• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin artikel ...


Een gezinsvervangend tehuis

Samen met haar man en kinderen woont Jouktje van Vliet (39) in een gezinshuis met vier kinderen met een verstandelijke beperking (‘de kids’), waar zij en haar man de constante zorg voor hebben

“Toen alle kinderen de eerste ochtend de deur uit waren om naar school te gaan, stonden we elkaar verdwaasd aan te kijken. Het was nog maar half negen ’s ochtends en we hadden nú al het gevoel dat we er een hele werkdag op hadden zitten! Zou dit óóit wennen? De eerste maanden heb ik wel eens gedacht: waar zijn we aan begonnen? Maar ik zou nu echt niet meer zonder ze kunnen.

Wij – mijn man Gert-Jan en ik, en onze twee kinderen Bram (8) en Jonathan (3) vormen sinds een half jaar een gezin samen met vier kinderen met een verstandelijk beperking. De kids noemen we ze: Lisa (16) Floortje (14), Alexander (14) en sinds kort ook Lorenzo (3). Allen hebben ze het verstand van een kind van ongeveer 2, 3 jaar. Normaal wonen dit soort kinderen in een groep, waar ze begeleiding krijgen van telkens andere mensen. Iedereen draait diensten van acht uur; daarna zit het werk er weer op. Bij mij en mijn man zit het werk er nooit op, want ons gezinsleven ís ons werk. Vanuit ons gezin gaan de kids naar school, naar hun clubs, of een weekend naar hun ouders. Maar hun basis is bij ons. Dit soort gezinshuizen komen wel voor in de jeugdhulpverlening, maar voor kinderen met een verstandelijke beperking is het nog heel nieuw.

Zelf wist ik al van jongs af aan dat ik met kinderen met een verstandelijke beperking wilde werken. Het was mijn grote liefde. Ik heb dan ook een opleiding tot z-verpleegkundige gevolgd. Gert-Jan daarentegen werkte in het bedrijfsleven en hoewel hij het leuk vond, zag hij zichzelf dat niet doen tot zijn 65ste. Er moet meer zijn in het leven dan geld verdienen. We stonden open voor iets nieuws, maar we wisten niet precies wat. Plotseling kregen we van vier verschillende mensen een tip over deze vacature! Dat moest iets betekenen. En voor ons was het na het eerste sollicitatiegesprek al duidelijk: op deze manier willen wij ons leven graag inrichten.

In de eerste plaats vinden wij het leuk om met meerdere mensen in huis te wonen. Wat dat betreft past dit gezinstehuis goed bij onze levensstijl. Maar ook bij onze levensovertuiging: wij hebben het zo goed, met de kinderen, dat gevoel willen we delen. Anderen mogen ook deel uitmaken van ons geluk.

Voor de kids zijn we verhuisd naar ons nieuwe huis: een dubbele woning, die is opengebroken, met twee woonkamers en een eigen kamer voor iedereen. In het begin is het dus erg zwaar geweest. Maar ik wist: dit is wat we willen en we gaan ervoor. Het voelt goed dat we hebben doorgezet. Ik geloof dat het juist is om te doen wat jij denkt dat goed is en dat je daar aan vast blijft houden, ook als het even tegen zit. Dat maakt je sterker. Uiteindelijk komt het dan vaak wel goed. En inderdaad. In de zomervakantie hebben we de kids twee weken niet gezien en we waren allemaal heel blij om hen weer te zien. En zij ook! Ze stonden met van die stralende koppies voor de deur. Heerlijk! Ook voor onze eigen kinderen was het wennen. Ze moesten opeens aandacht delen. Jonathan kon prima met de kids meedoen, door zijn leeftijd, maar voor Bram was wel eens moeilijk. Want waarom hoefden die grote kinderen níet hun veters zelf te strikken, terwijl hij dat wél moest? Nu gaat het gelukkig goed, iedereen heeft zijn eigen plekje gevonden.

Deze manier van werken is voor mij heel waardevol. Je bouwt een band op met de kinderen die je anders haast nooit zou krijgen. Daar krijg je ook veel voor terug. Het is géén eenrichtingsverkeer, de kids verrijken ons leven echt.

We hebben goed en intensief contact met de ouders van de kinderen. Ook zij zijn blij met de situatie. Een moeder zei ooit tegen mij: wanneer ik nu ’s nachts wakker word en ik denk aan mijn kind, dan kan ik me lekker omdraaien en verder slapen. Ik hoef me geen zorgen meer te maken. Die uitspraak raakte me. Hoe lang we op deze manier een gezin zullen blijven vormen? Ik heb geen idee! Zolang het voor iedereen goed voelt. Wij zijn niet van die planners. We zien wel wat er op ons pad komt.

Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide