• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Valerie heeft geen contact met haar familie

Valerie (37) en haar man Marco hebben heel slecht contact met hun familie

’Sommige herinneringen uit het verleden doen me nog steeds pijn. Toen ik een miskraam kreeg na een zwangerschap van 17 weken, waar ik intens verdrietig over was, zeiden Marco’s ouders alleen heel luchtig: ‘Ach, zulke dingen gebeuren nou eenmaal hè.’ Diezelfde dag kwamen mijn eigen ouders langs, maar ik lag even in bed omdat ik me heel slecht voelde. Mijn moeder kwam naar boven gestormd en zei: ‘Wat doe jij nou in bed? Nou, als je in bed gaat liggen als wij komen, dan gaan we weg hoor.’ Toen ik zo snel mogelijk in mijn duster naar beneden kwam, waren ze inderdaad al weer vertrokken.’

’Na twintig jaar van verdriet om zulk soort dingen denk ik: het heeft blijkbaar zo moeten zijn. Als het anders was gelopen, was ik niet zo sterk geweest als nu. Maar toch blijft het moeilijk. Vooral wanneer ik bij mensen kraamfoto’s zie met stralende, trotse grootouders. Want dan zie ik hoe het óók kan. De familie van mijn man Marco zien wij helemaal niet meer. Met mijn ouders is het contact minimaal. Mijn vier broers zijn uit mijn leven verdwenen. Ik ben iemand die altijd zoekt naar compromissen en die nooit opgeeft. Maar ik moet accepteren dat ik hier niets aan kan veranderen.

Ik ben een nakomertje. Er hing altijd een nare, ruzieachtige sfeer bij ons thuis. Toen ik zes jaar was, is mijn oudste broer met ellende vertrokken. Ook bij mijn drie andere broers liep het fout. Ik miste ze vreselijk. In die tijd had ik nog niet in de gaten aan wie het lag; eigenlijk legde ik de schuld bij mezelf. Een keer lag ik tijdens een ruzie van onder de bank aan de benen van mijn broer te trekken, alsof ik wilde zeggen: ga er toch niet zo tegen in! Toch liep het uit de hand; ik had dus niet genoeg mijn best gedaan. Wanneer mijn moeder over mijn andere broer klaagde, ging ik hem stiekem vanuit een telefooncel bellen dat hij dit of dat vooral niet meer moest doen. Dan had hij bijvoorbeeld te lang met zijn vriendin hand in hand gezeten, dat soort onbenullige dingen.

Ik ben er altijd van overtuigd geweest: mij overkomt het niet. Ik zou níet met ruzie vertrekken. Jarenlang heb ik op mijn tenen gelopen. Toen ik vriendjes kreeg, was daar altijd van alles mis mee, volgens mij ouders. Ook Marco, die ik ontmoette op mijn zeventiende, was niet goed genoeg. Mijn ouders hebben er alles aan gedaan om onze relatie te boycotten, maar ik wist het zeker: Marco is de ware voor mij.

Marco heeft wél een normale jeugd gehad, hoewel het contact met zijn ouders wat koel was. Nooit een knuffel, nooit een schouderklopje. Hij was heel goed in basketbal maar in plaats van dat zijn ouders zeiden dat ze trots waren, deden ze altijd een beetje neerbuigend. Misschien omdat ze bang waren dat hij naast zijn schoenen ging lopen? Maar het ging pas echt mis toen hij een relatie kreeg met mij. Ze vonden ons te jong en namen ons niet serieus. Ik deed echt mijn best om aardig te zijn, maar vanaf het begin kreeg ik vervelende opmerkingen naar mijn hoofd. Zo kon zijn moeder quasi argeloos dingen zeggen als: ‘Zeg Marco, heb je die dikke spekarmen van haar wel gezien?’ Ik was op zo’n moment dan zo overdonderd dat ik niets wist terug te zeggen. Toen ik wat ouder werd liet ik mij wel gelden, ik ben niet op mijn mondje gevallen en beet best van me af. Toch heb ik steeds geprobeerd het contact met zijn ouders goed te houden. Maar ze kwetsten ons steeds zo erg. Zo kwamen we een keer bij Marco’s ouders nadat een goede vriend van ons zelfmoord had gepleegd. We waren er kapot van. Zijn ouders vonden het belachelijk dat wij naar de begrafenis van ‘die hufter’ waren geweest. En of we weg wilden gaan, want de andere kinderen kwamen barbecueën en er was niet genoeg vlees voor ons.

Bij mijn ouders was, en is het vooral de onverschilligheid die pijn doet. Ze hebben gewoon geen belangstelling voor mij. Toen ik bijvoorbeeld vertelde dat ik zwanger was, reageerde mijn moeder helemaal niet blij. Ze zei alleen: ‘Dan kan je dus niet op vakantie hè?’ Ze doelde op de reis naar Brazilië die we net hadden geboekt. Wanneer onze kinderen jarig zijn, zijn mijn ouders vaak nét met vakantie. Precies in de week dat ik zou bevallen, gingen ze een weekje naar vrienden in het buitenland. Daar stond ik sprakeloos van. Dat doe je toch niet? Maar er mist een bepaald gevoel bij hen. Ik denk dat het komt omdat ze zelf geen liefde hebben gekregen vroeger. Mijn ouders hebben allebei een vreselijke jeugd gehad. Vooral mijn moeder is ernstig mishandeld. Ik denk dat ze allebei in therapie hadden moeten gaan. Ook zij moeten verdriet hebben: al hun vijf kinderen zien ze niet meer, dat moet toch vreselijk zijn?

Ik ben blij dat ik meestal vrolijk en optimistisch ben; mijn ouders zijn juist altijd verongelijkt, heel snel driftig. Je kunt niets zeggen, of ze voelen zich aangevallen en zwijgen je weer maanden dood. Tot ík weer contact zoek.

Ondanks alles probeerde ik altijd mijn best te doen om de band te verbeteren, zowel met mijn schoonouders als met mijn eigen ouders. Jarenlang ben ik het blijven proberen. Steeds weer bemiddelen, inschikken, je best doen. Maar ik kwam telkens van een koude kermis thuis.

Marco’s ouders misgunden ons ons geluk, dat voelde ik wel. Toen onze tweeling net was geboren, waren zij op bezoek en Marco zei: ‘Ik plof bijna van geluk!’ Toen dacht ik al: zeg dat niet, dat gaan ze kapot maken. Nog geen week later kregen we een onzinnige ruzie met mijn ouders; één dag later ook met zijn ouders. Beiden zeiden dat ze ons nooit meer hoefden te zien.

Daar zaten we dan: kersverse, trotse ouders, die met hun eigen ouders geen enkel contact meer hadden. Ons geluksgevoel was in een klap weggevaagd. Die periode, nu tien jaar geleden, was echt heel zwaar. We gingen allebei hyperventileren van ellende, we waren ten einde raad. We hebben hulp gezocht bij het Riagg en daar vonden we, godzijdank, veel steun. Eindelijk hoorden we eens van iemand anders: dit is níet normaal. Want je gaat zo aan jezelf twijfelen hè. Je weet het gewoon niet meer! Waren wij dan echt zo vreselijk? Maar waarom hadden we dan wél heel veel liefdevolle vrienden?

En toen overleed Marco’s moeder. Haar familie had gezegd dat wij niet op de begrafenis mochten komen. Er was zelfs een advertentie gezet, zonder onze naam eronder! Wij hebben besloten tóch te gaan maar we werden met de nek aangekeken. Heel pijnlijk. Toch hebben we ook daar uiteindelijk veel steun gekregen van andere familieleden. Ze vonden het heel onredelijk dat wij zo de gebeten hond waren. Ook dat sterkte ons in ons eigen gevoel. En toen kwam ook nog boven water dat Marco’s moeder haar hele leven stiekeme verhoudingen heeft gehad. Daardoor ben ik het gedrag van Marco’s ouders meer gaan begrijpen. Marco en ik houden verschrikkelijk veel van elkaar en dat stralen wij ook uit. Zijn ouders hebben dat geluk nooit gevonden. Hun huwelijk is nooit goed geweest, ze zijn zelfs getrouwd uit financiële motieven. Ik denk dat ze heel erg jaloers op ons waren.

Ook na die vreselijke begrafenis heb ik nog vele verzoenpogingen gedaan. Soms leek het alsof Marco’s vader wilde meewerken. Op mijn verzoek is hij naar een psycholoog gegaan. Die man belde mij later op en zei: ‘Ik zeg dit niet gauw, maar steek hier geen energie in. Het is net een maaimachine waar je je hoofd insteekt!’ Sinds een jaar zien we hem en Marco’s zussen, die altijd pal achter zijn vader staan, niet meer. Na de laatste aanvaring mag ik van Marco geen contact meer opnemen met zijn familie. Hij wil niet opnieuw gekwetst worden. ‘Het heeft al voor zoveel verdriet gezorgd’, zegt hij. ‘Laat het alsjeblieft uit je hoofd!’

Mijn eigen ouders zien we heel soms. Hun onverschilligheid raakt me niet meer. Soms, heel soms maar, doet het nog pijn. We hebben net een nieuw huis gekocht maar ze vragen er niets over. Ik vroeg mijn moeder of ze niet blij was voor ons. Ze zei: ‘Waarom zou ik blij zijn? Het is toch jóuw huis?’ Dan denk ik: laat maar zitten. Ook met mijn broers, die elkaar ook niet meer zien trouwens, heb ik heel vaak geprobeerd beter contact te krijgen, maar dat is niet gelukt. Ze nemen het mij kwalijk dat ik mijn ouders nog zie, ook al is het dan heel weinig.

Ik heb lang voor iedereen geheim gehouden hoe de situatie was. Ook omdat het aan beide kanten van de familie zo was. Dan gaan mensen toch denken: het zal wel aan jullie liggen! Ik schaamde me. Dus als mijn moeder weer eens niet op de verjaardag van een van haar kleinkinderen was, bedacht ik weer een smoesje. Het is voor mensen ook moeilijk te begrijpen en ik moet zeggen, dat ik er ook helemaal niets van snap. Dat wij als zus en broers elkaar ook helemaal niet zien; dat is toch vreselijk? Zo ver had het toch niet hoeven komen? Ik ben bang dat dit altijd pijn zal blijven doen, maar ik schaam me er niet meer voor. Ik had het graag anders gewild, maar het is niet gelukt.

Ik ben altijd blijven schipperen omdat ik niet iemand ben die snel opgeeft. Ik vind ruzie vreselijk. Ik heb heel lang de illusie gehad dat je met praten alles kunt oplossen. Maar dat geldt niet voor iedere situatie, dat heb ik wel geleerd. Het feit dat ik nu kinderen heb, maakt me sterker. Ik wil niet dat zij ook beschadigd raken. Dus ik ga niet meer koste wat kost het contact telkens herstellen, elke keer loopt het namelijk toch opnieuw mis. Hoe moet ik dat elke keer uitleggen aan mijn kinderen?

Het gevolg van dit alles is wel, dat Marco en ik supersterk zijn samen. Dat is juist wat onze ouders probeerden te verhinderen! Maar we kennen elkaar door en door, in goede en in slechte tijden, we weten elkaar altijd weer te steunen. Al zou de hele wereld instorten, wij redden het wel! Ik vind dat wij een voorbeeld zijn van hoe je na een hoop ellende toch heel gelukkig kunt zijn. Wij hebben drie prachtige kinderen en een hoop lieve vrienden die heel belangrijk voor ons zijn. Binnenkort gaan we verhuizen naar een vrijstaande villa in Duitsland en daar gaan wij een nieuwe start maken!’

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide