• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Lilian Vieira van Zuco 103


Lilian Vieira is de Braziliaanse zangeres van de swingende groep Zuco 103. Ze woont al jaren in Nedeland. Dansen en zingen is haar lust en haar leven.

Lilian ontvangt mij in haar gezellige, mediteraans ingerichte woning in Utrecht. Spontaan kust ze het doosje chocolaatjes dat ik voor haar mee heb genomen. ‘Wat heerlijk!’ roept ze uit. ‘Maar ik moet ze bewaren tot volgende week. Nu ben ik aan ontslakken en leef al vier dagen op vruchtensap. Vasten geeft me altijd het gevoel dat ik de hele wereld aan kan. Nee, ik doe het niet om af te vallen hoor. Ik wíl helemaal niet dun zijn! Ik houd van lekker wat vlees op mijn lichaam!’ De mooie Braziliaanse spreekt uitstekend Nederlands. Ze woont dan ook al zestien jaar in ons land.


‘Ik ben naar Nederland gekomen vanwege de liefde,’ vertelt ze. ‘Ik ontmoette een Nederlander die in Brazilië woonde, hij werkte er in een bloemenkwekerij. We werden verschrikkelijk verliefd en trouwden. Maar na acht maanden stortte de economie van Brazilië in, en het bedrijf waar hij werkte ging failliet. Hij zag geen andere mogelijkheid dan teruggaan naar Nederland. Ik ging met hem mee; ik was tenslotte met hem getrouwd en wilde bij hem blijven. Maar o, wat vond ik het erg! Ik had in Brazilië een fantastisch leven. Ik zat in het laatste jaar van de verpleegsteropleiding, had veel vrienden en vriendinnen, en een heel hechte band met mijn familie. Dat moest ik allemaal opgeven. Het was mijn moeilijkste beslissing ever. Maar ik hield van mijn man, dus ik twijfelde niet.


In 1989 kwam ik naar Nederland. Ik wist níets van jullie land. Alleen dat het ergens in Europa lag, dat er een koningin was en dat het kennelijk vol tulpen stond. De eerste periode was heel moeilijk. Het voelde net alsof ik aan de ene kant van de wereld was doodgegaan en aan de andere kant weer geboren werd. Ik moest álles opnieuw opbouwen. Heftig hoor. Ik kon met haast niemand communiceren, want ik sprak niet eens Engels! Maar dat was eigenlijk ook mijn geluk want daardoor heb ik snel Nederlands geleerd. Het liefste wilde ik hier verder studeren voor verpleegkundige, maar het bleek dat ik de hele opleiding over moest doen, terwijl ik in Brazilië al bijna klaar was geweest. Dat zag ik niet zitten. Dus bleef het zingen over. Dat was altijd al mijn passie geweest. Het zit in mijn bloed, mijn hele familie is erg muzikaal. In Brazilië trad ik al regelmatig op in cafeetjes en zo. Dat pikte ik hier op. Maar het was hard werken: overdag zat ik de hele dag op school om Nederlands te leren, ’s nachts stond ik in kroegen te zingen. Na een tijdje bleek dat ik me had overbelast. Ik had knobbels op mijn stembanden gekregen en moest geopereerd worden. Toen pas merkte ik hoe verslingerd ik was geraakt aan het zingen. Want ik miste het ontzettend! Daarom besloot ik me aan te melden bij het conservatorium. Dat was amper een maand na de operatie, eigenlijk mocht ik nog helemaal niet zingen. Eén van de docenten bij wie ik auditie deed, Conny de Jong, had meteen in de gaten dat er iets met mijn stem aan de hand was. Maar ik was zo bang dat ze me af zou wijzen, dat ik loog dat het helemaal niet waar was. Toen hebben ze me toch aangenomen, wat een geluk. Later heb ik Conny bekend dat ik net een operatie achter de rug had. Dat wist ze allang, zei ze: ze had zich heus niet door mij laten beetnemen!


Op het conservatorium ben ik keihard aangepakt maar ik heb er ook heel veel geleerd. Vooral van Conny. Zij was een grote bron van inspiratie. Helaas liep mijn huwelijk na een jaar of vijf stuk. We hielden veel van elkaar, maar onze interesses liepen te ver uiteen. Mijn ex ging terug naar Brazilië, om het daar opnieuw te proberen. Maar ik bleef hier. Ik had al één keer mijn leven afgebroken vanwege hem, dat kon ik toch niet nog een keer doen? Ik móest kostte was kost mijn opleiding afmaken, vond ik. Maar ik ging door een diep dal. Ik had afscheid moeten nemen van iemand die heel veel voor mij had betekend en voelde me erg eenzaam. Ik miste mijn familie soms zó verschrikkelijk. Maar aan hen wilde ik niet vertellen dat het zo slecht met me ging, dan zouden ze zich alleen maar zorgen maken. Dus ik verzweeg mijn scheiding, en zei in brieven en aan de telefoon juist dat het gewéldig met me ging. Maar mijn moeder trapte daar niet in. Ze kent me zó goed. Later hoorde ik dat juist het feit dat ik zo enthousiast deed me verraden had. Toen ze de waarheid wist, heeft ze me een heel lieve brief geschreven. Ze schreef dat ze het afschuwelijk vond dat ik zo ongelukkig was, en dat ze me het liefst thuis zou hebben en in haar armen zou nemen. Maar dat ook zij vond dat ik mijn opleiding moest afmaken. Houd moed, schreef ze, je redt het wel.


Dus ik hield vol. Ik bleef naar school gaan. Omdat ik als Braziliaanse geen studiefinanciering ontving, zong ik in wel in zes verschillende bandjes om mijn studie te bekostigen. Ik reisde daarvoor het hele land door, ging ook vaak naar Duitsland. Het was een zwaar leven. De muziekwereld is hard. Je hebt met zoveel verschillende ego’s te maken. Ik wilde zingen om mezelf en anderen gelukkig te maken, maar er kwam altijd zoveel gezeur bij kijken. Tegen de tijd dat ik mijn studie had afgerond, was ik het dan ook helemaal zat! Om iets heel praktisch te leren besloot ik naar de vrouwenvakschool te gaan, om me in internetvormgeving te verdiepen. Ja, weer heel wat anders… Tot een collega van mij belde, Stefan Kruger, die nu de drummer van Zuco 103 is. ‘Ben je nou helemaal gek geworden!,’ zei hij. ‘Waarom doe je niets meer met muziek?’ Hij stelde voor om samen muziek te gaan schrijven en het op te nemen. Anderhalf jaar hebben we geknutseld aan onze eerste cd. Die kwam bij een bevriende dj terecht, en die vond hem meteen helemaal het einde. Zo begon Zuco 103. De eerste tijd verdienden we er geen rooie cent mee. Ik moest werken in Paradiso, bij de garderobe, om te kunnen overleven. Maar gelukkig kregen we steeds meer succes. Nu kan ik goed leven van mijn muziek.


Ook in de liefde ben ik eindelijk gelukkig. Er is een bijzonder man in mijn leven, met wie ik sinds twee jaar samenwoon. Ik ben ontzettend blij met hem. Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, was ik nog niet helemaal klaar voor een relatie met hem. Als je vaker verliefd bent geweest, draag je bagage mee van vorige liefdes en ook ik had littekens uit het verleden. Daarom had ik moeite om hem te vertrouwen. Om de gaten in mijn ziel te helen ben ik in therapie gaan; dat bleek het mooiste cadeautje dat ik aan mezelf kon geven. Toen ik Maurice later opnieuw tegenkwam, was ik volledig overdonderd. Wat een prachtige man, wat een humor! Hoe had ik hem eerder kunnen weerstaan? En hij bleek echt een bijzonder mens: hij gaf mij ruimte en respect om te rouwen en afscheid te nemen van mijn verleden. En om te herstellen. Daardoor heeft hij mij laten zien dat hij een man is die mij echt zíet. Ik besloot dat ik hem nooit meer zou laten gaat. Er is een Braziliaans rocknummer dat begint met de woorden ‘Ik wil het geluk van een rustige liefde die smaakt naar vers fruit’. Als ik dat hoor, moet ik altijd aan Maurice denken. Maurice is mijn beste vriend, mijn veilige plek. Mijn thuis.


We dromen ervan een kindje te krijgen. Ik hoop dat dat gaat lukken. Ik zie kinderen krijgen echt als een blessing: iets waar je niet op mag rekenen, maar waar je heel dankbaar voor moet zijn. Ik heb wat problemen gehad met mijn baarmoeder, en ben daarvoor kort geleden geopereerd. Hopelijk staat ons nu niets meer in de weg om vader en moeder te worden. Ik wil dat kindje graag een warme jeugd geven, net zoals ik zelf heb gehad. Nog steeds heb ik een waanzinnig goede band met mijn ouders, broer en zus. Ik ga hen ieder jaar opzoeken in Brazilië, en blijf dan een hele maand. Maar dat is altijd te kort! Ik krijg er zoveel liefde en warmte; dat zorgt iedere keer weer voor een energieboost. In Brazilië voel ik me nog altijd thuis. Heel gek: mijn huid wordt er pikzwart, al kom ik niet eens veel in de zon! Maurice vindt het er ook fantastisch. Hij wordt er enorm door mijn moeder in de watten gelegd. Ze maant mij ook aan om hem goed te verzorgen. ‘Hé Lil, haal eens koffie voor Maurice,’ zegt ze dan, of: ‘Strijk zijn broek eens!’ Op zo’n moment zit Maurice mij heel ondeugend aan te kijken. Hij weet dondersgoed dat ik vind dat hij dat net zo goed zélf kan doen!


Vroeger moest ik altijd erg huilen als ik weer terug in Nederland kwam na een vakantie in Brazilië, maar nu heb ik mijn handen vol aan het opvangen van Maurice: hij vindt het nog erger om weer terug te zijn dan ik! We dromen er dan ook over om daar te gaan wonen. Het zal nog wel een paar jaar duren, maar het gaat er vast van komen. Ik zou er een ‘posada’ willen beginnen, een soort hotelletje. En dan zou ik ook iets met koken willen doen; naast zingen is dat mijn grote passie.


Ik heb moeilijke periodes in mijn leven meegemaakt, maar alles is toch altijd weer op z’n pootjes terecht gekomen. Ik heb het gevoel dat ik beschermengelen om me heen heb, die altijd met me meereizen. Zij zorgen goed voor mij. En ze hebben ervoor gezorgd dat ik nooit verbitterd of wantrouwend ben geraakt. Wanneer het heel slecht met me ging, zei ik altijd tegen mezelf: erger dan nu, kan het onmogelijk worden! En dat was al voldoende om me weer op te vrolijken. De laatste jaren heb ik niets te klagen. Ik ben heel erg gelukkig en ik hoop dat dat zo zal blijven!’


Naam: Lilian Vieira

Geboortedatum en – plaats: 11 september 1966 in Teresopolis in de provincie Rio de Janeiro

Familie: vader Antonio, ma Edith, zus Sanja, broer Nando

Relatie: ja, met Maurice

Opleiding: conservatorium

Carrière: zangeres van Zuco 103. Deze band bestaat uit Stefan Kruger en Stefan Schmid, Claus Tofft, Lesley Kurh, Alvin Leuwis en Lilian. Ze spelen veelvuldig op allerlei festivals over de hele wereld.


Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide