• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin interview met ...


Sabine Koning en Patrick Martens


Sabine en Patrick spelen samen in de film ‘Zoop in Afrika’, die op 14 juli 2005 uitkomt. Met Vriendin spraken Sabine en Patrick openhartig over elkaar, hun hechte vriendschap en hun toekomstdromen. De twee acteurs zaten het hele gesprek knus tegen elkaar aan. En dat ze erg dol op elkaar zijn, bleek ook uit het gesprek.


Patrick: We kennen elkaar sinds ik zes en een half jaar geleden bij Goede Tijden Slechte Tijden kwam spelen. Ik vond het doodeng op de set. Kwam ik daar als Brabantse jongen van amper 21 – ik sprak nog met de zachte g! - in zo’n hecht team terecht. In de pauzes ging ik uit ongemak in mijn eentje in een hoek zitten. Maar Sabine was heel aardig voor me. Ze nodigde me direct de eerste dag uit voor een kopje thee in haar kleedkamer.

Sabine: Is dat zo? Dan had ik vast een heel positieve indruk van jou. Normaal ben ik best afstandelijk tegen nieuwe collega’s, ik kijk eerst de kat uit de boom. Maar tussen ons klikte het snel, misschien omdat onze humor sterk overeenkomt. We konden verschrikkelijk lachen samen, en dat is nog altijd zo.

Patrick: Na onze GTST periode verloren we elkaar een tijdje uit het oog. Sabine, ik heb jou nog brieven geschreven waarin ik je vertelde dat ik het zo jammer vond dat ik je haast niet meer zag. Sabine: Weet je nog die keer in de Damstraat in Amsterdam? Jij fietste plotseling voor me. We hadden allebei geen rode cent op zak, maar we moesten nodig bijpraten. We zijn toen bij een Chinees een potje thee voor drie euro gaan drinken, dat wisten we nog net bij elkaar te schrapen. En toen kwamen we allebei bij Zoop terecht. Ik wist helemaal niet dat Patrick ook meedeed, wat een leuke verrassing was dat zeg. Het was geweldig om weer met hem te werken. Wij kunnen zo lekker keten samen. Wanneer we voor werk ergens moeten overnachten, slapen we altijd met z’n tweeën op een kamer. Dan houden we chipsgevechten en liggen de halve nacht te giechelen; echt zo’n schoolreisjesgevoel krijg ik dan. Wat ik zo leuk vind aan Pat is zijn vrolijkheid en zijn enthousiasme. En als hij iets wil, dan gaat hij er helemaal voor. Heel gedisciplineerd. Wat ik minder leuk vind aan hem? Eh… dat is lastig… Ik zou het niet weten, eigenlijk. Nou ja, zeg! Er moet toch íets zijn! Oké, dit dan: ik vind soms dat hij wat meer voor zichzelf zou moeten opkomen. Hij is te goed van vertrouwen en geeft daardoor mensen de kans om over hem heen te lopen. Daar waarschuw ik hem wel eens voor.

Patrick: Sabine kan dan heel boos op me worden. ‘Doe je ogen toch eens open!’ roept ze dan.

Sabine: Maar dat doe ik alleen omdat ik om hem geef, anders zou ik denken: pech gehad. Maar in zijn geval neem ik geen blad voor mijn mond.

Patrick: Dat vind ik zo mooi aan Sabine. Ze is heel direct, niet bang om haar mening te geven. En ze heeft zoveel levenswijsheid. Ze staat sterk in het leven, ze weet wat ze wil en wat ze niet wil. Daar heb ik enorm veel respect voor.

Sabine: Ga door, Patrick, ga door! Wat leuk is dit, ik wist helemaal niet dat je dit vond. Maar je hebt vast en zeker ook genoeg op mij aan te merken. Dat kan haast niet anders, ik weet hoe ik ben.

Patrick: Ja vooruit, ik weet wel iets negatiefs. Ze heeft snel een oordeel en ziet de dingen soms erg zwart - wit. Iets of iemand is 100 % goed, of juist helemáál niet.

Sabine: Dat heeft Patrick gelijk in. Ik weet dat ik wat genuanceerder zou moeten zijn, maar als ik iemand ontmoet, vorm ik snel een mening en die is moeilijk te veranderen. Dan kan ik hard overkomen en mensen schrikken daar wel eens van. Georgina Verbaan bijvoorbeeld, die ook in GTST speelde, die vond mij is het begin wel erg fel.

Patrick: Maar eigenlijk ben jij juist heel anders dan je op zo’n moment overkomt. Je bent juist iemand die voor iedereen klaar staat. Zo is jouw huis net een hostell, de deur staat voor iedereen open.

Sabine: Dat klopt, al is mijn huis daar eigenlijk te klein voor. Toen ik het kocht op mijn eenentwintigste vond ik het nog wel megagroot! Het is 100 m2; voor iemand die is opgegroeid op drie hoog in de Amsterdamse Pijp, leek dat gigantisch. Ik gebruikte de voorkamer niet eens in het begin, wat moest ik met al die ruimte? Tot een vriendin tijdelijk bij me kwam wonen. En zulke dingen gebeuren nog steeds regelmatig. Wanneer iemand onderdak nodig heeft, is hij welkom. Ik vind het belangrijk om er altijd te zijn voor mijn vrienden. Mijn telefoon heb ik dan ook dag en nacht aan staan. En als ik hem eens thuis laat liggen, schiet ik volledig in de stress.

Patrick: Zie je, je bent dus eigenlijk heel hartelijk en warm, ook al heb je zo’n grote mond.

Sabine: Die grote mond komt omdat ik al heel jong heb geleerd om van me af te bijten. Ik werd alleen door mijn moeder opgevoed. Op mijn school moest je je wel laten gelden om mee te tellen.

Patrick: Ik ben juist heel beschermd en veilig opgegroeid. Toen ik in GTST begon, woonde ik nog thuis in Brabant. Iedere dag moest ik een uur op en neer. Dat was niet te doen, dus ik heb een kamer in Amsterdam gezocht. Wat was dat zwaar, die eerste tijd! Ik voelde me erg eenzaam. Ieder weekend ging ik met een grote tas wasgoed naar mijn ouders. Mede op advies van Sabine ben ik daarmee gestopt. Ze zei: je moet kiezen, óf je bouwt je leven daar in Brabant op óf hier in Amsterdam, maar niet half – half. Ik koos voor Amsterdam.

Sabine: Patrick heeft zich dus heel abrupt uit zijn thuisomgeving moeten losmaken. Bij mij ging dat veel langzamer. Ik woonde maar een kwartiertje fietsen van mijn moeder vandaan, en kon telkens bij haar langsgaan. Omdat ik alleen door haar ben opgevoed, hadden we een heel sterke band. Die hebben we nog steeds, al is het de laatste jaren wel veranderd. Heel lang heb ik haar echt als ‘moeder’ gezien. Ze stond op een voetstuk, alles wat zij vond, dát was de waarheid. Nu, de laatste jaren, zie ik haar meer als mens. Het is niet erg om het af en toe met haar oneens te zijn. Toch is zij nog altijd mijn meeste vertrouwde basis. Wanneer er iets aan de hand is, ren ik snel naar haar, niet naar mijn vrienden. Bij haar voel ik me toch het veiligste.

Patrick: Dat heb ik ook. Bij mijn moeder is het gewoon zo vertrouwd. Ik hoef haar niets uit te leggen. Als de dingen mislopen, kan ik bij haar terecht, áltijd. Ik zie mijn ouders regelmatig en onze band is alleen maar beter geworden. Vroeger was ik niet zo’n prater, maar de laatste jaren heb ik geleerd om dingen bespreekbaar te maken. Dat maakt onze band dieper. In Amsterdam voel ik me helemaal op mijn plek. Ja, ik sta nu op eigen benen. De reizen die ik voor werk heb moeten maken, hebben daaraan bijgedragen. Zo heb ik ook in de tijd dat ik voor Zoop in Zuid-Afrika was, zoveel geleerd en meegemaakt. Het is moeilijk om in woorden uit te drukken wat het met me heeft gedaan. Iedere dag leek weer een droom. Dan zat ik ’s avonds op mijn hotelkamer te overdenken wat ik nu weer had beleefd: met een olifant in het water liggen rollen, bijvoorbeeld! Het was erg wennen toen ik terug was in Nederland. Ik had geen last van een cultuurshock toen ik heenging, wèl toen ik terugkwam!

Sabine: Dat heb ik ook altijd. Ik heb heel veel gereisd in mijn eentje. Overal waar ik kom voel ik me snel thuis. Pas als ik terugkom denk ik: ‘Jéé! Wat een idioot strak geregeld leven hier in Nederland! Wat dóe ik hier eigenlijk? Al sinds mijn achttiende trek ik de wereld rond met een rugzak. Vooral in Zuid-Amerika voel ik me helemaal op mijn plek. De mensen zitten vol er passie. Ze leven intenser, tonen makkelijk hun emoties en staan meer open voor elkaar. Dat zie je al aan het oogcontact. Mensen zijn er niet bang elkaar aan te kijken, hier wel. Wat ik ook mooi vind, is dat ze zo kunnen genieten van eten. Dat heb ik ook.

Patrick: Ha ha ha! Ik voel al wat je nu gaat zeggen.

Sabine: Ja, dat was ik zo-even nog vergeten, maar ik weet nog een slechte eigenschap van Patrick! Genieten van eten, dat kan Patrick dus echt níet! Wat dat betreft is hij een echte boeren-Hollander: hij prakt alles door elkaar en propt het zo naar binnen. Ik kan niet naast hem zitten met eten, dat vind ik een ramp!

Patrick: Oké... Ik zal Sabine niet tegenspreken. Ik schuif alles zo naar binnen. Ik vergeet ook vaak te kauwen! Ja, daar verschillen Sabine en ik erg in, en dat geldt ook voor het reizen. Voor mij was het al een grote stap om naar Amsterdam te verhuizen en ik zie mezelf niet zo snel met een rugzak de wereld rondgaan. Ik ben niet zo avontuurlijk. Toen ik in Zuid-Afrika samen met een collega een uitstapje wilde maken naar Johannesburg, liep dat al haast verkeerd af. We zijn maar liefst zeven uur lang verdwaald! We kwamen met de auto in bepaalde wijken terecht waar je als blanke echt niet moet komen. p een gegeven moment stond het zweet op mijn rug, ik kon wel janken. Gelukkig hebben we uiteindelijk iemand weten te bellen die ons telefonisch de goede kant uitleidde. Kijk, dát ben ík nu op reis!

Sabine: Weet je wat Patrick, wij gaan gewoon eens sámen op reis! Dan zal ik je laten zien dat het ook leuk kan zijn.

Patrick: Ja, dat lijkt me een geweldig idee. Ik ga sowieso liever met iemand samen dan alleen, ik vind het fijn om direct mijn ervaringen met iemand te kunnen delen.

Sabine: Maar op reis kom je altijd wel iemand tegen, hoor. Ik ben nooit eenzaam tijdens het reizen. Áls ik al eens eenzaam ben, is het in Nederland. Op reis ontstaat snel intensief en diep contact en vertel je je diepste geheimen.

Patrick: Ik heb een vriend die heel actief is met liefdadigheidsprojecten in het buitenland, dat zou ik ooit ook wel graag willen. Bijvoorbeeld in Afrika. Ik zou dan bijvoorbeeld theaterlessen op een schooltje willen geven. Maar voorlopig zal dat er nog wel niet van komen, ik heb het nog veel te druk in Nederland. Ik heb nu geproefd van de film en ik moet zeggen: dat smaakte heel goed. Ik wil dolgraag meer films doen. Ook droom ik ervan een mooie theaterproductie te maken. Verder zie ik het wel: ik ben niet zo’n planner. Wel is acteren mijn grote passie is en ik hoop dat mijn hele leven te blijven doen.

Sabine: Wat ik na Zoop ga doen, dat weet ik nog niet. Er komt vast wel weer wat anders leuks, daar vertrouw ik op. In de toekomst wil ik heel graag kinderen. Desnoods adopteer ik ze, want ik kan me geen leven zonder kinderen voorstellen. Toch zal ik ook altijd blijven rondreizen, ook mét kinderen. Net als Patrick zou ik ooit graag een tijd in het buitenland wonen en me dan inzetten voor een goed doel. Iets met kinderen trekt mij dan het meest. Waar? Oh dat maakt me niets uit. Zet mij ergens neer, en ik red me wel. En overal ter wereld zijn kinderen, in ieder land valt wel iets goeds te doen.

`

Lydia van der Weide


Wie is Sabine Koning:

Geboortedatum: 13 september 1973

Geboorteplaats: Amsterdam

Woonplaats: Amsterdam

Relatie: Ja

Opleiding: Individueel Voortgezet Kunstzinnig Onderwijs

Carrière: Sinds haar vijfde volgde Sabine balletlessen en danste bij Scarpino en het ballet van Lucia Marthas. Later speelde ze onder meer in King Lear van Toneelgroep Amsterdam. In 1992 brak ze door als Anita Dendermonde bij GTST. Nu speelt ze in Onderweg naar Morgen en in de televisieserie Zoop (als Gaby Komproe) en in film Zoop in Afrika.


Wie is Patrick Martens

Geboortedatum: 4 april 1978

Geboorteplaats: Breda

Woonplaats: Amsterdam

Relatie: Nee

Opleiding: MBO publiciteitstekenen en reclame en de toneelschool

Carrière: Speelde in opvoeringen als Macbeth en Odysse en was te zien als figurant in Onderweg naar morgen en Goudkust. In 1999 werd Patrick Morris Fischer in GTST. Nu speelt hij als Mike in de televisieserie Zoop en in film Zoop in Afrika.

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide