• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


In het geheim getrouwd

Veel vrouwen vinden het geweldig om op hun trouwdag in het middelpunt van de belangstelling staan. En het is ook hartstikke leuk: even ben je samen met je lief Prins en Prinses van jullie feest. En daar wil je natuurlijk met zo veel mogelijk mensen van genieten! Maar het kan ook anders. Froukje, Miriam en Betty kozen ervoor om in het geheim te trouwen. Alleen in het gezelschap van verplichte getuigen, stapten ze met hun vriend in het huwelijksbootje zonder dat iemand er van wist.

Drie verhalen over hoe spannend het kan zijn om in het geheim te trouwen.

Miriam Bouman (29) trouwde met Marcel (32): “Kijk, je moet toch met z’n tweeën verder. Waarom dan ook niet lekker simpelweg met z’n tweetjes aan je huwelijk beginnen?

Vorig jaar zijn Marcel en ik in het geheim getrouwd. Het was mooi en intiem en ik ben heel blij dat we het op die manier gedaan hebben. In september 1999 heb ik Marcel op Ibiza ontmoet. Hoewel er daar al wel iets tussen ons broeide, is er niets gebeurd. Pas toen we terug in Nederland weer een afspraak maakten, kregen we een relatie. Ik wist direct dat hij degene was met wie ik zou willen gaan trouwen! Hij was het gewoon, zoiets voel je meteen. Ik woonde in Twente en hij in Brabant, best een stuk bij elkaar vandaan. Hij is een paar maanden later bij mij ingetrokken, we hadden geen zin om lang te reizen. En twee jaar geleden zijn we weer samen naar Brabant verhuisd.

Dat we in het geheim zijn getrouwd, daarvoor waren een aantal redenen. Ik heb altijd geweten dat ik geen groot feest wilde. Daar houd ik gewoon niet van, om zo in de belangstelling te staan. Ik was altijd al van plan om het klein te houden, met alleen wat familie en goede vrienden. Maar helaas heb ik de laatste jaren bijna geen contact met mijn ouders, daarom verwachtte ik niet dat zij op onze trouwdag zouden komen. Dan hadden we wel de familie van Marcel kunnen uitnodigen, maar ik dacht eigenlijk: óf iedereen, óf niemand! Gelukkig begreep Marcel dat wel en hij vond het prima. Kijk, je moet toch met z’n tweeën verder. Waarom dan ook niet lekker simpelweg met z’n tweetjes aan je huwelijk beginnen? We wisten dat Marcel’s ouders het wel zouden kunnen begrijpen, dat was wel fijn. ‘Jullie moeten het doen hoe jullie het zelf willen’ zeiden ze altijd.

Het liefst waren we ook nog zonder getuigen getrouwd maar dat kon natuurlijk niet. Daarom heb ik mijn beste vriendin gevraagd, en Marcel zijn beste vriend. Verder wist helemaal niemand ervan! Toen we er uit waren dat we in stilte zouden trouwen, is het ook heel snel gegaan. Het plan ontstond eind juli 2002 en 16 september van dat jaar zijn we al getrouwd!

Het was wel moeilijk om het geheim te houden maar we hebben ons gelukkig niet één keer versproken. We wilden meteen ‘s middags op huwelijksreis en op het reisbureau waar ik toen werkte hielpen ze me met het zoeken naar een vakantie. We konden natuurlijk pas ‘s middags weg dus ik had gezegd dat Marcel nog een belangrijke vergadering had die dag!

We trouwden op een maandag, want dan is het gratis. We waren in het zwart met rood, heel mooi. Nét echt, haha! Het enige nadeel van gratis trouwen, is dat je de ambtenaar van de burgerlijke stand niet van te voren ziet, daardoor was de toespraak niet zo persoonlijk, maar ach, dat was ook wel weer apart. Het was een korte maar heel intieme gebeurtenis. Na afloop heeft Marcels vriend nog wat foto’s genomen, zodat ik achteraf toch een soort trouwalbum heb kunnen maken.

In het vliegtuig zei Marcel steeds ‘mevrouw Bouman’ tegen mij. We voelen ons dolgelukkig als man en vrouw! We zijn naar Tenerife gevlogen, en hebben daar genoten van een heerlijk all-in vakantie.

Vlak voor ons vertrek hadden we trouwens alle trouwkaarten op de bus gedaan. Dus de volgende dag was iedereen op de hoogte! We hebben een hoop telefoontjes, sms’jes en faxen gekregen in Tenerife. Iedereen was verrast! Gelukkig hebben we helemaal geen negatieve reacties gekregen. Toen we na onze huwelijksreis thuiskwamen als echtpaar, werden we opgehaald door mijn schoonouders. Ze deden niets bijzonders, hadden niet eens een bloemetje meegebracht en eigenlijk was ik daar wel teleurgesteld over. Maar toen we bij ons huis kwamen bleek alles versierd te zijn! Met slingers, ballonnen, heel veel bloemen, kaarten.. Fantastisch! ’Wat jullie kunnen, kan ik ook!’ zei mijn schoonmoeder. Die verrassing was bijna nog het leukst van alles.

Ik heb er nooit spijt van gehad dat we op deze manier getrouwd zijn en Marcel ook niet. Het was gewoon heel leuk en het voelde helemaal goed. Je trouwt ten slotte toch voor jezelf natuurlijk, en niet voor een ander. Ik vind het nog steeds heerlijk om getrouwd te zijn. We hebben onlangs een nieuw huis gekocht en ik ben zwanger! Ik ben hartstikke gelukkig met mijn leven met Marcel.”

Betty Dekker (41) trouwde met Cock (49): ‘Bijna een jaar hebben we onze mond gehou-den en dat was wel moeilijk!’

”Twee jaar geleden waren Cock en ik twaalf en een half jaar bij elkaar. Dat is toch best een hele tijd! En opeens, terwijl we het daar nooit over gehad hadden, leek het mij wel leuk om te trouwen. Cock had ik ontmoet in het café waar ik in die tijd werkte. We werden verliefd en kregen een spannende relatie. Maar aan trouwen dachten we niet: we hadden allebei al een huwelijk achter de rug en we waren niet van plan ons ooit nog weer ‘officieel’ te binden. Dat was ook helemaal niet nodig, we hadden het prima samen, ook ongetrouwd!

Maar toen we dus bijna twaalf en een half samen waren, ging ik er opeens anders over denken. Ik zag trouwen als een soort bevestiging van onze relatie. Bovendien leek het me leuk om Cocks naam te mogen dragen! En we zijn toch al een dagje ouder, ik vond het niet meer leuk om Cock in gezelschap ‘mijn vriend’ te noemen. Ik wilde lekker over ‘mijn man’ kunnen praten!

Cock was eerst verschrikkelijk verbaasd. Maar toen we een maand later op vakantie in Barcelona waren, begon hij er zelf weer over. Trouwen leek hem toch wel leuk! Maar een feest, dat zag hij niet zitten. We hadden dat tenslotte al meegemaakt. En het is dan ook lastig, wie nodig je allemaal uit? Ook als je het klein wilt houden is het toch zo, dat als je de één uitnodigt, je ook een ander weer moet vragen. En we wilden niet te veel ophef, dit moest gewoon echt iets van ons samen worden. Cock stelde voor om het dan maar geheim te houden. Ik dacht nog even: ‘Kunnen we dat wel maken?’ maar uiteindelijk leek het me toch wel leuk. We besloten te trouwen op de dag dat ik veertig jaar zou worden, op dat moment nog bijna een jaar later.

Eenmaal thuis heb ik direct het gemeentehuis opgebeld en er bleek nog plek op mijn verjaardag! Daar zeiden ze wel: ‘Bespreek het meteen, anders zit de dag straks vast vol!’ Dus dat hebben we gedaan. Wel lastig hoor: dan moet je het nog zo lang geheim houden! Opeens viel het ons op dat mensen zo vaak over trouwen praten. Als je er dan zelf mee bezig bent, hoor je opeens iedereen erover! Of dan vroegen ze ons zomaar: ‘Gaan jullie ooit trouwen?’ Dan hielden we ons op de vlakte natuurlijk. Het was echt een spannend geheimpje van ons samen.

We waren nog bang dat het via het gemeentehuis uit zou lekken, want we wonen in een dorp en je weet het maar nooit, maar dat is niet gebeurd. Ook daar vonden ze het leuk dat wij op deze manier trouwden. Volgens mij komt het toch niet zo veel voor.

Op 3 september 2002 zijn we, om kwart voor tien ‘s ochtends, getrouwd in gezelschap van twee onbekende getuigen.. Ik was vreselijk zenuwachtig! We hadden er zo lang naar toegeleefd en nu zou het dan eindelijk gebeuren. Het was voor mij ook een emotioneel moment. Het was een heel korte plechtigheid, maar wel hartstikke leuk. De ambtenaar van de burgerlijke stand had ons aangeraden een fototoestel mee te nemen. En het is inderdaad wel leuk om toch wat foto’s te hebben. Binnen een kwartier stonden we weer buiten! We zijn naar huis gereden en hebben lekker samen taart gegeten, met onze voeten op tafel. Hè hè, het zat er op! En toen kwamen mijn moeder en mijn zus er al aan. Ik was tenslotte ook veertig geworden dus er zou bezoek komen. Ik was wel wat gespannen. Hoe zouden iedereen reageren? We hadden een bord op de deur gehangen met ‘Hulde aan het bruidspaar’ en mijn moeder en zus zeiden: ‘Waar slaat dat nou op!?’ Toen liet ik mijn ring zien. Mijn zus reageerde ontzettend enthousiast. ‘Wat gaaf, wat gaaf’ riep ze, ‘dat jullie dat zo goed geheim wisten te houden!’ Ook mijn moeder reageerde leuk en deze twee reacties waren voor mij het belangrijkste. Maar eigenlijk reageerde iedereen wel goed. Misschien waren er een paar mensen die het niet leuk vonden, maar dat hou je toch. Bepaalde mensen waren ontzettend verbaasd, zoals een bevriend stel van ons en een vriendin, die konden het haast niet geloven!

Een dag na mijn verjaardag gingen Cock en ik samen op vakantie. Vanaf daar heb ik een kaartje naar mijn werk gestuurd: ‘We liggen hier als een echtpaar in de zon!’ Toen ik weer op mijn werk kwam hadden ze de hele boel versierd, daar was ik best overdonderd van. Iedereen wist er van en we kregen een paar leuk gevulde enveloppen.

Ik vond het heel leuk om op deze manier te trouwen. Alleen al de voorpret samen was al leuk! En het scheelde heel wat werk. Het regelen van het testament was al zo’n gedoe en ook met de inscriptie van onze ringen ging wat mis. Toen zeiden we tegen elkaar: ‘Wat een geluk dat we verder niets hoeven te regelen!’

Ik ben blij dat we getrouwd zijn: het is heerlijk dat Cock nu echt ‘mijn man’ is.”

Froukje van der Elst (31) trouwde met Tom (28): ‘Het allerleukste vonden we nog, dat na de plechtigheid de hele dag voor ons was.’

”Ik heb Tom leren kennen via een chatbox. Het klikte meteen heel goed tussen ons. We hebben een paar keer gebeld en daarna heb ik hem bij mij thuis uitgenodigd. Dat was op 29 juni 2001. Wat was ik zenuwachtig toen ik hem ging ophalen van de bus! Pas toen we bij mij op de bank zaten, had ik de rust om eens goed naar hem te kijken. Ik vond hem erg leuk maar eigenlijk had ik een beetje bindingsangst door vervelende ervaringen uit het verleden. Ik had vroeger altijd ‘foute vriendjes’. Maar ik kon me gewoon niet tegen mijn gevoelens voor Tom verzetten. Ik voelde dat hij anders was dan anderen, dat hij er voor me was. Dus toen heb ik mijn angst opzij gezet en besloten ervoor te gaan!

Vanaf dat moment kwam hij elk weekend bij mij, maar zo’n weekendrelatie was niets voor ons. We misten elkaar veel te veel. Daarom zijn we al na twee maanden gaan samenwonen; Tom heeft zijn baan opgezegd en is bij mij ingetrokken. We wisten al snel dat we echt niet meer zonder elkaar konden en daarom heeft hij me al snel ten huwelijk gevraagd. Op zijn knieën, in de slaapkamer. In adamskostuum!

Ik ben nooit een fan geweest van een ‘echte’ bruiloft, met al die toeters en bellen. Ik was altijd al van plan om – áls ik al zou trouwen – het klein te houden. Een intiem feestje, met een paar goede vrienden of zo. Maar uiteindelijk hebben we besloten om niemand iets te vertellen over onze trouwplannen en dat was eigenlijk wel zo makkelijk! Dan hoef je je ook geen zorgen te maken over wie je wel en niet uitnodigt. Ik vond dat allemaal zo’n gedoe en gelukkig was Tom het helemaal met mee eens. En natuurlijk scheelt het ook een hele hoop geld! Nu waren we met veertig euro klaar.

10 januari 2002 was onze grote dag. Helemaal niemand wist van onze plannen af, behalve twee vriendinnen en die vonden het hartstikke leuk. Ze zijn niet komen kijken bij het stadshuis, omdat ze wisten dat we het heel graag met z’n tweetjes wilden doen. We hebben niets speciaals gekocht, maar gewoon kleren aangetrokken die lekker zaten, maar toch ook een beetje netjes waren. Het was ontzettend spannend toen we op het stadshuis kwamen, vooral omdat mijn vader daar op de afdeling financiën werkt. Hij loopt natuurlijk wel eens van de ene afdeling naar de andere maar we zijn hem gelukkig niet tegen gekomen.

We hebben elkaar het ja-woord gegeven in de mooiste zaal van het gemeentehuis. Als getuigen hadden we twee ambtenaren, mensen die we nog nooit hadden gezien. De plechtigheid was kort, precies zoals wij het wilden, maar wel erg leuk. De ambtenaar van de burgerlijke stand gaf ons na afloop een zelfgemaakte kaart waar ze een gedichtje in had geschreven dat ze erg bij ons vond passen. Het gevoel dat we hadden toen we het stadhuis weer uitliepen was echt geweldig! Het was een gevoel van volmaakte euforie, van oneindige gelukzaligheid…! En het allerleukste vonden we nog, dat na de plechtigheid de hele dag voor ons was. We hoefden niet naar een suffe receptie en aan de lopende band handjes geven. We zijn naar de auto gelopen, hand in hand, en naar huis gereden. Daar hebben we lekker tegen elkaar aan op de bank gezeten, dolgelukkig.

De dag erna heb ik iedereen een kaartje gestuurd om ze te laten weten dat we in stilte waren getrouwd. Iedereen was verbijsterd! Ook omdat we elkaar nog niet zo lang kenden natuurlijk. Een paar dagen na ons trouwen kwamen de felicitatiekaartjes binnendruppelen. Onze ouders vonden het best erg dat ze er niet bij mochten zijn. Maar nu snappen ze het wel, en ze hebben er wel vrede mee. Het is jammer dat we ze een beetje gekwetst hebben, maar we zijn getrouwd zoals wíj het graag wilden en daar gaat het om. Het was onze dag! Je hoort heel vaak van mensen met een grote bruiloft dat alles langs ze heen gaat. Wij hebben het bewust meegemaakt en een geweldige dag gehad. Het is echt iets van ons samen en we hebben er ook helemaal geen spijt van!”

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide