• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Drugs en Uitgaan - Een duistere periode


Sanne had een heftige relatie met Stefano, waarin ze veel drugs gebruikten en aan vrije seks deden. ‘Aan de ene kant zou ik willen dat het nooit gebeurd was. Aan de andere kant had ik het niet willen missen…’


‘Vier jaar geleden had ik mijn leven goed voor elkaar. Ik had net mijn opleiding met hoge cijfers afgerond en een leuke baan gevonden. Na een tijd van veel tranen was ik eindelijk over mijn ex heen en genoot van het singlebestaan. Helemaal happy was ik. Toen leerde ik Stefano kennen, op een houseparty. Hij viel me direct op door zijn vrolijke uitstraling. Hij kwam bij me dansen en na een tijdje stonden we te zoenen, terwijl we nog geen woord hadden gewisseld. Dat overkwam me wel vaker; ik vond het heerlijk om te flirten en uit mijn dak te gaan als ik op stap was. Pas een half jaar daarvoor had ik de housewereld ontdekt en ik vond het helemaal geweldig. Verder dan zoenen ging ik een eerste avond nooit. Ook bij Stefano niet. Maar hij vroeg mijn telefoonnummer en belde twee dagen later. We zijn wat gaan drinken en het was megagezellig. De volgende dag moest ik eigenlijk werken, maar ik ging toch de hele nacht met hem uit, om daarna uitgebreid te vrijen…. De ochtend erna, om half 9 – we hadden nog helemaal niet geslapen – belde ik mijn werk met de smoes dat ik wat verkeerds had gegeten en niet kon komen. Dit begin is heel typerend voor mijn hele relatie met Stefano. Ik liet alles zonder nadenken voor hem vallen, hij werd het middelpunt van mijn leven.

Ik ben altijd een ‘keurig’ meisje geweest. In mijn pubertijd leerde ik hard en ging ik weinig uit, en na het VWO ben ik een zware studie gaan doen. Ik woonde toen samen met mijn vriend die zeven jaar ouder was en een vaste baan had. We hadden een regelmatig, geordend leven. Eigenlijk ben ik nooit uit de band gesprongen, heb nooit doldwaze dingen gedaan, terwijl ik daar soms best naar verlangde.

Dat ik dat met Stefano wèl kon doen, kreeg ik snel door. Hij vroeg me of ik wel eens pilletjes slikte, of andere drugs gebruikte. Nee: ik wist dat er veel middelen in de housewereld circuleerden, maar ik had me er altijd ver van gehouden. Een wijntje was genoeg voor mij. Maar door Stefano werd ik wel benieuwd. Hij had alles al uitgeprobeerd wat er bestond en volgens hem was het super. En als je het met mate deed, was het heus niet gevaarlijk. Amper tien dagen na onze ontmoeting slikte ik mijn eerste XTC pilletje. Die eerste keer herinner ik me nog heel goed. We waren gewoon thuis. Ik had mij nog nooit in mijn hele leven zó geweldig gevoeld, en nog nooit zo immens verbonden met iemand. Stefano en ik hebben urenlang gepraat, gekust, gestreeld. We verloren ieder besef van tijd en realiteit.

Ook als Stefano uitging, slikte hij vaak wat. Of hij snoof coke of speed. Ik begon mee te doen. Het was erg verleidelijk voor me. Dit was pas écht leven, vond ik! Hele nachten haalden we door: wanneer de discotheken sloten, gingen we verder naar afterparty’s. En wanneer we thuis kwamen deden we ook nog geen oog dicht, want dan hadden we wilde seks.

Op zondagnacht probeerde ik altijd gauw wat uurtjes bij te slapen maar toch zat ik maandag altijd als een wrak op mijn werk. Stefano had nergens last van, die kon lekker uitslapen; hij werkte een paar avonden in de week in een danscafé. In het begin trok ik het nog wel, toen was ik zo verliefd dat ik de hele wereld aankon. Maar naar mate ik meer drank en drugs gebruikte, ging het helemaal mis. Vaak voelde ik me op mijn werk misselijk van vermoeidheid. Een keer was mijn collega, met wie ik de kamer deelde, er niet, en toen ben ik even op de grond gaan liggen. Ik viel zomaar in slaap en werd betrapt door mijn baas. Wat een afgang! Gelukkig geloofde hij me toen ik zei dat ik me flink grieperig voelde. Hij stuurde me naar huis en dankbaar kroop ik in bed, tegen Stefano aan. Ik kon me nu net zo goed de hele week ziekmelden, meende ik. Diezelfde avond stonden we weer te swingen.

Ik begon me steeds vaker ziek te melden. Dat kon natuurlijk niet goed gaan. Op een nacht kwamen we uit een discotheek, toen ik een collega tegen kwam, zij fietste net naar haar werk. Tja, toen was ik er bij natuurlijk... Ik hoefde niet meer terug te komen. Afschuwelijk vond ik het, ik heb mijn ogen uit mijn kop gejankt. Ik had zo’n spijt, hoe had ik dit kunnen laten gebeuren? Maar in Stefano’s armen verdween dat gevoel. Met hem had ik het nog steeds zo heerlijk, dat al het andere verbleekte.

Ik kon tijdelijk bij hem in het danscafé komen werken, tot ik iets nieuws had. Het werken daar was erg gezellig. Maar als snel werd ik door Stefano en de andere barmedewerkers ingewijd hoe ik zo af en toe een twintigje of een vijftigje achter over kon drukken. Ik schrok daar eerst vreselijk van. Stelen was iets wat nooit in mijn hoofd was opgekomen. Maar het ging zo makkelijk en we konden het geld zo goed gebruiken… Ik drukte het schuldgevoel maar weg. De baas van het danscafé had geld zat, er werd gefluisterd dat hij in allemaal vieze zaakjes was betrokken. Veel erger vond ik het dat ze ook geld stalen uit tasjes die achter de bar werden afgegeven. Ze hielden goed in de gaten hoe dronken iemand was, en als ze dachten: die merkt toch niets, doorzochten ze de spullen. Vreselijk, dat kun je toch niet maken? Maar als ik erover praatte met Stefano, wuifde hij mijn bezwaren weg. En dan hield ik mijn mond maar weer. Ik was zo verliefd op hem dat ik niet meer helder kon nadenken. Maar ik begon wel steeds meer minpunten aan onze relatie en levensstijl te ontdekken. Ik slikte ieder weekend XTC en werd daar door de week behoorlijk depressief van. Ik probeerde uit te gaan en niks te gebruiken, maar daar bleek niets meer aan. Zoals ik vroeger had genoten met alleen een wijntje, dat kon ik nu niet meer. Dan was de afstand tussen Stefano en mij te groot, maar ook tussen mij en alle vrienden die we hadden. We dingen om met een grote groep en dat was supergezellig. Maar drugs speelden daarbij altijd een grote rol. Soms gingen we lekker uit eten, maar bij het nagerecht werd dan al weer gesproken over het grammetje coke dat we later zouden halen.

De hele vriendengroep was erg lichamelijk onderling en heel vrij met seks. Soms, als we met een clubje thuis wat aan het nafeesten waren, lagen er in een hoek gewoon mensen te vrijen. Open en bloot, je kon alles zien. Op een keer was ik naar de wc en toen ik terugkwam zag ik Stefano zoenen met een ander meisje. Mijn hart sprong in mijn keel van jaloezie, maar hij betrok mij er meteen bij. We hebben met z’n drieën gevreeën, later kwam er nog een jongen bij. Op dat moment was ik in een roes. De volgende dag pas kwam de verbazing over wat ik had gedaan, vermengd met afschuw. Er zijn meerdere dingen met seks voorgevallen, waarvan ik zou willen dat ze niet gebeurd waren. Maar Stefano vond het leuk en ik wilde niet truttig zijn. Stom hè. Ook als we uit waren, deden we wel eens gekke dingen. We deden het een keer in een toilet, maar werden er uitgehaald door een woedende bewaker. Op dat moment lagen we helemaal dubbel, later schaamde ik me wel. Hoe verliefd we nog altijd waren, Stefano en ik kregen soms ook stevige ruzies. Dan ging het echt hard tegen hard; onder invloed ga je makkelijk schelden, heb ik ontdekt. Later vielen we elkaar dan weer berouwvol in de armen.

Op heldere momenten realiseerde ik me dat ik helemaal fout bezig was. Hoe moest dit verder? Zou ik ooit weer een baan vinden die bij me paste? Ik kwam helemaal niet aan solliciteren toe en dat zat me erg dwars. Ik had mijn studie toch niet voor niets gedaan? Erover praten met Stefano lukte al weer niet, hij vond een serieuze baan zo’n onzin. Van mijn vriendinnen van mijn studie was ik inmiddels vervreemd, ze wisten niets van mijn huidige wilde leven. Over dat stelen lag ik vaak wakker. Stel dat het uit zou komen? Zou ik dan een strafblad krijgen? Als klap op de vuurpijl wist ik dat Stefano overwoog om pilletjes te gaan verkopen, om wat extra’s te verdienen. Ook dat vond ik vreselijk. Een dealer als vriend! Waar waren al mijn normen en waarden gebleven?

Ik werd steeds ongelukkiger. Feesten is leuk, maar ik wilde ook wat anders met mijn leven. Ik wist dat me dat met Stefano niet zou lukken. Als ik een andere richting uit wilde, moest ik me van hem losmaken. Maar hoe, in godsnaam? Ik was bezeten van hem, ik vond hem de mooiste en leukste van de wereld. Hoe kon ik ooit zonder hem?

Het antwoord kwam heel plotseling. Op een dinsdagnacht, ik was thuis, belde Stefano me wakker. Er was een dure laptop in het café achtergebleven. Ze wisten van wie hij was, maar Stefano en een vriend hadden hem toch meegenomen en inmiddels aan iemand verkocht. Van het geld wilden ze direct naar Parijs, want daar zou de volgende dag een spetterend feest zijn met een bekende dj. Of ik ook naar het station kon komen, we zouden de eerste trein pakken! Ik was zo overdonderd dat ik verdwaasd zei dat ik eraan kwam. Maar onder de douche besefte ik dat ik hier echt niet aan mee wilde doen. Het was alsof ik mezelf plotseling van een afstand zag. Het leven dat ik nu leidde paste totaal niet bij mij. Ik moest ontsnappen, zo snel mogelijk! Ik heb Stefano gebeld en gezegd dat ik me erg ziek voelde, dat ze maar zonder mij moesten gaan. Direct daarna heb ik mijn ouders in Zuid-Frankrijk gebeld met de vraag of ik een tijdje bij hen kon logeren. Een paar uur later zat ik in de trein, met een grote tas, mijn kat én het voornemen een flinke tijd weg te blijven.

Dat is me heel zwaar gevallen. Ik merkte dat ik echt moest afkicken. Niet van de drugs, daar kon ik nog wel buiten, zeker nu ik in een heel andere situatie zat, maar ik moest afkicken van Stefano. Ik was zo verslaafd aan het fijne gevoel dat ik had als ik bij hem was, dat het lichamelijk pijn deed nu ik hem moest missen. Vaak verlangde ik zó naar hem dat ik er krampen van in mijn maag kreeg. En natuurlijk belde hij me. Hij was perplex dat ik was vertrokken, snapte er niets van. Waarom wilde ik het uitmaken, we hadden het toch zo heerlijk samen?
Maar ik hield vol. Ik was heel bot en kortaf tegen hem, al huilde mijn hart. Na zes weken stopte hij met bellen. Via een van onze vrienden hoorde ik per sms dat hij een nieuwe vriendin had. Ik heb ontzettend zitten huilen, maar ik was ook opgelucht. Nog anderhalve maand ben ik bij mijn ouders gebleven, langzaam kwam ik tot rust. Ik heb hen niets verteld, behalve dan dat ik veel liefdesverdriet had.

Terug in Nederland moest ik mijn leven weer helemaal opbouwen. Mijn vriendinnen had ik verwaarloosd, ik had haast een jaar niet meer gewerkt. Toen ik een baan vond ik een andere stad, heb ik de kans gegrepen om te verhuizen. Stefano heb ik nooit meer gezien, drugs heb ik nooit meer aangeraakt. Ik wilde er niets meer mee te maken hebben…

Ik heb nu een leuke baan met doorgroeimogelijkheden en ik woon samen met een lieve, rustige man. Ik heb hem wel iets verteld over Stefano, maar het fijne weet hij er niet van. Ik houd het liever voor mezelf. Stefano heeft nog steeds een bijzonder plekje in mijn hart, dat zal wel nooit meer overgaan. Ik heb geen idee hoe het met hem gaat; hij zal nog wel steeds aan het feestvieren zijn. Soms ben ik bang dat ik mensen van vroeger tegenkom. Stel dat ze over al die drugs of over die rare seksdingen zouden beginnen, dat lijkt me vreselijk. Ik kijk met gemengde gevoelens terug op mijn periode met Stefano. Aan de ene kant zou ik willen dat het nooit gebeurd was. Aan de andere kant had ik het niet willen missen…’


Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide