• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Bammoeders

Vrouwen die bewust in hun eentje een kind krijgen, verzorgen en opvoeden.... Voor een buitenstaander kan dat zwaar lijken. Maar is het dat ook? Of valt het wel mee, en is het juist reuze leuk? Suzan, Mirjam en Mattanja, drie ‘bammers’, bewust alleenstaande moeders én goede vriendinnen van elkaar, vertellen waarom ze er voor hebben gekozen om een kind te krijgen zonder man.

Suzan Breedveld (33):

“Mijn zoontje Yoel is nu zeven maanden oud en ik ben heel gelukkig als bewust alleenstaande moeder. Ik heb tot nu toe nooit een langdurige relatie gehad. Misschien komt het nog wel, maar je moet realistisch zijn: als ik de afgelopen tien jaar alleen heb geleefd, waarom zou het dan de komende tien jaar anders gaan? Erg vind ik het niet, want ik red me prima in mijn eentje. Maar ik wilde wel graag een kind! Toen ik 27 was – ik woonde in die tijd in Israël – heb ik met een ex-vriend afgesproken dat als ik na vijf jaar nog geen vaste relatie zou hebben, ik zwanger van hem zou worden. Ik sprak hem zo af en toe en dan maakten we er altijd grapjes over: nog drie jaar en dan… Maar toen puntje bij paaltje kwam, krabbelde hij terug. Hij had op dat moment namelijk een vriendin en meende dat hij dat tegenover haar niet kon maken. Ik vond dat heel jammer, maar ik wilde zo graag een kind dat ik naar een spermabank ben gegaan. Daar vonden ze eigenlijk dat ik nog te jong was, maar ik werd toch behandeld. Ik heb zo’n tien pogingen gedaan, maar werd maar niet zwanger. Ik was er heel obsessief mee bezig. Iedere keer weer ongesteld worden, om moedeloos van te worden. Er werd zelfs al gesproken over IVF. Maar toen belde mijn ex: zijn relatie was uit. Of ik nog een kind wilde. Jazeker! Op de dag van mijn eisprong ben ik naar hem toe gereisd. Hij logeerde bij vrienden in Jeruzalem en sliep in een schuilkelder. Daar is Yoel verwekt. En wat met KID maandenlang niet gelukt was, lukte mijn ex in één keer! Maar hij is dan wel de verwekker, verder niets. Hij is niet bij de bevalling geweest, hij heeft Yoel nog niet eens gezien. Dat gaat ook niet zo heel eenvoudig, want toen ik wist dat ik zwanger was, ben ik terug naar Nederland gegaan. Ik had het goed voor elkaar in Israël, ik had er een eigen bedrijfje in grafische vormgeving en veel kennissen, maar het leek me toch beter om met mijn kind in Nederland te wonen. Hier heb ik meer om op terug te vallen. Wat wel vervelend was, was dat ik hier niet direct woonruimte had. Ik heb een een week of zes bij mijn moeder gewoond en nadat Yoel was geboren, een maand bij mijn vader gekraamd. De bevalling zelf was geen pretje, maar ik ben dolblij met mijn zoon. Ik heb inmiddels een woning en ben bezig om een eigen bedrijfje te starten. Ik heb er veel vertrouwen in dat dat gaat lukken. Met de WIK-regeling (een regeling die kunstenaars die een eigen bedrijf starten op weg helpt, red) kan ik met behoud van een deel van de uitkering een eigen bedrijfje beginnen, dat is heel fijn. Door diezelfde regeling kan Yoel drie dagen naar de crèche.

Mijn ex staat niet als vader geregistreerd. Hij heeft dus geen rechten of plichten. Wel hebben we afgesproken om contact te houden. Ik stuur hem wel eens een brief met foto’s en dat vindt hij leuk. Maar daar houdt het ook mee op. Eigenlijk vind ik het wel rustig om alleen de verantwoordelijkheid over mijn kind te hebben. Er zitten nadelen aan, maar er zijn voor mij zeker ook voordelen. Ik hoef geen rekening met iemand anders te houden. Ik denk dat ik mij al snel zou gaan ergeren; ‘waarom word jij nou niet eens wakker ’s nachts’, of ‘waarom ga je nu alweer de deur uit?’ Helaas val ik vaak op types die niet direct een voorbeeldige vader zouden zijn. Dus het is prima zo. Ik ben ontzettend blij met Yoel. Hij is een keuze waar ik voor honderd procent achter sta. Of je het een kind bewust aan kunt doen om geen vader te hebben? Daarover kun je van mening verschillen en je kunt nooit voorspellen wat het kind daarvan zal gaan vinden. Maar als het bam-schap bij je past en je denkt dat je het aankunt, is het volgens mij heel goed te doen!”

Mirjam Schoenmaker (40):

“Vroeger dacht ik dat ik nooit kinderen wilde. Maar op mijn 24ste kreeg ik tijdens kraamvisite een baby op schoot en voelde ik dat ik het best zou kunnen. Direct daarna schoot er door mijn hoofd – terwijl de vader de baby weer aanpakte – ‘maar dan wel zonder man!’ Ik ben erg eigenwijs. Laat mij mijn kinderen maar gewoon zelf verzorgen en opvoeden!

De vraag was alleen, wanneer? Ik vond dat ik een beetje gesetteld moest zijn. Maar het liep allemaal anders: ik werd afgekeurd voor mijn werk als radiodiagnostisch laborante en belandde in de WAO. Ik had in die periode kort een vriendje en toen ik over tijd was, voelde ik me heel blij. Het bleek toch geen zwangerschap zijn, maar omdat ik zo blij was geweest, besloot ik dat de tijd er rijp voor was. In mijn omgeving waren altijd wel mannen geweest die zich als donor hadden aangeboden maar ze haakten toch af. Dat was jammer want het liefst wilde ik een bekende, maar toen ik hoorde over de zogenaamde b-donoren, donoren die eventueel bereid zijn om zich bekend te maken als een kind 16 is, leek me dat ook een uitstekende optie. Het is toch fijn dat een kind wat over zijn afkomst te weten kan komen als hij of zij dat wil. Ik ging dus naar spermabank. Omdat ik als alleenstaande vrouw niet in het ziekenhuis geholpen kon worden, ben ik bij een privékliniek beland. Het is niet eenvoudig gegaan. Nadat ik eerst maar steeds niet zwanger werd, ben ik behandeld met hormonen. Ik ben toen zwanger geraakt van een tweeling, Joska en Jitse, maar die is na de geboorte overleden. Dat was verschrikkelijk. Daarna heb ik een miskraam gehad. Maar de derde keer ging alles goed en is Stijn geboren, die nu vijf en een half jaar is. Ik was hartstikke gelukkig met hem! Maar één kind vond ik wel kaal, en daarom is Luuk ook nog geboren, opnieuw via de spermabank. De bevallingen van Stijn en Luuk heb ik in mijn eentje gedaan, maar dat vond ik niet erg. Eerlijk gezegd mis ik helemaal geen man in ons leven. Met z’n tweeën kinderen krijgen wordt volgens mij erg geïdealiseerd. Als ik zo om me heen kijk komt het allergrootste deel van de opvoeding en de verzorging toch op de moeders terecht. Dat hebben ze alleen niet door. Sommige vrouwen zeggen tegen mij: ‘Ik zou het niet kunnen hoor, in mijn eentje voor een kind zorgen.’ En dan denk ik: kijk eens wat je allemaal doet! Oké, ik zet dan zelf ook nog mijn vuilniszakken buiten, maar dat is het wel hoor. En over mijn kinderen praten, of zorgen delen? Dat doe ik toch lekker met mijn vriendinnen? Net zoals die getrouwde vrouwen trouwens. Daarnaast heb ik via de mailinglijst SingleEnKind_of_Wens1@yahoogroups.com veel contact met andere bammers, zoals met Suzan en Mattanja.

Het opvoeden van kinderen vind ik zwaar, maar ik denk dat ik dat met een partner net zo zwaar zou vinden. Nee, mij ontgaat echt wat er zo moeilijk aan het bam-schap zou zijn. Het enige nadeel is misschien dat de praktische dingen wat lastiger te regelen zijn. Als ik eens weg wil, is er geen man die kan oppassen. En financieel hebben we het niet breed. Ik grap wel eens: ‘Als er nog een man komt, moet hij heel rijk zijn! En dan moet hij 80 uur in de week werken, zodat we niet te veel last van hem hebben, ha ha!’ Het is trouwens niet zo dat ik negatief ben over mannen hoor. Helemaal niet. Ik wil er alleen geen in huis hebben zitten! Inmiddels probeer ik uit de WAO te komen. Ik werk als zelfstandig echoscopiste voor pret-echo’s in Haarlem (www.beeldvaneenbaby.nl) en daarnaast werk ik als (medisch) echoscopiste in Leiden. Mijn kinderen gaan drie dagen in de week naar de crèche en na-schoolse opvang.

Ik vind het bam-schap geweldig. En mijn kinderen zijn buitengewoon goed gelukt, al zeg ik zelf! Ik ben ontzettend blij met ze. Tot nu toe is het geen item dat ze geen vader hebben. Ik sta ook niet toe dat mensen ze aanpraten dat ze zielig zouden zijn, zo van: ‘Oooh, ze hebben geen vader…’. ‘Ze hebben ook geen auto!’, zeg ik dan laconiek.”

Mattanja Schwencke (43):

“Mijn dochter Yasmin is een pittige tante waar ik erg trots op ben. Ik heb ervoor gekozen om in mijn eentje moeder te worden, omdat ik graag wilde dat het alleen míjn kind was. Ook leek het mij geen goed plan een kind en een relatie aan elkaar te koppelen.

Al vanaf dat ik vrij jong was, vond ik het geen vervelend idee om alleenstaande moeder te worden. Integendeel. Op mijn 21ste dacht ik dat ik zwanger was. Mijn relatie was net uit, en ik werd maar niet ongesteld. Ik schrok niet, ik was alleen maar blij! Die keer was ik toch niet zwanger. Daarna heb ik gewacht met een kindje krijgen totdat ik een goed sociaal netwerk om mij heen had. Toen ik dat voor elkaar had – ik trok in een huis in een Centraal Wonen-complex - dacht ik: nu ben ik er klaar voor!

Maar het was heel moeilijk om een geschikte donor te vinden. Ik heb diverse advertenties geplaatst. Er kwamen soms seksueel getinte reacties, waar ik natuurlijk niet op zat te wachten. Daarnaast reageerden er mannen die een veel grotere rol in het leven van het kind zou willen vervullen dan ik in gedachten had. Ook bij mannen die wél geschikt leken, was het lastig om een beslissing te nemen. Je moet zo’n man namelijk echt vertrouwen. Als het uiteindelijk niet was gelukt om zelf een donor te vinden, dan was ik naar de spermabank gegaan. Maar om een aantal redenen wilde ik dat liever niet, onder meer omdat het mij niet prettig leek om in een medisch circuit terecht te komen. En uiteindelijk heb ik toch via een advertentie de juiste donor gevonden. Deze man is bereid om Yasmin later te ontmoeten, als zij die wens heeft. Zijn voorwaarde was dat hij het kindje een keer mocht zien in de kraamtijd. Dat is ook gebeurd. Nu schrijf ik hem een keer per jaar een brief over hoe het met Yasmin gaat.

Mijn dochter is verwekt door zelfinseminatie. Zwanger worden was niet eenvoudig. Toen ik uiteindelijk zwanger bleek, was ik verbijsterd! Maar ook heel blij natuurlijk. De bevalling was zwaar maar er waren twee vriendinnen bij, die me geweldig hebben geholpen. Bevallen is topsport, maar in plaats van dat je daarna lekker kan uitrusten, heb je meteen een 24-uurs baan! Maar ik heb nooit een partner erbij gemist. Ik gaf Yasmin borstvoeding, dus dan moet je toch zelf je bed uit ’s nachts. Ik heb nooit gedacht: ik red het niet alleen. Ook niet toen Yasmin - ze was toen anderhalf - in het ziekenhuis belandde met brandwonden, al wat dat een vreselijk. En echt alleen ben ik natuurlijk niet, ik heb vrienden, mijn familie, de mensen uit het wooncomplex en andere alleenstaande moeders, zoals mijn vriendinnen Mirjam en Suzan.

Met een partner erbij kan het best leuk zijn, dat geef ik toe, maar dan moet je wel een ideale partner hebben. En die vind je nou eenmaal niet zo eenvoudig. Nee, ik ben heel tevreden met mijn keuze. Zo af en toe gaat Yasmin uit logeren, zodat ik onbekommerd kan uitslapen. En vanaf het begin is ze ook drie dagen naar een kinderdagverblijf gegaan, zodat ik toch wat tijd voor mezelf had. Ik wil niet nog een kind, dat wist ik al van tevoren. Ik vind één kind voor mij alleen genoeg. Gelukkig heb ik geen last van opspelende hormonen. En ik heb mijn handen ook vol aan mijn dochter. Ze is pienter, nieuwsgierig, fantasierijk, eigenwijs en fel. Ze heeft flink wat sturing nodig, maar het is een geweldig kind! Ze weet zelf ook hoe het zit met haar afkomst. Ze was drie jaar toen ze me vroeg of zij ook een vader had. Ze had namelijk een oudere vriendin die regelmatig bij haar vader ging logeren en Yasmin houdt wel van logeren. Zo”n vader leek haar dus wel wat! Ik heb haar uitgelegd dat en vader iemand is die voor je zorgt, iemand die je kent, en zo iemand had zij niet. Ik heb haar toen ook verteld dat ze wel een donor had en dat zij die later zou ontmoeten. Dat had ik beter niet kunnen zeggen, want ze kon hem zo helemaal niet plaatsen. Dus werd ze erg nieuwsgierig en ging aan mannen vragen of zij misschien haar donor waren. Ongeveer een jaar later heb ik uitgelegd dat een vrouw om zwanger te worden zaad nodig heeft van een man en dat haar donor zijn zaad had gegeven. Dat ik daar natuurlijk heel blij mee was. Sindsdien heeft hij een plaats, een functie voor haar. Haar nieuwsgierigheid is verdwenen. Ze heeft besloten dat zij later ook aan een man zaadjes gaat vragen om een kind te krijgen!”

Omdat er nog geen complete website was over dit onderwerp, heeft Suzan met een aantal andere bam-moeders een website opgezet: www.bam-mam.nl Hierop is alle informatie voor bam-moeders te vinden, met onderwerpen als vruchtbaarheid, donoren, financiën en juridisch zaken, én diverse mogelijkheden om contact te hebben met andere bam-moeders.

Andere sites over bewust alleenstaand moederschap

www.dse.nl/~lilly

www.members.lycos.nl/BAMmoeders

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide