• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Toen stond de tijd stil

Op heftige momenten kan het zijn alsof de tijd stil staat. Vijf vrouwen over het moment dat de wereld even stopte met draaien.

Angela (28): Twee jaar geleden heb ik mijn vriend aangetroffen met mijn beste vriendin. Die nacht zal ik nooit vergeten. Ik had nachtdienst in het ziekenhuis waar ik werk maar ik voelde me niet lekker. Het was erg rustig die nacht en mijn collega’s drongen erop aan dat ik naar mijn bed zou gaan. Toen ik naar huis reed, verheugde ik me er al op dat ik lekker tegen het warme lichaam van mijn vriend aan zou kruipen. Het liep even wat anders. Toen ik onze woonkamer binnenstapte sloeg mijn hart over. Er stonden wijnglazen en er lagen overal kledingstukken. Ik had het gevoel dat ik in een verkeerde film terecht was gekomen. Boven vond ik ze: Leon en Sylvia, innig verstrengeld in mijn bed. Ze lagen te slapen. Ik voelde me bevriezen. Ik ben naar beneden gelopen en heb als een robot de woonkamer opgeruimd. Er was nog wat wijn over en ben met een glas op de bank gaan zitten. Ik denk dat ik maar een kwartier zo heb gezeten, maar het leken wel alsof er uren voorbij gingen. Toen was het plotseling alsof ik wakker werd. Ik ben naar boven gestormd en heb ze het bed uitgeschopt. Ze schrokken zich rot. Mijn vriendin heb ik daarna nooit meer gezien. Ze heeft me een paar brieven geschreven, maar die heb ik ongelezen verscheurd. Ze heeft me zo erg gekwetst, daar zijn geen woorden voor. Ook mijn vriend wilde ik niet meer zien. Ik ben direct bij mijn ouders ingetrokken. Inmiddels heb ik het achter me gelaten en ik heb een lieve nieuwe vriend, maar soms lijkt die nacht weer net gisteren. Die tijd daarop die bank, dat was het ergste moment uit mijn leven.

Brenda (24): ">Die dag werd er op de deur geklopt. ‘Wie is daar?’ riep ik. ‘Er is een pakje voor jullie’, zei een lage stem. Ik luisterde amper, argeloos deed ik de deur open. Er stond een man van een jaar of dertig voor de deur. Binnen één seconde haalde hij een pistool uit zijn binnenzak en zette die tegen mijn voorhoofd. ‘Waar is het geld’, vroeg hij. Ik voelde me door de grond gaan. Alles leek te verdwijnen; mijn verleden, mijn toekomst. Ik was zo bang, ik dacht echt dat het afgelopen zou zijn. Ik was op dat moment 19 en ik woonde als au-pair in Milaan. De kindjes waarop ik paste lagen te slapen. Ik was gewaarschuwd voor dit soort berovingen maar ik had altijd gedacht dat mij dat niet zou overkomen. Huilend heb ik hem mijn spullen gegeven. Daarna heeft hij het huis doorzocht. Steeds hield hij zijn pistool op mij gericht. Gek genoeg was hij tegelijkertijd heel aardig voor me: hij zag dat ik ontzettend overstuur was en herhaalde maar steeds: ‘Ik doe je niets, als je meewerkt doe ik je echt helemaal niets!’ Hij heeft zich aan zijn woord gehouden. Nadat hij zijn zakken had gevuld, heeft hij me vanbuiten in huis opgesloten en is er vandoor gegaan. Vaak heb ik later nog gedacht: waarom heb ik niet dit of dat gedaan. Maar op dat moment was ik gewoon totaal verstijfd.

Viola (26): Oud en nieuw 2002. Ik was met mijn vriend Paul op een feest bij vrienden. Tussen ons ging het al een tijd niet goed. We hadden veel ruzie en ook seksueel klikte het niet meer. Ik weet niet waar het aan lag, maar hij trok me niet meer aan. Toen het bijna twaalf uur was, overdacht ik het afgelopen jaar en het jaar dat komen zou. Vanaf een afstandje stond ik naar Paul te kijken en opeens zag ik het heel helder. Daar stond niet de man met wie ik oud wilde worden. De tranen sprongen in mijn ogen. Want ik hield wel van hem. Maar net niet genoeg…. Ik wist dat het een drama zou worden om het met hem uit te maken. Daar was ik ook nog niet aan toe, maar op dat moment wist ik heel zeker dat wij bij het volgende oud en nieuw niet meer samen zouden zijn. Toen het twaalf uur werd hield Paul me in zijn armen. Ik verschool mijn hoofd in zijn hals, want ik kon mijn tranen haast niet binnenhouden. Iedereen was aan het lachen, en feestvieren, en ik had het gevoel alsof ik een beetje doodging. Gelukkig wist ik het voor Paul te verbergen hoe erg ik van slag was. Mijn gevoel van die avond is uitgekomen. Ik heb er nog een tijd over gegaan, omdat het mezelf ook veel pijn deed, maar in april heb ik onze relatie uitgemaakt.

Nina (34): Mijn poes Nina en ik waren onafscheidelijk. Ik was ontzettend gek op haar. Als ik thuis kwam, stond ze altijd op me te wachten bij de deur. Dan gingen we eerst knuffelen op bed. Dat wist ze precies, ze rende altijd hard voor me uit. Twee jaar lang sliep ze bij me, pootje in hand. Ze was het levende wezen dat ik het allermeeste zag. Die donderdag-middag dat ik uit mijn werk kwam, stond ze niet bij de deur. Ik wist meteen dat er iets mis was. Ik zocht overal en vond haar in de vensterbank. Ze was nog warm, maar ze was dood. Haar oogjes waren opengesperd. Ik kon het niet geloven. Ze was nog maar twee jaar oud! Hoe kon ze nou zomaar dood zijn? Ik heb haar op mijn schoot getild en heel hard gehuild. De dierenarts was niet te bereiken en in paniek heb ik de dierenambulance gebeld. Die beloofden langs te komen. Daarna probeerde ik mijn moeder te bellen, en mijn beste vriendin. Ze waren allemaal niet thuis. Het was een prachtige zomerdag, ze genoten natuurlijk van het mooie weer. Daar zat ik dan, met mijn dode poes op schoot, te wachten totdat de dierenambulance zou komen. Elke seconde leek wel een uur te duren. Ik voelde me zo eenzaam. De man van de dierenambulance, die heel vriendelijk en meelevend was, zei dat hij dacht dat er iets mis moet zijn geweest met haar hartje. Op het moment dat ik de sleutel in het slot stak, en zij wilde opspringen, moet haar hart het hebben begeven. Daarom was ze nog warm. Ik weet, het is maar een kat. Er zijn ergere dingen. Maar voor mij was ze mijn aller- allerliefste vriendinnetje.

Sofie (31): “Toen ik vorig jaar hoorde dat mijn ex mij niet altijd trouw was geweest, heb ik me laten testen op HIV. Voor hem had ikzelf ook best veel vriendjes gehad, en ik had niet altijd veilig gevreeën. Dat mijn vriend was vreemdgegaan, was de laatste druppel. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en hij heeft mij verteld waar ik mij kon laten testen. Toen ik eenmaal bloed had geprikt, kwamen de zenuwen. Ik moest een paar weken wachten op de uitslag. Dat was een vreselijke tijd. Ik was er dag en nacht mee bezig: als ik maar niet…, als ik maar niet... Ik kan niet uitleggen wat er door me heen ging. Toen ik uiteindelijk terug moest komen voor de uitslag, had ik de hele nacht niet geslapen. Ik moest ook nog een tijdje in de wachtkamer wachten. De minuten kropen voorbij. Ik had het gevoel dat ik gek aan het worden was van angst. Toen de dokter me uiteindelijk vertelde dat ik helemaal gezond was, begon ik te huilen van opluchting. Het was net alsof mijn leven toen, op dat moment opnieuw begon. Ik had zin om de dokter te omhelzen, maar dat heb ik toch maar niet gedaan! Ik ben lachend en huppelend naar huis gegaan en heb me voorgenomen voortaan altijd voorzichtig te zijn, want deze zenuwen wil ik nooit meer. Dus tegenwoordig heb ik altijd een condoom bij me!

Saskia (26): Pieter en ik kenden elkaar nog maar kort toen ik zwanger raakte. Het was een enorme shock voor me. Ik wilde ooit wel kinderen, maar nu nog lang niet! Toch voelde het meteen goed en zonder er ook maar over na te denken, wist ik dat ik het kindje wilde houden. Pieter was er niet blij mee. Hij had nog zoveel plannen, een kind paste daar niet in. Maar langzaam draaide hij bij. We besloten er samen voor te gaan. Vier en een halve maand heb ik mij ontzettend gelukkig gevoeld. Mijn hele wereld was veranderd, opeens zag ik overal zwangere vrouwen! Een kennis van mij was ook zwanger en we trokken erg naar elkaar toe. Elke dag fantaseerde ik over mijn kindje. Ik had al namen bedacht, ik keek al naar kinderkleertjes. En toen kreeg ik pijn. Het voelde helemaal niet goed. Ik heb direct de dokter gebeld, maar er was niets meer aan te doen. Mijn kindje heeft het niet gehaald. Nog nooit heb ik zo gehuild als toen. Voor mij werd de tijd in tweeën gesplist. Er zou voortaan altijd ‘ervóór’ en ‘erna’ zijn. Ik wist echt niet hoe ik verder moest. Met Pieter heeft het niet lang geduurd. Hij probeerde me wel te troosten, maar ik voelde dat hij stiekem toch wel blij was dat hij nog geen vader zou worden. Dat kon ik niet verkroppen. Inmiddels is dit vier jaar geleden en ben ik, gepland, opnieuw zwanger. Nu al zeven maanden, en alles gaat goed. Ik ben er heel blij mee, en mijn man ook, maar deze nieuwe zwangerschap wist mijn oude verdriet niet uit. Want eigenlijk had dit een broertje of zusje moeten zijn van mijn eerste kindje.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide