• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin artikel ...


Een droom: kinderboeken schrijven


Het kan lang duren voordat een droom uitkomt. En soms komt een droom natuurlijk nóóit uit. Of juist wel, maar dan via een onverwachte omweg. Marian Werkman (36) werd ziek en juist daardoor pikte zij een oud verlangen weer op: het schrijven en illustreren van kinderboeken. En het lukte, haar eerste boek kwam uit.


‘Ik verzon al verhalen over Tippie en Fikkie toen ik nog maar vijf jaar oud was. Tippie en Fikkie waren twee hondjes die spannende avonturen beleefden. Toen ik leerde schrijven, schreef ik die verhalen ook op. Ik kon er zalig bij wegdromen, ook hielp het me bepaalde ervaringen te verwerken. Ik was als kind vaak ziek en lag dan soms in het ziekenhuis. In mijn verhalen liet ik Tippie en Fikkie dezelfde dingen meemaken als ik, alleen dan veel leuker: in het ziekenhuis mochten ze iedere dag patat eten en feestjes organiseren, bijvoorbeeld. Ik droomde ervan later kinderboekenschrijfster te worden. Maar toen ik twaalf was, kreeg mijn vader een hersenbloeding en kwam in een rolstoel terecht. Kort daarna werd hij vroegtijdig dement. Dit veranderde mijn hele jeugd: ik werd in één klap volwassen. Tippie en Fikkie raakten op de achtergrond. Wel bleef ik schrijven, voor schoolkranten bijvoorbeeld. Ik had eigenlijk best naar de school voor journalistiek gewild, maar ik daar was ik te timide voor. Uiteindelijk besloot ik naar de Pabo te gaan en onderwijzeres te worden. Spijt heb ik daar niet van, want ik heb er veel van geleerd. Ik leerde er om mijn mond open te doen en voor mezelf op te komen. En ik kreeg de kans om precies te zien wat kinderen leuk vinden, qua teksten en verhalen. Soms las ik hen voor over Tippie en Fikkie uit mijn eigen schriftjes van vroeger, of ik bedacht nieuwe verhalen aan de hand van voorwerpen die de kinderen bij elkaar zochten.

Mijn baan was leuk, maar wel erg zwaar. Ik was er eigenlijk dag en nacht mee bezig. En daar heb ik de tol voor moeten betalen. Ik was mijn hele leven al vaak ziek maar door al die stress is het echt mis gegaan. Ik voelde me steeds slechter, vermoeider. Op een gegeven moment was het zo erg dat geen tien meter meer kon lopen, voortdurend last had van infecties, moest overgeven en diarree had. Na heel veel onderzoeken is bij mij de ziekte ME/CVS geconstateerd, de chronische vermoeidheidsziekte, en ik belandde in de WAO. De jaren die volgden waren vreselijk: ik voelde me zo zwak en uitgeput dat ik vaak zelfs geen telefoongesprek meer kon voeren. Dat maakte me erg moedeloos maar ik merkte dat ik absoluut niet verder zou komen als ik er eindeloos bij stil stond wat ik níet meer kon. Ik kon me beter afvragen: wat kan ik nog wèl? Toen kwam mijn passie voor schrijven weer naar boven. En Tippie en Fikkie! Zou ik hen nieuw leven inblazen, maar dan nu professioneel? Dit plan bracht weer plezier in mijn leven. In mijn eigen tempo – en dat betekende: soms maar een half uur per dag – ben ik aan mijn eerste, echte kinderboek gaan werken. Niet alleen de teksten maak ik zelf, ook de illustraties zijn van mijn hand. Het was heerlijk om weer met Tippie en Fikkie bezig te zijn. Ik voelde me weer helemaal kind, net zoals vroeger. Ik wist al gauw: dit ís het. Hier moet ik mee verder. En dat had ik al veel eerder moeten doen! Ik had eerder mijn hart moeten volgen, dan was mijn ziekte me misschien bespaard gebleven. Want daar geloof ik heilig in: wanneer je over je eigen grenzen gaat, zul je daar een prijs voor betalen. Dat was ook zo bij mijn vader. Hij heeft zijn hele leven tegen de klippen op gewerkt. Misschien als hij van zijn hobby zijn beroep had gemaakt – hij hield veel van timmeren en klussen – dat alles heel anders was gelopen. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je je hart volgt en dat je iets doet wat je gelukkig maakt. Als ik mensen zie die een passie hebben, moedig ik hen altijd aan om er wat mee te doen, ook al volg je dan niet de gebaande paden. En, als je besluit ervoor te gaan, dan komen vaak de goede dingen op je weg, merk ik telkens weer. Míj is het wel gelukt; mijn kinderboek is begin dit jaar uitgekomen! Ik ben er apetrots op. Het heet ‘Tippie en Fikkie in dromenland’ en gaat over kinderangsten. Ik krijg er heel leuke reacties op. En dit is nog maar het begin! Ik ben al weer bezig met mijn tweede boek en iedere dag dat ik eraan werk ben ik weer zo blij.

Het leuke is dat mijn man Marco hetzelfde spoor volgt als ik. Ook hij wilde altijd al schrijver worden, maar net als ik kwam hij op de Pabo terecht. Maar hij nam ontslag en besloot voor zijn droom te gaan. Hij heeft inmiddels tientallen verhalen gepubliceerd en er is al iets van hem verfilmd! Voor het schrijven hebben we wel financieel een stap terug moeten doen, maar we zijn ook vele malen gelukkiger. Zelfs met mijn gezondheid gaat het langzaam beter en ik hoop dat dat zal doorzetten.’


Lydia van der Weide


Website: www.marianwerkman.nl en www.freemusketeers.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide