• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Botoxfeest


In Amerika is het een ware hype, ook hier wordt het steeds populairder: de zogeheten botoxfeesten. Vriendins Lydia nam een kijkje.

Sinds ik de vijfendertig gepasseerd ben, sta ik na een avond doorzakken soms moedeloos voor de spiegel. Vroeger kon mijn gezicht dat wel aan, drie uurtjes slaap en een x hoeveelheid alcohol, maar tegenwoordig trekt de boel niet meer recht. De kraaienpootjes, die ik optimistisch lachrimpels noem, ze zitten er onmiskenbaar. Ach, ervan wakker liggen doe ik niet. Nu ik wat ouder ben, zit ik alleen maar beter in mijn vel. Maar verdorie, moet dat vel nou per se zo verfomfaaid raken? Een half jaar geleden belandde ik bij toeval (echt!) op een site over botox. Ik schrok van de decadente uitstraling, de onbegrijpelijke termen en de schrikbarende prijzen en klikte gauw weer weg. En nu is er plotseling het verzoek of ik voor Vriendin naar een botoxfeest wil. Om te kijken, en – wie weet, als het me aanspreekt – een behandeling te ondergaan. Ik dans met mijn katten door de kamer. Wat heb ik toch een fantastische baan!

Op een zaterdagmiddag bellen fotograaf Wout-Jan en ik aan bij Esther van Kessel, de gastvrouw van vanmiddag. Het botoxfeest, in Amerika een flinke rage maar in Nederland nog een nieuw fenomeen, werkt volgens het principe van de tupperwareparty. Iemand stelt haar huis open, nodigt al haar vriendinnen uit en op een vrijblijvende manier kunnen de gasten kennismaken met het product. Esther vertelt dat ze al de nodige ervaring heeft met botox. Een paar jaar geleden bezocht ze met haar moeder en zus de kliniek van Conny Breukhoven. ‘Sowieso al een hele belevenis,’ vertelt ze. ‘En het beviel uitstekend! De prikjes stelden niets voor en het resultaat was verbluffend. Toch was het heel natuurlijk, anderen hadden helemaal niet in de gaten dat ik iets had laten doen. Wel kreeg ik voortdurend te horen dat ik er zo goed en uitgerust uitzag!’ Na die keer liet Esther zich nog eens ‘botoxen’, daarna stopte ze ermee. Vooral vanwege de hoge kosten. ‘Ik dacht: ik kan beter alvast gaan sparen voor een facelift!’ grapt ze. ‘Maar toen las ik over dit soort thuisparty’s en dat leek me ontzettend leuk. En in mijn vriendinnenkring bleek ook haast iedereen enthousiast.’

De vriendinnen van Esther, die langzaam binnendruppelen, hebben er inderdaad zin in. Maar niemand weet nog zeker of ze voor een behandeling zullen gaan. ‘Ik heb het wel eens op tv gezien,’ vertelt een vrouw die dezelfde naam draagt als ik. ‘Ik vind het leuk om nu eens in het echt te horen wat botox eigenlijk is. Wie weet, als het goed klinkt, doe ik het wel!’ Margo daarentegen komt alleen voor de gezelligheid, want ze vindt botox maar niks. ‘Het is toch helemaal niet erg om ouder te worden? Je krijgt gewoon een karakteristiek gezicht!’ Marsha vertelt dat ze in haar omgeving heeft gemerkt dat botox toch wel een beetje taboe is. ‘Toen ik vertelde dat ik hier naartoe zou gaan kreeg ik allemaal negatieve reacties. Vooral van mannen!’ Maar mannen hebben makkelijk praten, vinden de vriendinnen. ‘Zíj mogen mooi oud worden. Wij vrouwen moeten toch voldoen aan een bepaald beeld, kijk maar naar alle jonge, strakke tv-sterren!’ zegt Anita. ‘Ach, als je er makkelijk en risicoloos wat beter uit kunt zien, waarom niet? Oké, het is prijzig, maar dat is een mooi stel laarzen óók.’ Nee, botox heeft voor de meeste vriendinnen niets te maken met een wanhopige, zielige strijd tegen het ouder worden, maar gewoon met jezelf verwennen en verzorgen. Maar strakgetrokken hoofden à la Linda de Mol: no thanks!

Dan komen de heren van Privus binnen. Privus bestaat sinds vorig jaar januari en is een initiatief van onder andere Stanley Schmidt. Hij wilde dit soort cosmetische ingrepen toegankelijker te maken voor het grote publiek. Doordat ze bij mensen thuiskomen en dus weinig kosten hebben, kunnen ze de behandelingen voor een relatief lage prijs aanbieden. Dit concept blijkt erg aan te slaan. Na een korte inleiding van Stanley neemt de behandelend arts, een nog jonge maar ervaren dermatoloog, het over. Met behulp van een laptop geeft hij een uitgebreide presentatie over botox. Wat is het precies, wat kun je ermee? En niet te vergeten: wat kun je er níet mee? Wij luisteren nieuwsgierig. Kom maar op, met die botox-info!

Botox, zo krijgen we te horen, is een afkorting van botuline toxine. Het is een gifstof. Dat klinkt griezelig, maar bij de behandelingen wordt zo’n lage dosering gebruikt dat het niet schadelijk voor de gezondheid is. Botox heeft invloed op de prikkeloverdracht van je zenuw naar je spieren. Door het middel in je spieren te spuiten, wordt dat proces stilgelegd. Zo kun je er kraaienpootjes, fronsrimpels en voorhoofdrimpels mee behandelen. Rimpels rond je mond níet, want dan is de kans groot dat de hele boel gaan hangen. Botox kan ook alleen worden gebruikt bij actieve rimpels. Dat zijn rimpels die je ziet wanneer je gezicht een bepaalde mimiek vertoont. Aha, mijn lachrimpels dus! Passieve rimpels echter, die je altijd ziet, zijn met botox niet uit te wissen. En het middel werkt slechts tijdelijk: zo’n drie tot zes maanden. Wel zo veilig, schiet door mijn hoofd: mocht er toch iets mis gaan, dan trekt het vanzelf weer bij. Maar dat er iets verkeerd zou gaan, daar hoeven we helemaal niet bang voor te zijn, benadrukt de arts. Wanneer de stof zorgvuldig door een gediplomeerd arts wordt ingespoten, zijn de risico’s zeer minimaal. In zeldzame gevallen kan een allergische reactie optreden. ‘Bestaat de kans dat je een emotieloos pokerface krijgt?’ wil een van de vrouwen weten. De dermatoloog schudt zijn hoofd. Hij werkt alleen met doseringen die een natuurlijk effect geven. ‘Het is belangrijk dat je niet te hoge verwachtingen hebt van botox. Het is géén wondermiddel: het verzacht rimpels, laat ze niet totaal verdwijnen.’ Na de uitleg, die zorgvuldig en integer overkomt (en overeenkomt met wat ik thuis stiekem al op internet heb zitten lezen) kunnen de mensen die belangstelling hebben een een-op-een-gesprek met de arts krijgen. Hiervoor kunnen we naar de tuin, waar Esther haar eigen beautysalon heeft opengesteld. Wat een luxe!

Esther zelf meldt zich als eerste aan. Ik aarzel nog even, dan steek ook ik mijn hand op. Ik vind het wel wat griezelig, maar ik ben toch wel nieuwsgierig. Eén keer proberen kan toch geen kwaad? Het immers geen echte operatie, en dat het maar tijdelijk werkt is voor mij een absolute pré. Ook dat het hier zo gemakkelijk kan, zonder dat ik hoef af te reizen naar een glossy kliniek, vind ik prettig. Henriëtte, Esthers zus, die ook al eerder botox heeft gebruikt, denkt daar juist anders over. ‘Ik ga toch liever naar een kliniek. Dat voelt voor mij veiliger.’ Zij slaat het dus over, maar er zijn nog een paar andere vrouwen die zich opgeven voor een gesprek. Ook Anita, die nog een heel glad gezicht heeft maar wel kleine fronsrimpeltjes, wil ervoor gaan. ‘Je moet alles een keer proberen in je leven, nietwaar?’ roept ze uit.

Terwijl Esther haar een-op-een-gesprek heeft, maak ik nog even een praatje met Stanley. Hij vertelt me dat de feestjes elke keer een groot succes zijn. ‘En we komen óveral, heel leuk. Het is altijd weer anders. We zijn zelfs wel eens bij een groep homo’s geweest en bij een vriendinnenclub moslima’s. We krijgen soms de kritiek dat bij zulke party’s het principe zou gelden van: als er een schaap over de dam is… maar daar merken wij niet veel van. Mensen volgen toch hun eigen hart. En wij raden mensen dan ook altijd aan: als je twijfelt, doe het níet. Je kunt altijd nog op locatie bij ons komen, in Amsterdam. Maar doe niet iets in een opwelling waar je niet 100% achterstaat.’

Esther komt stralend haar salon weer uit. Ze heeft in totaal negen spuitjes gehad. ‘Het stelt heus niets voor,’ zegt ze bemoedigend als ik met bibberende knieën bij de arts binnenstap. Ja ja. Op internet las ik anders dat het om erg geniepige prikken gaat. Maar goed, niet kleinzerig zijn nu. Ik zou vooral mijn ‘lachrimpeltjes’ willen aanpakken, vertel ik de arts. En als we toch bezig zijn: mijn voorhoofd. De arts geeft me vriendelijk advies, ik voel me bij hem in goede handen. Gelukkig maar, want ik word steeds nerveuzer. Elf spuitjes zullen we doen; dat gaat ongeveer driehonderd euro kosten. Dat is een persoonlijke prijs, die bij Privus afhangt van het aantal eenheden dat wordt gebruikt. Ik krijg stipjes op mijn gezicht waar de spuitjes zullen worden gezet, dan mag ik plaats nemen in de behandelstoel. Het zweet staat in mijn handen. Wat doe ik hier, ik háát mijn baan! Tijdens het prikken hoor ik een licht gekraak, ai! Dat is het bindweefsel, vertelt de arts. Er wordt namelijk diep in de spier geprikt. Echt pijn doet het niet, maar het is wel een onbekend, naar gevoel. Gelukkig is het binnen een paar minuten voorbij.

Bij Esther is al niets meer te zien, maar ik heb flinke bultjes op de plekken waar geprikt is. Die zullen zo wel wegtrekken, voorspelt Stanley. Verder hoef ik vandaag nog geen effect te verwachten. Het duurt minstens een paar dagen, en soms zelfs wel twee weken voordat je optimaal resultaat ziet. Terwijl ik een icepack tegen mijn hoofd druk om het zwellen tegen te gaan, zit het volgende slachtoffer bij de arts. Anita, maar zij komt opgetogen weer naar buiten. ‘Hij heeft het me afgeraden! Hij zegt dat het echt nog nergens voor nodig is.’ Nou, dat is nog eens een leuk compliment. ‘Bij mij twijfelde hij geen seconde,’ grap ik. Ook Marscha krijgt een negatief advies. Haar fronsrimpeltje is passief en botox zal zo’n minimaal effect hebben dat het eigenlijk zonde van het geld is. De laatste die op consult gaat, mijn naamgenoot Lydia, besluit om er toch nog even over na te denken. ‘Ik ga volgende week op vakantie en zit dan veel in de zon; hoewel de arts zei dat dat niet uitmaakt, wacht ik er toch liever nog even mee. Sowieso wil ik het eigenlijk nog even uitstellen. Want ik ken mezelf: als ik ermee begin ben ik zo verslaafd!’

Uiteindelijk hebben dus alleen Esther en ik ons laten prikken. Nog even proberen we fotograaf Wout-Jan over te halen, maar helaas. Dan is het tijd voor rosé in de tuin, terwijl de heren van Privus afscheid nemen.

Die avond is er gelukkig niets meer te zien van de prikbultjes. De lichte hoofdpijn, al voorspeld door de arts, verdwijnt met een paracetamol. En nu wordt het afwachten. Ik heb express níemand iets verteld: ik heb geen zin in commentaar of kritische blikken. Zelf ben ik al sceptisch genoeg! Want stiekem ben ik ervan overtuigd dat het allemaal grote onzin zal blijken te zijn, die hele botox. Het zal bij míj in ieder geval vast niet werken. Maar iedere dag zie ik meer rimpels verdwijnen. Het is werkelijk verbluffend. In de spiegel is het net of ik naar een geretoucheerde foto van mezelf kijk. Wauw! Op dag vier loop ik in de supermarkt een oude vriendin tegen het lijf. ‘Ben jij soms net op vakantie geweest?’ roept ze uit. ‘Je ziet er zo stralend uit!’ Ik glimlach vaag en praat er gauw overheen. Maar buiten, in de prille voorjaarszon, huppel ik uitgelaten naar huis. Zo, laat die zomer nu maar komen!

Meer informatie: www.botoxfeest.nl of bel: 020-6839096.

Een bezoekje brengen aan de salon van Gastvrouw Esther? www.beautycreations.nl

Naschrift

Zou ik nu verslaafd zijn? Nee. Want inmiddels, een paar weken later, ben ik iets minder positief over het resultaat. Anderen schijnen het niet te zien, maar ik vind mijn lach mijn lach niet meer. Mijn gezichtsuitdrukking is veranderd. Als ik breeduit straal, lachen mijn ogen niet mee, mijn neus des te meer... Aahg! Spijt? Nee, ook dat niet. Want zelfs mijn beste vriendinnen zeggen dat ik niet zo moet piepen. En eerlijk is eerlijk: als ik glimlach zie ik er duidelijk beter en uitgeruster uit. De arts van Privus, die ik paniekerig heb gebeld, stelt dat de botox bij mij kennelijk nogal heftig werkt. Hij gebruikt juist met opzet kleine hoeveelheden botox om dit soort dingen te voorkomen. Maar ik hoef heus geen drie maanden te wachten tot ik mezelf weer herken. Over een aantal weken zal het sterktste effect al over zijn, en zal mijn eigen uitdrukking de overhand weer nemen. Zijn rust en stelligheid weten me te overtuigen. Toch vermoed ik dat ik niet zo snel opnieuw aan de botox ga. Als het straks is uitgewerkt, blijf ik lekker wie ik ben. Mét kraaienpootjes, ja, so what. Wat is daar eigenlijk mis mee...?

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide