• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin artikel ...


Een relatie met een Amerikaanse gevangene

Elly (35) ging corresponderen met een Amerikaanse gedetineerde. Ze werd zo verliefd op hem, dat ze hem meerdere keren opzocht in de gevangenis.

“De eerste keer dat ik Charles ging opzoeken was zo spannend. Bij aankomst in de gevangenis moest ik mijn persoonlijke dingen in een kluisje doen en ging ik door een metaaldetector. Ik werd helemaal gefouilleerd. Daarna moest ik in een grote zaal wachten terwijl de bewakers Charles haalden. Het waren de langste tien minuten van mijn leven. Plotseling stond hij achter me. Ik keek hem aan en ik wist meteen dat het goed was.

Ik heb Charles leren kennen doordat ik ergens een oproep voor internationale penvrienden heb geplaatst. Dat was in mei 1996. Ik ontving vijfendertig reacties, waaronder een van hem. Zijn leuke, originele brief sprak me erg aan. Charles was vijf jaar ouder dan ik en hij schreef me uit een gevangenis in Amerika. Daar zat hij een straf van vierentwintig jaar uit. In de praktijk betekende dat, dat hij ongeveer twaalf jaar daadwerkelijk vast zou zitten. Hij was nu bijna op de helft. Ik schreef terug dat ik voorlopig liever niet wist waarvoor hij veroordeeld was. Ik wilde hem leren kennen zonder meteen een vooroordeel te hebben.

Ik woonde in die tijd samen maar ik was helemaal niet gelukkig. Mijn vriend was erg dominant en wilde altijd zijn zin doordrijven. Anders werd hij stug en boos en daar kon ik niet goed mee omgaan. Ik trok me steeds meer in mezelf terug en vluchtte in lezen en brieven schrijven. Een half jaar laten heb ik mijn relatie verbroken en een eigen huis gezocht. Het was heerlijk om weer vrij te zijn.

Ondertussen schreef ik nog steeds met Charles. Ik vond hem echt een hele leuke vent. Onze briefwisseling werd steeds vertrouwelijker en heel langzaam begon ik meer voor hem te voelen. Het leek wel of ik verliefd werd! Elke dag hoopte ik op een brief van hem. Tussen de regels door las ik dat Charles ook gek op mij was. We maakten veel romantische toespelingen en het was hartstikke spannend. Uiteindelijk hebben we ons uitgesproken. We waren allebei tot over onze oren verliefd! Ik had Charles inmiddels wel gevraagd waarom hij vast zat. Hij vertelde me er uitgebreid en zonder reserves over. In dronken toestand was hij een drankenhandel binnengelopen en zou de mensen daar hebben bedreigd met een pistool. Hij zei dat hij er helemaal niets meer van wist omdat zo dronken was geweest. Het was de eerste keer dat hij met justitie in aanraking was gekomen en hij vond het verschrikkelijk. Hij had er enorm veel spijt van en hij was vastbesloten dat hij zoiets nooit meer zou doen. Als hij vrij was wilde hij een nieuwe start maken, het liefste met mij. Officieel zou hij vastzitten tot 2003 maar zijn hoger beroep liep nog steeds en hij wist wel zeker dat hij eerder vrij zou komen.

Ik geloofde hem. Hij kwam erg overtuigend over; bovendien wílde ik hem geloven. We schreven elkaar bijna dagelijks. Hij was altijd bij me, in mijn hoofd en in mijn hart en ik was echt erg gelukkig, hoewel ik hem niet zag. Ik was verliefd, had iemand die ook van mij hield, maar hij was op een veilige afstand. Ik wilde geen vriend die me zou claimen of weer de controle over mijn leven zou overnemen. Ik was nog lang niet toe aan een echte nieuwe seksuele relatie. Wel was ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar de man achter de brieven. Ik had wel wat foto’s gezien en daar vond ik hem erg leuk, maar hoe zou hij in het echt zijn? De meeste mensen in mijn omgeving vonden mijn relatie met Charles trouwens maar niets. Ze snapten er niets van, maar dat kon me niet zoveel schelen. Het was mijn keuze en mijn leven.

In mei 1998 – ik was toen al een jaar verliefd – heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Ik heb een reis geboekt om Charles op te opzoeken. De weken voor mijn vertrek heb ik plotseling erg getwijfeld. Waar was ik mee bezig? Maar ik heb doorgezet. Ik wist dat als ik niet zou gaan, ik me nog jaren zou blijven afvragen wat er gebeurd zou zijn als ik wél was gegaan. Dus vloog ik naar Chicago en reed vanaf daar met een huurauto verder naar Dixon. Het was ongelofelijk spannend. Daar reed ik, helemaal alleen aan de andere kant van de wereld, naar een onbekende man die al een jaar de belangrijkste persoon in mijn leven was was! Toen ik in de gevangenis op Charles zat te wachten, wilde ik er nog bijna vandoor gaan. Het was zo eng! Maar toen ik hem zag, verdwenen mijn twijfels als sneeuw voor de zon. Het het klikte meteen tussen ons. Ik ben een week gebleven en ik bezocht hem elke dag, van negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds.

Toen ik terug in Nederland was liet hij een hele grote bos rozen op mijn werk bezorgen om te tonen hoeveel hij van me hield. Onze brieven werden nog hartstochtelijker. Ik kon alles wat ik meemaakte en dacht bij hem kwijt. Eigenlijk was hij gewoon mijn dagboek; en een dagboek dat nog antwoord gaf ook! Hij voelde mij perfect aan.

Charles wist mij altijd erg goed te verrassen. Zo bezorgde hij me – met hulp van een vriendin – een keer een fantastische kerst. Hij had mijn vriendin geld en cadeaus gestuurd en toen ik op tweede kerstdag naar haar toe ging voor een zogenaamd huiselijk kerstetentje, nam ze me met een taxi mee naar het Krasnapolskyhotel in Amsterdam. Daar gingen we chique dineren met champagne en er stond een mand met vijfentwintig cadeautjes voor me klaar. Ik vertelde iedereen altijd gemakkelijk over Charles, want ik hield van hem. Stiekem vond ik het ook wel leuk om mensen te shockeren, denk ik. De reacties waren vaak negatief. Gelukkig had ik wel vrienden die achter me stonden. Ik was Charles overigens helemaal trouw. Ik had geen enkele behoefte aan een andere man.

In totaal heb ik Charles zeven maal bezocht. Ieder half jaar vloog ik voor twee weken naar Chicago. Al mijn vakantiedagen en geld gingen daar in zitten. We maakten samen veel toekomstplannen, we wilden trouwen en wisten al precies hoe onze kinderen zouden heten. Het was alleen nog wachten tot hij vrij kwam. En dat zou nog wel even duren, want zijn proces schoot maar niet op. Iedere keer werd het weer uitgesteld. Steeds zei hij dat zijn vrijlating niet meer zo lang zou duren, maar er kwam iedere keer weer een half jaartje bij.

Heel misschien heb ik vanaf het begin af aan diep in mijn hart wel geweten dat er iets niet klopte. Maar als ik al twijfels had, heb ik die snel weer van me af gezet. Ik wilde het niet weten. Ik wilde verliefd en gelukkig zijn en op hem vertrouwen. Maar na verloop van tijd kreeg ik soms een ongemakkelijk gevoel. Was hij wel helemaal eerlijk? Een keer stuurde hij mij een bandje met door hem gespeelde keyboardmuziek. Ik moest vooral goed luisteren naar het vijfde nummer want dat had hij speciaal voor mij geschreven. Ik vond het prachtig en luisterde het keer op keer. Maanden later hoorde ik bij een vriendin plotseling ‘mijn’ nummer op de radio! Ik was helemaal van de kaart. Hoe kon dat? Ik heb uitgezocht wie het speelde en het nogmaals beluisterd en er was geen twijfel mogelijk. Toen ik Charles hiermee confronteerde werd hij heel erg boos. Hoe kon ik aan hem twijfelen? Opeens wist hij zeker dat hij mij een verkeerd bandje had gestuurd, waarop nummer vijf toch niet van hem was. Echt, ik moest hem geloven. Hij gaf altijd erg op over zijn eigen eerlijkheid. Hij zou nooit tegen me liegen en altijd alles doen om mij gelukkig te maken.

Ik gaf hem op dat moment het voordeel van de twijfel. Maar achteraf gezien is deze gebeurtenis een soort breekpunt geweest. Hij vertelde wel vaker dingen uit zijn verleden die ik vreemd vond. En soms deed hij erg stoer en dat beviel me niet. Ik dacht wel eens, je doet je anders voor dan je bent. Daarbij kwam dat zijn brieven steeds negatiever werden. Natuurlijk had hij het moeilijk in de gevangenis, maar ik vond het wel eens moeilijk om altijd maar optimistisch te blijven voor twee. Hij gaf af op zijn leven in de gevangenis en er gebeurden ook steeds vervelende dingen. En het was altijd maar de schuld van anderen: van het rechtssysteem, van de bewakers, van de medegevangenen maar nooit van Charles zelf. Bij mijn laatste bezoek aan hem kreeg ik steeds meer signalen dat er iets niet pluis was. Tijdens een ruzie werd hij onredelijk kwaad, hij liep woedend van me weg en wilde er later niet meer over praten. Hij zei de volgende dag alleen maar dat hij zo’n spijt had. Terug in Nederland zat het me niet lekker. Ik heb toen, voor de eerste keer, gezocht naar mogelijkheden om meer informatie over hem te vinden. Ik had altijd alleen maar zíjn verhaal gehoord. Een kennis bij de politie zou een en ander uitzoeken, maar nog voor dat ik daar meer over hoorde, had ik mijn beslissing al genomen. Ik heb Charles een brief geschreven dat ik het uitmaakte. Het was heel moeilijk maar ik was ook opgelucht. Een paar dagen later hoorde ik van die kennis dat ik dat ik op een bepaalde internetsite alle gegevens van Charles kon opvragen. Dat deed ik, en ik geloofde mijn ogen niet. Het bleek dat Charles niet vijf, maar dertien jaar ouder was dan ik. Ik vond hem altijd al een oud gezicht hebben! Verder zat hij inderdaad voor een roofoverval, maar het bleek niet de eerste keer te zijn: daarvoor was hij ook al een keer veroordeeld voor maar liefst drie overvallen. Dus daarom had hij zo’n lange straf gekregen. Het verhaal van zijn zogenaamd black-out tijdens de overval moet wel onzin zijn geweest. Je doet niet meerdere keren iets zonder dat je het weet. Daarnaast wist hij waarschijnlijk altijd al dat hij helemaal niet voortijdig vrij zou komen.

Ik was wel boos toen ik het zag, maar niet helemaal kapot of zo. Ik dacht alleen, nou dan heb ik toch gelijk gehad dat ik voelde dat er iets niet klopte. En mijn schuldgevoel omdat ik het had uitgemaakt was meteen helemaal over. Inmiddels had ik een hatelijke brief van hem gekregen. Hij was erg verontwaardigd omdat ik hem in de steek liet. Heel laconiek heb ik hem toen een kort briefje gestuurd, waarin ik schreef dat ik zijn leugens had ontdekt. Toen heb ik lang niets van hem vernomen. Dat vond ik ongelofelijk laf. Na drie maanden kwam er alsnog een brief. Hij zei dat het hem allemaal heel erg speet. Helaas kon hij nu niet precies uitleggen waarom hij had gelogen. Wie weet zouden de bewakers zijn post namelijk wel openmaken. In ieder geval moest ik weten dat het niet zijn schuld was. Hij was zichzelf opnieuw aan het vrijpleiten. Ik heb niet meer gereageerd op zijn brief. Voor mij was het afgelopen.

Dit is nu anderhalf jaar geleden en ondanks alles heb ik geen rotgevoel over Charles. Hij heeft mij door een moeilijke periode heen geholpen en daar ben ik hem dankbaar voor. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Ik geloof ook wel dat hij op zijn manier van mij gehouden heeft.

Eigenlijk is hij voor mij gewoon een soort overgangsvriendje geweest. Het heeft wat lang geduurd, dat is waar, maar ik had die tijd nodig. Ik zie het niet als tijdverspilling. Als ik zijn brieven nu doorlees, zie ik wel een andere Charles dan die ik vroeger meende te kennen. Ik vind zijn brieven nu soms slijmerig, hij probeerde altijd in een goed blaadje te komen. Maar hij is toch door de mand gevallen. Ik zag op internet dat hij in oktober van dit jaar vrij zal komen. Eerlijk gezegd interesseert het me helemaal niet hoe het nu met hem gaat. Ik ga binnenkort samenwonen met mijn nieuwe vriend en dan gooi ik alle brieven van Charles weg. Het zijn er meer dan vijfhonderd. Ik heb er geen behoefte aan om ze nog langer te bewaren.

Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide