• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Susan Smit & Siska Mulder


Siska Mulder (36) en Susan Smit (31), die allebei kort geleden debuteerden met een sprankelende roman, vonden elkaar vorig jaar in hun liefde voor het schrijven. En ook op vele andere gebieden klikte het. Vriendin sprak met hen over hun vriendschap, hun levensvisie en hun werk.


Vriendschap
Siska: Onze vriendschap begon op dat dag dat ik met mijn manuscript bij Susan voor de deur stond. Ik kende haar van bijeenkomsten bij tijdschriften waar we allebei voor schreven; bij brainstormsessies en borrels kletsten we altijd al. Omdat ze veel verstand heeft van literatuur, had ik haar gevraagd om mijn boek Zus te beoordelen. Tot mijn grote blijdschap was ze direct enthousiast. En het bleek enorm goed te klikken tussen ons. Ook dáár was ik blij om. Ik had altijd al gedacht dat ik met Susan bevriend zou kunnen raken.

Susan: Wat leuk dat je dat zegt, dat gevoel had ik ook! Ik wist altijd al dat we elkaar veel te vertellen zouden hebben en dat onze paden elkaar nog wel zouden kruisen. Maar als je eenmaal volwassen bent is het ontstaan van een vriendschap niet meer zo vanzelfsprekend. Als kind is het simpel. Dan zeg ik je gewoon: ‘Ik vind jou leuk, jij vindt mij leuk, zullen we samen knikkeren?’ Die avond bij mij thuis was het meteen vertrouwd en goed, net zoals je dat met een man kunt hebben. Dat je voelt dat een contact blijvend is en het zich alleen nog maar zal verdiepen.

Siska: In het schrijven vonden we elkaar helemaal. Allebei zijn we dol op literatuur en vinden het leuk en interessant om daarover te praten. We inspireren elkaar om analytisch te lezen. Wat voor trucjes gebruikt een schrijver om zijn verhaal op te bouwen of om het spannend te houden? Kunnen wij daar wat van leren? Het is fijn dat we dit kunnen delen. Schrijven is namelijk een heel solitair beroep: iedere dag zit je weer in je eentje achter je computer. Susan maakt hetzelfde mee en snapt dus helemaal hoe het voelt.


Writers on heels
Susan: In september hebben wij de literaire beweging Writers on Heels opgericht, voor vrouwelijke schrijvers zoals wij. Onze boeken staan tussen de klassieke gedachteromans, waar niet zoveel in gebeurt en de boeken die puur om de plot gaan. Maar boeken kunnen ook inzichtrijk zijn en toch spannend. Wij willen boeken schrijven én promoten met een goed verhaal met extra lagen. Dus het is mooi om je als groep te kunnen profileren, en met elkaar te praten, te discussiëren, elkaar te steunen en te stimuleren.

Siska: De boodschap van Writers on heels is niet: ‘We zien er leuk uit maar we kúnnen ook nog wel wat.’ Het gaat erom dat we er met deze beweging uitdrukking aan willen geven dat we geen wereldvreemde tobbende schrijvers zijn maar dat we, geschoeid op dameshakken, sterk en midden in het leven staan. Er zijn al verschillende schrijfsters die zich bij ons heb aangesloten – onder andere Saskia Noort, Annemarie Postma en Simone van der Vlugt – en we gaan regelmatig met z’n allen op stap.


Elena’s vlucht en Zus
Susan: Ik had al drie boeken geschreven, onder meer over moderne hekserij, maar Elena’s vlucht was mijn eerste roman. Het is een verzonnen verhaal, maar toch is júist fictie bovenal genadeloos eerlijk. Je moet namelijk heel diep graven in jezelf om bepaalde emoties goed op papier te krijgen. Het is wonderlijk intiem en het maakt je heel kwetsbaar. Maar hoewel dit het moeilijkste was wat ik in mijn leven heb gedaan, was het ook het allermooiste.

Siska: Dat geldt ook voor mij. Ik had altijd al de droom om ‘ooit’ een boek te schrijven. Wanneer je besluit dat dat ‘ooit’ echt nú gaat worden is dat heel eng. Want wat als het tegenvalt? Of als blijkt dat je het niet kunt? Hoe moet je dan nog verder? Als het niet lukt, heb je niet alleen gefaald maar ben je ook je droom nog kwijt. Maar gelukkig lukte het wél!

Susan: Ook al zijn de boeken van Siska en mij heel verschillend, toch hebben ze op een bepaalde manier hetzelfde thema. Ze gaan namelijk over het loskomen van je achtergrond en de zoektocht naar wie je bent. Mijn boek is een historische roman over het zigeunermeisje Elena. Elena stapt uit haar vertrouwde wereld en bouwt een nieuw leven op, zoals zij dat verkiest.

Siska: De vraag die in mijn boek naar voren komt is: in hoeverre geef je je leven zélf vorm? Of ben je een optelsom van je opvoeding? Kun je je eigenlijk wel losmaken van je verleden, van je familie? Ik denk dat het een universeel verlangen is dat iedereen wel kent: om radicaal te breken met al het bekende in je leven.


Vreemde eend
Susan: Het is een thema dat ook in mijn eigen leven voorkomt. Toen ik vijftien was ben ik van het strand geplukt om modellenwerk te gaan doen. Leeftijdsgenoten waren altijd jaloers op me, want o, wat had ik het goed voor elkaar. Maar zelf haalde ik er niet zoveel voldoening uit. Ik wist: als ik dit blijf doen, doe ik mezelf te kort. Na tien jaar ben ik uit de modellenwereld gestapt om mijn droom te volgen. Ik wilde in Amsterdam literatuur studeren, de journalistiek in, schrijven. En nu ik dat doe, ben ik veel gelukkiger dan toen ik nog model was. Schrijven voelt als mijn bestemming.

Siska: Ook ik heb me losgemaakt van mijn verleden. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje op de Veluwe. Vrijwel al mijn leeftijdsgenoten wonen daar nog, maar ik voelde me al heel jong een vreemde eend in de bijt. Amsterdam, dáár wilde ik naartoe. Ik heb mijn studie er zelfs op aangepast om daar maar te kunnen wonen. Nog altijd als ik over de grachten fiets, weet ik: híer hoor ik. Amsterdam geeft me een gevoel van vrijheid.

Susan: Dat van die vreemde eend in de bijt, dat herken ik. Ik kom uit Noordwijk en als ik daar over de zee staarde voelde ook ik: ik moet hier weg. Ik heb er nooit van gedroomd om te trouwen of om kinderen te krijgen. Ik wilde vooral héél veel minnaars! Toch ben ik nu al tien jaar bij mijn huidige vriend Menno. Toen ik hem ontmoette, wist ik meteen: het zou wel eens heel lang kunnen duren met hem. En inderdaad. Tja, als je van iemand houdt, dan blijf je bij hem.


Trouwen
Siska: Ik heb altijd gedacht dat ik nooit zou trouwen. Toch is het onlangs gebeurd! Marvin en ik, die elkaar ook zo’n tien jaar kennen, zaten in de kroeg en plotseling bleek dat we er allebei wel zin in hadden. Ik kreeg er helemaal hartkloppingen van. Ik vond het mooi om met z’n allen onze liefde te vieren. Door na te denken wie je erbij wilt hebben, besef je ook meteen wie er nu écht belangrijk voor je zijn. Ook is het leuk dat anderen op zo’n moment uitspreken wat ze voor je voelen, en hoe ze je als stel zien. We hebben het trouwen op onze, unieke wijze gedaan. Mijn bruidsjurk heb ik gekocht via eBay, ‘helemaal 2005’, vonden mijn vriendinnen. We zijn getrouwd door vrienden, niet door een ambtenaar van de burgerlijke stand. En we hebben het gewoon thuis gevierd. Met héél veel Italiaanse Prosecco.

Susan: Trouwen is niets voor mij. In mijn omgeving zijn er plotseling veel mensen die in het huwelijk treden. Maar ik heb tegen mijn vriend geroepen: jij gaat mij daarmee niet verrassen hoor! Mijn vriend Menno is ook een vrijbuiter, net als ik. Wij zijn erg verknocht aan elkaar, maar laten elkaar vrij. We overleggen niet alles en gaan onze eigen gang. Hij is popjournalist en ’s avonds vaak weg. Als hij pas om vijf uur ’s nachts thuiskomt met flink wat biertjes op, dan vind ik dat prima. Ik vertrouw hem en ben blij dat hij een leuke avond heeft gehad. Ik houd niet van die stelletjes die elkaar ieder uur bellen. Of iedere zin beginnen met ‘wij’. Siska’s Marvin is trouwens ook journalist en het bleek dat hij en Menno elkaar allang kenden! Ze waren zelfs wel eens samen op werkreis geweest. Nu spreken we ook wel eens met z’n vieren af.


Verschillen
Siska: Hoewel Susan en ik veel overeenkomsten hebben, zijn er ook grote verschillen. Susan fladdert. Ze maakt met iedereen contact. Of het nu met een taxichauffeur is, een barman, of wie dan ook. Ze brengt ons vaak in hilarische situaties. De leukste uitstapjes zijn van die avonden die beginnen met z’n tweeën met een wijntje in de kroeg, en die diep in de nacht eindigen met tien man ergens op een wild feest. Zelf heb ik niet zo snel een gesprek met een wildvreemde, ik ben een stuk introverter. Maar als ik dat wél heb, gaat het ook meteen diep. Voordat ik het weet zit ik iemands hele levensgeschiedenis aan te horen. Waarin we verder verschillen, is dat Susan beter kan relativeren dan ik.

Susan: Zo ben ik niet altijd geweest. Eigenlijk ben ik heel erg gevoelig, net als Siska. Tegenwoordig heb ik geleerd om niet alles direct op mezelf te betrekken. Wanneer er iets aan de hand is, vraag ik mezelf af: is dit over drie weken nog belangrijk? Als het antwoord nee is, besluit ik om er niet mee te zitten.


Hekserij
Susan: In 1999 ben ik in contact gekomen met de moderne hekserij en dat sprak me erg aan. Ik heb mij laten inwijden als Heks. Hekserij is helemaal niet duister, of duivels. Het is juist een mooie, vredelievende religie. Het is een levensbeschouwing die uitgaat van eenheid. Van een goddelijke kracht die in jezelf zit en in alles wat leeft, die alles met elkaar verbindt. Het gaat uit van je eigen verantwoordelijkheid, maar je wordt daarbij wel ondersteund door krachten die groter zijn dan jijzelf. Het motto is: doe wat je wilt, mits je niets of niemand daarmee schaadt. Vooral het eerste is belangrijk. Doe wat je wilt. En wees niet bang. In de natuur is alles gericht op groei. Ook je ziel. Wanneer je je intuïtie volgt, zul je doen wat goed voor je is. Ook als het pijn doet, ook als het moeilijk is. Wanneer je hart je ingeeft dat je buiten de gebaande wegen moet stappen of veiligheid moet doorbreken, moet je erop vertrouwen dat het goed is. Verstand heb je om je keuze’s te begríjpen, niet om ze te máken. Dat doe je met je hart. Soms is iets eng om te doen. Vraag je dan niet af of je het aankunt. Dóe het gewoon. Het ergste moment, is het moment vlak voordat je het doet. Als je het eenmaal gedaan hebt, valt het altijd mee.


Schijnzekerheden
Siska: Het is ook mijn levensvisie om mijn hart te volgen en me niet per se aan een schijnzekerheid vast te houden. Wanneer je veiligheid opgeeft, loopt je het risico om dingen kwijt te raken of mis te lopen. Maar als je in die veiligheid blijft zitten, loop je óók van alles mis! Als je altijd op save wilt spelen, kun je net zo goed altijd thuis blijven zitten, vind ik. Ik kies voor het avontuur. Toen ik mijn vaste baan opzegde, wist ik niet wat mij te wachten stond. Maar ik was toe aan wat nieuws en of dat voor de buitenwereld nu verstandig was of niet, ik heb het gewoon gedáán. Ik wilde graag een boek schrijven, maar ik wist dat dat thuis niet zou lukken. Dus ik ben vertrokken. Weg van mijn geliefde, weg van mijn vriendinnen en weg van alle dagelijkse beslommeringen. Een paar maanden heb ik in Kaapstad, Zuid-Afrika, gewoond, bij een goede vriendin van mij. Spannend, maar ook eng. Dat laatste besefte ik pas echt toen ik daar aankwam. Plotseling zit je daar dan, alleen. Bij aankomst trof ik een grote doos aan die mijn vriend als verrassing had opgestuurd. Vol persoonlijke spullen, boeken, en ook een mooie foto van ons tweeën. Nou, toen werd er meteen een traan gelaten…De tweede dag heb ik mijn trouwe, oranje laptop opengeslagen. Dat hielp. En toen ik terugging naar Nederland met de basis van mijn boek onder mijn arm, wist ik dat ik mijn bestemming had gevonden. Dit is wat ik wil en zo is het goed.

Susan: Mensen vragen vaak aan mij: waarom heb je geen vaste baan, geen koophuis, geen auto, geen echtgenoot, geen kinderen? Voor mij is dat allemaal niet belangrijk. Als het niet vanuit je hart komt, zijn het alleen maar schijnzekerheden. En dat zijn de tralies van je eigen gevangenis.

Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide