik mijn eigen stijl ontwikkeld heb. Nadat ik het laatste hoofdstuk had geschreven werd ik wel acuut heel verdrietig. Ik vroeg me af: ‘Kan ik mensen dit wel aandoen?’ Ik heb nog erg getwijfeld over een extra hoofdstuk, om toch nog iets positiefs te brengen. Maar dan wordt het zo’n Amerikaanse film. Bovendien: het verhaal komt zoals het komt, dit ís het nu eenmaal, daar is niets aan te doen. De thema’s van Nieuwe buren zijn partnerruil en vruchtbaarheidsproblematiek. Laat ik duidelijk stellen: het zijn geen dingen uit mijn eigen leven! Maar ik hoorde een paar verhalen over relaties die waren gestrand vanwege seksexperimenten. Dat leek me interessant voor een boek. En ik vroeg me af: waarom begint iemand aan zoiets, wat zit daar achter? En waarom kan de één er wel mee omgaan, en de ander niet? Ik denk dat dat vooral te maken heeft met heel eerlijk zijn tegenover jezelf. Als je relatie toch al niet goed zit, maakt partnerruil nog veel meer stuk. Het werkt alleen als je het heel prettig hebt samen, maar net dat ene stukje spanning mist.

Vruchtbaarheid
Peter en Eva, de hoofdpersonen uit Nieuwe Buren, staan samen voor de allergrootste uitdaging die er in een huwelijk bestaat: samen overeind blijven bij vruchtbaarheidsproblemen. Dat valt niet mee. In deze tijd dat alles mogelijk is, alles kan, en er ieder jaar nieuwe technieken bij komen om kinderen te krijgen, is het heel moeilijk om te accepteren dat iets níet lukt. Het is zelfs haast niet te doen. Vroeger geloofden we in een God die je kinderen kon schenken. En als dat niet gebeurde, dan had God daar ook een bedoeling mee. Toen was het makkelijker om je lot te aanvaarden. Nu is het geloof in God verdwenen, en je lot aanvaarden, dat is niet meer van deze tijd.

Jonge moeder
Gelukkig heb ik daar niet zelf mee te maken gehad. Ik was vijfentwintig toen ik Mathieu kreeg, twee jaar later werd Juul (Julia, red) geboren. Ja, ik was een jonge moeder, en dat wilde ik ook zo. Zelf heb ik ook jonge ouders en dat heb ik altijd ontzettend leuk gevonden. Mijn kinderen en ik staan inderdaad heel dicht bij elkaar. Maar het mooiste aan jong kinderen krijgen is dat je je later zo enorm aan je carrière kunt wijden. Zij hebben nu al een leeftijd dat ze redelijk zelfstandig zijn. Ik was de eerste in mijn vriendenclub die moeder werd. Terwijl mijn vriendinnen nog in de disco stonden en achter de mannen aan zaten, was ik in de weer met nachtvoeding. Soms vond ik dat wel moeilijk. Maar nu is het andersom! Nu kan ík gaan en staan waar ik wil en zitten zíj thuis. Maar voor hen is het wel honderd keer vermoeiender en ingewikkelder dan toen ik het deed. Want ik had nog veel meer energie om een leven naast kinderen vast te houden. Als je op je achtendertigste je eerste kind krijgt, is dat lichamelijk veel meer belastend. Ik zie het bij vriendinnen van me, die nu zo’n klein kindje hebben. Ik weet niet of ik zelf er op die leeftijd nog wel aan zou beginnen. Toch heb ik een paar jaar geleden, voordat ik ging schrijven, opnieuw een broedse periode gehad. Zou ik nog voor een derde gaan, of niet? Achteraf zie ik dat het alleen een vlucht was. Het kwam uit onvrede met mijn werk. Uiteindelijk heb ik besloten om voor mezelf en het schrijven te kiezen, en dat is heel gezond geweest.

Puberzoon
Mijn zoon is nu dertien en al aardig aan het puberen. Dat kost haast net zoveel energie als een baby! Maar het lukt me wel om hem tegengas te geven. Hij is een extravert, heftig figuur. Ik vind dit een heel boeiende leeftijd. Hij is echt een mens geworden, bijna een volwassen kerel al. Aan tafel is het bij ons nu heel gezellig. Er wordt zoveel geklaagd over de kinderen van tegenwoordig, maar ik vind ze léuk, zo vol zelfvertrouwen en open. Hij en Julia voeren gesprekken met ons, over seks bijvoorbeeld, die ik nooit met mijn ouders gevoerd zou hebben. Toch zijn mijn man Marcel en ik wel streng. Mathieu moet op tijd thuis zijn en mag niet drinken; nee, ook niet één bacardi breezer bij speciale gelegenheden. Ach, en hij doet dan wel dingen stiekem, maar het voordeel van in een dorp wonen is wij het tóch wel te weten komen. We horen álles. Hij vindt dat erg frustrerend, ha ha! Mijn dochter Julia zit in groep zeven. Ze wil zangeres worden. Het is een ontzettend positieve, ambitieuze meid die keihard werkt om haar doel te bereiken. Ik vind het verbazingwekkend dat ik zo’n krachtige persoonlijkheid op de wereld heb gezet. Ze oefent heel veel op de piano. En ze heeft veel veerkracht. Onlangs moest ze auditie doen voor een solo, maar had dat niet gehaald. Ze liet zich niet uit het veld slaan maar ging thuis meteen weer aan de slag met oefenen. Ik ben heel trots op haar en denk dat ze het ver gaat schoppen.

Marcel
Marcel en ik zijn nu al achttien jaar samen. Na al die jaren verveel ik me nog niet met hem. Het geheim van een lange, goede relatie is volgens mij: proberen níet alles te delen. Toen ik trouwde dacht ik daar heel anders over. Toen geloofde ik nog in het romantische ideaal van álles samen doen, het altijd even leuk hebben en elkaar iedere dag weer even aantrekkelijk vinden. Na een tijdje ontdekte ik dat dat een illusie is. Dan kun je óf afhaken, óf je denkt: dan doen we het op een andere manier. Door elkaar de ruimte te geven, dus. En accepteren: soms ben je even níet heel blij met elkaar. Maar dat gaat weer over. Vroeger zei ik ook altijd: als hij één keer vreemdgaat, mag hij zijn koffers pakken. Dat zeg je niet meer als je achttien jaar samen bent. Ik heb in mijn omgeving vijf stellen die zijn gescheiden, en vier daarvan zeggen: ga nooit scheiden! Ze zijn er niet gelukkiger van geworden. Ach, vuile sokken heb je overal. Marcel en ik hebben het ook goed samen omdat we ook echte vrienden zijn. Het is een verbond dat verder gaat dan alleen een liefdesrelatie. En er is veel humor tussen ons en we hebben altijd iets om over te praten. Weet je wat ik zo erg vind? Zo’n echtpaar, dat samen zit te zwijgen in een restaurant! Als dat moment bij ons is aangebroken, dan ben ik weg, metéén.

Kleine wereld
Ik ben geboren en getogen in Bergen. Het is hier prachtig, met de zee, het bos en de ruimte. Natuurlijk, toen ik zeventien was vond ik het verschrikkelijk benauwend. Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Maar na elf jaar in de grote stad, verlangde ik weer naar de vertrouwde ruimte om me heen. En met kleine kinderen vond ik het in Utrecht werkelijk verschrikkelijk. Hier is het lekker ruim en veilig. De kinderen kunnen op de fiets naar school, ik ken al hun ouders, meestal nog van vroeger zelfs, hier wonen mijn ouders en mijn zus… Het is een kleine wereld, die voor sommige mensen misschien verstikkend zou kunnen zijn, maar niet voor mij. Hier hoor ik thuis. Hier heb ik mijn wortels. Maar soms voelde ik wel de aandrang om me voor alles en iedereen afsluiten. ‘Mijn eilandgevoel,’ noem ik dat; dan zou ik het liefst achter de schutting kruipen. Dan wil ik helemaal alleen zijn, en dat kan ik ook heel goed. Tot ik de sociale contacten ga missen. En dan trek ik er weer op uit.

Vriendinnen
Vriendinnen vind ik heel erg belangrijk. Minstens zo belangrijk als een partner. Misschien nog wel belangrijker! Want zonder partner kun je nog wel, maar zonder vriendinnen niet. En vrouwen begrijpen elkaar nu eenmaal beter. Ik ben kort geleden met een vriendin op vakantie geweest. Heerlijk. Alles waar je met een man ruzie over kunt krijgen, over kaartlezen bijvoorbeeld, zorgt in een vriendschap voor geen enkel probleem. Mijn vriendin en ik zijn wel honderd keer verdwaald en we hebben alleen maar hard moeten lachen. Bij een man heb je na drie keer al een advocaat nodig. Vriendschap is flexibeler dan een liefdesrelatie. Je hebt minder hooggespannen verwachtingen en je wordt dus minder vaak teleurgesteld. Eigenlijk veel makkelijker dus. Maar ach, je woont met je vriendinnen ook niet in één huis, dat scheelt natuurlijk ook.’

Wie is Saskia?

Naam: Saskia Noort

Geboortedatum: 13 april 1967

Geboorteplaats: Bergen

Relatie: getrouwd met Marcel Schellekens

Kinderen: Mathieu (13) en Julia (11)

Carrière: Saskia schreef voor een groot aantal bladen waaronder Viva, Marie Claire, Top Santé en Ouders van Nu. Nu schrijft ze een column in linda. In 2003 kwam haar eerste boek uit: Terug naar de Kust (Uitgeverij Ambo/Anthos) en dat werd meteen een groot succes. Daarna volgde De Eetclub. Een bundeling columns werd gepubliceerd in Aan de goede kant van de dertig.

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar