• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Multiple Sclerose

Monique Roosdorp (32) heeft MS. MS is een aandoening van het centraal zenuwstelsel, waardoor uitvalsverschijnselen ontstaan. Monique kan al lange tijd niet meer lopen en zit in een rolstoel.

”Ik was twintig jaar en volgde een opleiding tot verpleegkundige, toen ik moeite kreeg met lopen. Binnen een maand wist ik dat ik MS had. Dat is wel uitzonderlijk, bij de meeste mensen duurt het langer omdat de klachten vaag kunnen zijn. MS is een aandoening aan het centrale zenuwstelsel. Je krijgt schubs – een soort ontstekingen in de hersenen – die littekens achterlaten. De plek van het litteken bepaalt waar er iets mis gaat in je lichaam. De littekens verdwijnen nooit meer. Hoe meer schubs je krijgt, hoe harder je achteruit gaat. Met MS kun je heel oud worden, maar je kunt ook binnen vijf jaar dood zijn.

Ik had binnen twee jaar voor grotere afstanden al een rolstoel nodig. Ik ben gestopt met werken en ben alleen maar leuke dingen gaan doen, zoals rolstoeltennis en met mijn hond Beau meedoen aan gehoorzaamheidswedstrijden.

Hoewel ik steeds meer achteruit ging, ging het toch goed met me. Natuurlijk had ik wel eens een baaldag. Maar ik ben altijd heel nuchter geweest. Ik wist dat ik definitief in een rolstoel zou belanden, maar als ik verder alles kon, zat ik daar niet zo mee. Mijn rolstoel – hij was mooi knalrood! – was niet mijn vijand, maar mijn vrijheid. Dan ga ik toch op die manier verder, dacht ik. Zolang ik maar alles in mijn eentje kon. En dat lukte. Ik woonde zelfstandig en deed alles wat ik wilde, zoals met een vriendin op vakantie gaan. Gelukkig had ik nooit last van extreme moeheid, wat veel MS patiënten wel hebben.

Helaas is er laatste paar jaar veel veranderd. Ik werd steeds stijver, kon me niet meer goed bewegen. Ook kreeg ik last van spasmes. Mijn moeder woont nu bij mij in. Dat moest wel, want van de een op de andere dag kon ik ’s ochtends niet meer uit bed komen. Ik ben een tijdje opgenomen in een revalidatiecentrum, maar daar heb ik lichamelijk en geestelijk alleen maar een klap van over gehouden. Mijn spasmes zijn nog erger geworden en ik kan mijn armen haast niet meer bewegen. Als ik jeuk heb op mijn hoofd, kan ik mezelf niet krabben. Ik kan niet zelf eten en ook als ik een sigaretje wil roken, moet mijn moeder het naar mijn mond brengen.

Ik heb een periode van verschrikkelijke woedeaanvallen gehad. Ik kon het niet verkroppen dat ik zo snel achteruit was gegaan. Maar ik heb nooit gedacht: waarom ik? Want waarom anderen wel, en ik níet? Wel is het heel moeilijk geweest, maar sinds augustus gaat het geestelijk weer veel beter met me.

Iemand heeft me aangeraden om veel naar buiten te gaan, lekker uitwaaien, want dat brengt rust in je hoofd. En dat is ook zo. Ik ga graag weg, bijvoorbeeld naar het strand. Ik ben gek op de zee. Verder ben ik met zwemtherapie begonnen. Zwemmen is heel goed voor me. Het ontspant wat en ik moet blijven bewegen, anders word ik alleen maar stijver. Een jaar geleden zou ik nog gezegd hebben: laat maar zitten, maar nu kan ik mij er weer voor inzetten. Daarnaast ga ik regelmatig naar het theater. Door mijn rolstoel zit ik altijd vooraan, dat is een voordeel! Ik zie alles van Pierre Bokma, hij is mijn grote held. Ook kijk ik veel films, en ik houd erg van lezen.

En ik krijg vaak bezoek. Ik heb nooit heel veel vriendinnen gehad, ik ben nogal eenkennig. Maar de vriendinnen die ik had, zijn ook allemaal gebleven! Nee, ik word niet boos of verdrietig als zij mij over de dingen vertellen die ze meemaken. Ik kan blij voor hen zijn, bijvoorbeeld wanneer ze trouwen of kinderen krijgen. Dat ik zelf geen kinderen kan krijgen, daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Gelukkig ik kon toch al vrij snel een knop omzetten: dan maar niet, niet meer over nadenken. Dat lukt me dan ook.

Het blijft wel vervelend om altijd maar hulp te vragen. En wat ik ook moeilijk vind, is dat ik nooit meer alleen ben. Maar mijn moeder is geweldig. Ze kan zich heel goed wegcijferen Zij is absoluut een heel sterke vrouw. Zo staat ze elke nacht drie of vier keer op om mij om te draaien, omdat ik niet te lang op een kant kan liggen omdat ik erg mager ben. Die spasmes vreten namelijk heel veel energie. Ook aan mijn vader heb ik heel veel steun.

De laatste tijd heb ik weer wat meer kracht in mijn benen. Dat is wel fijn, maar eigenlijk denk ik: die benen zullen mij een zorg zijn, ik wil dat mijn armen weer kracht krijgen! De artsen kunnen helaas niet zeggen hoe het verder met me zal gaan. Zelf denk ik wel dat het weer beter zal gaan. Of dat realistisch is, dat weet ik niet. Maar ik hoop het. Want zonder hoop ben je nergens!”

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide