• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin artikel ...


Geslachtsverandering


Ondanks dat mijn leven niet altijd even gemakkelijk is geweest, heb ik nooit spijt gehad van mijn besluit. Ik ben nu eenmaal een vrouw; zo heb ik mij altijd gevoeld, zo simpel is dat. Na de operatie voel ik me eindelijk thuis in mijn eigen lichaam.’


Crista:


Ik was zeventien toen ik voor het eerst over transseksualiteit hoorde. Dat zette mijn wereld op zijn kop. Daarvoor wist ik wel vaag dat het bestond, maar wat het precies was, dat was mij niet bekend. Ik zat net in een fase waarin ik helemaal de weg kwijt was. Hoewel ik mij totaal geen jongen voelde, probeerde ik uit alle macht een normaal, ‘mannelijk’ leven te leiden. Ik werkte zelfs tijdje als vrachtwagenchauffeur! Maar ik paste helemaal niet in dat harde wereldje ik besloot dan ook die baan te laten vallen en aan mezelf te werken. Ik wilde uitvinden wie ik was, ook op seksueel gebied. Want ik zat erg in de knoop. Soms had ik wel een vriendin, maar voelde dan weinig. Vrijen wilde ik niet, ik voelde alleen gewone vriendschap en verbondenheid. Ik voelde mij eerlijk gezegd meer aangetrokken tot mannen. Maar als ik me dan afvroeg: zou ik homoseksueel zijn, kon ik alleen maar denken: ‘Nee! Dat is niet wat er aan de hand is!’


Toen kwam de dag dat ik een televisieprogramma over transseksualiteit zag. Ik wist direct: dit is het. Dít is er dus met mij aan de hand: ik ben een vrouw maar ik zit mijn hele leven al in een verkeerd lichaam. De volgende ochtend zat ik al vroeg in de bibliotheek om alles over dit onderwerp transseksualiteit te lezen wat ik kon vinden. Dat ik me zou laten opereren, stond voor mij op het moment al vast. Ik hoopte dat ik mijn leven dan eindelijk op orde zou kunnen krijgen, want ik had het niet gemakkelijk gehad.


Mijn echte moeder heb ik nooit gekend. Zij was nog maar zestien toen ze door een verkrachting zwanger raakte. Ze heeft ervoor gekozen mij af te staan en zo ben ik bij mijn pleegouders beland. Ik denk dat ik bij hen best een fijn leven had kunnen hebben, maar helaas overleed mijn pleegvader toen ik drie jaar was. Vanaf dat moment stond mijn pleegmoeder alleen voor de opvoeding van mij en mijn pleegbroer. En dat kon ze niet opbrengen. Ik voelde me bij haar niet welkom, en niet thuis. Maar eigenlijk voelde ik me nergens thuis. Zelfs dus niet in mijn eigen lichaam.


Ik werd geboren als jongen, maar als ik terugkijk, heb ik mij altijd al een meisje gevoeld, al kon ik het toen niet zo benoemen. Als achtjarige plaste ik nog altijd zittend. Als volwassenen daar wat over zeiden, zei ik: ja, maar mijn vriendinnetjes plassen toch ook zo? Ik voelde me veel meer met hen verbonden dan met jongetjes. Die hielden van boompje klimmen en van ruwe spelletjes, ik niet. Ik had gewoon níets met ze.


Mijn pleegmoeder kon de opvoeding niet aan en nadat mijn oudere pleegbroer al eerder naar een internaat was gestuurd, moest ik daar op twaalfjarige leeftijd ook naar toe. Vreselijk vond ik het. De technische opleiding die ze me dwongen te doen, stond me ook erg tegen.
Het was een internaat met driehonderd kinderen, verdeeld in meisjes- en jongenszalen. Meestal was ik te vinden in een meisjeszaal, daar voelde ik me meer op mijn gemak. De ergste dingen op school vond ik het sporten en het gezamenlijk douchen met alle jongens. Zij waren heel trots op hun ‘aanhangsel’, zoals ik het noemde. Ik vond dat rare ding, dat nog groter kon worden ook, juist afschuwelijk! Ik kreeg steeds meer een afkeer van mijn eigen lichaam.


Ik trok graag meisjeskleding aan en maakte me dan ook op. Zo ging ik in mijn eentje de stad in. Dat gaf me een heel prettig gevoel. Niemand zag iets vreemds aan mij, ik had het geluk dat ik een enorme bos haar had. Maar soms vergat ik mijn make-up eraf te halen als ik terug kwam voor het eten… Daar werd ik natuurlijk erg mee gepest. Het ergste wat ik heb meegemaakt is dat ze me in meisjeskleding hebben vastgebonden aan een boom, midden op het plein. Ik voelde me erg rot op school, het kon me ook niet veel schelen allemaal. Daarom spijbelde ik veel en dan tippelde ik, om aan geld voor kleding en make-up te komen. Ja, ik was helemaal losgeslagen, kun je wel stellen. Maar ik vond het niet eens vervelend, ik kon me goed afsluiten voor wat ik deed en ik ben nooit betrapt.


Een paar jaar later, juist toen ik tevergeefs mijn best deed om als echte man te leven, ontdekte ik eindelijk wat er met mij aan de hand was. Over een operatie hoefde ik dus niet te twijfelen. Ik wist direct dat ik dat wilde. Maar mijn hele omgeving vond het belachelijk. Vooral mijn pleegmoeder en familie was ertegen. ‘God maakt geen fouten,’ zei zij altijd. Ik was als man geboren, dus ik was een man, klaar. Daarmee ging ze totaal voorbij aan mijn eigen gevoel. Nou snap ik het best als mensen het niet begrijpen hoor. Het is ook ingewikkeld, en als je het zelf niet meemaakt weet je niet hoe het is en hoe het voelt. Maar accepteer en respecteer het; dat is het enige wat ik vraag. Mijn pleegmoeder kon dat niet. Hoewel we later wel weer contact hebben gekregen, heb ik een aantal jaren met haar en met mijn hele familie gebroken. Want wat zij er ook van vonden, ik wilde het doorzetten.


In het ziekenhuis werd ik al snel goedgekeurd om met de procedure te beginnen. Het bleek daar dat mijn hormoonhuishouding al erg uit balans was. Ik had zeer veel vrouwelijke hormonen in mijn lichaam en te weinig mannelijk. Voor mij was dat nog een bevestiging: zie je wel! Als eerste stap kreeg ik antimannelijke hormonen toegediend, dat een soort castratiemiddel was. Voor iedere man zou dat een nachtmerrie zijn, voor mij juist niet! Verder wordt door de extra vrouwelijke hormonen je vet verplaatst, krijg je een zachtere huid en borstontwikkeling. Binnen drie maanden moest ik helemaal ‘om’: hoewel ik lichamelijk nog geen vrouw was, moest ik al wel zo gaan leven. Mensen dachten dat ik dat eng zou vinden, maar ik vond het heerlijk. Ik koos een vrouwennaam en ging vrouwenkleding dragen. Met dat laatste kwam ik voor een praktisch probleem: hoe moest ik al die nieuwe kleding gaan betalen? Werk had ik op dat moment niet meer; iets nieuws zoeken leek mij onder deze omstandigheden niet zo geschikt. Ik dacht: wie neemt nu iemand aan die midden in haar veranderingen zit?


Om aan geld te komen, besloot ik in de prostitutie te gaan werken. Dat schrok me niet af, omdat ik daar in mijn jeugd al ervaring mee had. En nee, ik vond het nog steeds niet vervelend om te doen. In de prostitutiewereld werd – en word – ik ook niet veroordeeld om wie ik was, niet door mijn collega’s en ook niet door mijn klanten. De heren vonden het juist wel interessant! Het contact met andere vrouwen die ook in de prostitutie werken is altijd heel leuk geweest. We hadden de grootste lol. Het liefste deed ik trio’s, dat verdiende het beste. Met al dat geld kon ik ook uiterlijk helemaal de vrouw worden die ik me voelde.


De hormonen sloegen goed aan. Ik kreeg borsten, weliswaar kleine, maar toch. Mijn tepels werden erg gevoelig. Mijn uitstraling werd steeds vrouwelijker en met mijn grote wilde bos blonde krullen begon ik mij supersexy te voelen. Na een lange periode van hormonen slikken kwam dan eindelijk de dag dat ik geopereerd zou worden. Mijn penis zou worden weggehaald en er zou een vagina gemaakt worden. En ik zou grotere borsten krijgen. Ik was best zenuwachtig voor de operatie, maar ook zo ontzettend blij. Mijn voornaam was toen al officieel veranderd, dit was de laatste stap. De operatie duurde vijf uur. Toen het verband er na een tijdje eraf ging had mijn lichaam alle kleuren van de regenboog! Het was pijnlijk maar goed te verdragen. En ondanks de pijn voelde ik me dolgelukkig. Eindelijk was ik 100% vrouw, precies zoals ik altijd al wilde. Nu kon mijn leven echt beginnen.


Ik heb er toen wel wat te gemakkelijk over gedacht. Ik dacht dat nu alles achter de rug was, maar zo simpel bleek het niet. Het was een erg zware ingreep en het heeft een tijd geduurd voordat ik helemaal genezen was. Verder heb ik nog een aantal keren lichamelijke problemen gehad. Mijn vagina bleek te smal en te kort, daar ben ik een jaar later opnieuw aan geopereerd. Ook in verband met mijn borstprotheses moest ik nog wel eens onder het mes. Maar echte problemen hebben ze gelukkig nooit opgeleverd. Verder zal ik mijn hele leven hormonen moeten blijven slikken, want mijn lichaam maakt dat zelf immers niet aan.


Het wennen aan een vrouwenlichaam viel niet altijd mee! Zo moest ik eens plassen toen ik in een bos was met mijn hond en hurkte neer bij wat bosjes, zoals vrouwen plassen. Stom genoeg had ik mijn broek niet voldoende naar beneden gedaan en ik plaste zo op mijn eigen kleding. Ik zat erbij te huilen als een klein kind. Ik had het gevoel: een echte vrouw zou dit nooit overkomen zijn… Gelukkig gingen dat soort dingen steeds beter en over het geheel genomen was ik dolblij mijn nieuwe lichaam. Toen ook mijn geboorteakte was veranderd, waren al mijn sporen met mijn mannelijk verleden uitgewist. Nee, ik heb niet één foto meer van hoe ik vroeger was. Alles is weggegooid. Hoe ik vroeger heette? Dat zeg ik liever niet. Dat doet er toch niet meer toe?


Eigenlijk was het mijn plan om ook na mijn operatie in de prostitutie te blijven werken, maar door omstandigheden is het anders gelopen. Ik raakte mijn werkplek kwijt omdat de eigenaar van het pand in drugs bleek te handelen. Ik ben tijdelijk bij mijn pleegmoeder gaan wonen, met wie ik toen alweer contact had. Kort daarna trok ik in een eigen woning. Ik probeer nu al een tijdlang om een ‘normaal leven’ op te bouwen maar jammer genoeg is dat nog niet helemaal gelukt. Ik denk er nu over om toch weer in de prostitutie te gaan werken. Daar voel ik me op mijn gemak en heb er veel leuke vriendinnen.


Buiten die wereld merk ik vaak dat mensen mij toch veroordelen. In Nederland zijn we zogenaamd zo vrij en tolerant, maar naar mijn mening wordt transseksualiteit echt nog niet geaccepteerd. Het wordt hooguit gedoogd. Dat voel ik iedere dag weer. Aan sommige dingen kunnen mensen nog zien dat ik een verleden heb. Ik blijf bepaalde kenmerken houden, die mensen op een verkeerd been kunnen zetten. Het is me zelfs een keer overkomen dat mij werd geweigerd om het damestoilet binnen te gaan. Dat was wel pijnlijk! Maar dat is gelukkig maar één keer gebeurd.


Ik wil niets anders dan gewoon zijn wie ik ben, zoals ieder mens dat graag wil. Gelukkig heb ik goede vrienden die mij helemaal nemen zoals ik ben. Bij hen voel ik me welkom; dat gevoel heb ik vroeger altijd zo gemist heb. Ondanks dat mijn leven niet altijd even gemakkelijk is geweest, heb ik nooit spijt gehad van mijn besluit. Ik ben nu eenmaal een vrouw; zo heb ik mij altijd gevoeld, zo simpel is dat. Na de operatie voel ik me eindelijk thuis in mijn eigen lichaam.’


Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide