• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Vriendin artikel ...


Chantal is pleegmoeder

Chantal (23) is sinds een half jaar pleegmoeder van de driejarige Mike.

Ik heb altijd geweten dat ik graag kinderen wilde krijgen. Het liefst een heleboel! Bovendien dacht ik er ook altijd al aan om een kindje te adopteren. Er worden zoveel kinderen in de wereld aan hun lot overgelaten: die hebben toch ook recht op liefde? Sinds een half jaar hebben mijn man Martin en ik een pleegzoon in huis; Mike. Hij is drie jaar. Ik ben ontzettend blij met hem. Ik heb helemaal niet het idee dat ik voor het kind van een ander zorg. Hij hoort bij ons, heel simpel. >

Vijf jaar geleden ontmoette ik Martin en we werden verliefd. Hoewel ik de pil gebruikte, was ik er zo slordig mee dat het eigenlijk vreemd was dat ik niet zwanger werd. Twee jaar later zat ik dan ook bij de dokter om een vruchtbaarheidsonderzoek aan te vragen. Diezelfde dag hebben we ons opgegeven voor adoptie. Ik dacht: ‘Als ik er mee wacht tot ik de eventueel negatieve uitslag heb, voelt adoptie als een tweede keus.’ En dat was het niet!

Zowel de onderzoeken als de adoptieprocedure gingen niet over rozen. De dokter vertelde me dat ik in ieder geval te dik was om zwanger te raken; ik moest eerst maar eens afvallen, dan zouden ze verder kijken. En de wachtlijst voor adoptie is heel lang. Je moet echt jaren en jaren wachten. Ook kost het heel veel geld en keren ze je helemaal binnenstebuiten om te kijken of je wel geschikt bent. Het is aan zo veel regels gebonden. Een Chinees kindje konden we bijvoorbeeld niet krijgen, want dan moest ik minstens 29 zijn. Ze vonden ons sowieso wel heel jong voor adoptie. Ik was toen drieëntwintig en Martin vijfentwintig. Zó jong is dat toch niet? We verlangden gewoon naar een kindje. Ik vind het heel oneerlijk: iedereen kan zomaar een kind krijgen, ook mensen voor wie dat absoluut onverantwoord is. Maar wanneer het niet langs een natuurlijke weg lukt, moet je op duizenden manier bewijzen dat je het waard bent, veel geld betalen en een engelengeduld hebben.

Toen, op een avond tijdens een kledingparty, raakte ik in gesprek met een vrouw die me over Pleegzorg vertelde. Ik hoorde dat de Nederlandse kindertehuizen vol zitten met kinderen die pleegkind zouden kunnen worden. Maar bijna iedereen geeft de voorkeur aan adoptie, omdat een kind dan echt ‘van jou’ wordt. Het krijgt dan ook jouw naam. Bij een pleegkind blijft de voogdij bij de natuurlijke ouders of bij Pleegzorg en het kind blijft contact houden met zijn ouders. In eerste instantie zal ook altijd geprobeerd worden om het kind weer bij hen terug te plaatsen. In de praktijk blijkt dat lang niet altijd mogelijk. Maar mensen denken: ‘Straks hecht ik me erg aan zo’n kind en dan moet het misschien weer weg!’

Maar Martin en ik waren geïnteresseerd en zijn naar een informatieavond van Pleegzorg gegaan. Daar wisten we meteen: dit gaan we doen! Het voelde zo anders dan bij adoptie, zoveel fijner! Hier zeiden ze: ‘Wat geweldig dat jullie dit overwegen! Wat voor soort kind zouden jullie willen, hoe oud, een jongen of een meisje..?’ Zij boden óns iets aan. We waren helemaal verbaasd. Bij Pleegzorg staat centraal dat je een kind structuur, warmte en veiligheid kunt bieden; niet hoe oud je bent en hoeveel je verdient.

We zijn de stapcursus gaan volgen: acht keer twee maal per maand kwamen we met andere toekomstige pleegouders bij elkaar. We deden rollenspellen, we moesten een heel boek maken over ons verleden, foto’s inplakken, enzovoort. Daarna kregen we meerdere uitgebreide gesprekken met een pleegzorgmedewerker en uiteindelijk werd ons dossier beoordeeld. Heel spannend!

Wij wilden het liefste een kindje tussen de twee en vier jaar. Niet jonger, want ik wilde wel dat zo’n kindje me duidelijk zou kunnen maken als hij of zij iets niet wilde. Maar ouder dan vier eigenlijk ook niet, omdat wij zelf nog zo jong waren.

Na de goedkeuring was het wachten op een matching. Achteraf is het best snel gegaan – we hoefden maar een half jaar te wachten – maar op dat moment leek het vreselijk lang te duren. Op 21 februari 2003 zou ik jarig zijn en de dag ervoor was ik zo verdrietig. Ik heb de hele dag gehuild. Ik zou alweer een jaar ouder worden en ik had nog steeds geen kindje!

Diezelfde avond ging de telefoon. Martin nam op. Hij heeft altijd zijn woordje klaar, nu zat hij met zijn mond vol tanden. ‘We hebben een kindje voor jullie: Mike!’ We zijn direct in de auto gesprongen om behang voor zijn kamertje te halen. Dolblij waren we! Mike verbleef op dat moment bij een crisisgezin, voor tijdelijke opvang. Andere pleegouders, die vlak voor ons waren benaderd, hadden er van afgezien om Mike in huis te nemen omdat het contact met zijn vader behoorlijk problematisch was, en nog steeds ís trouwens. Mike’s vader is erg agressief. Hij moet medicijnen slikken om zijn woede in de hand te houden. Mike is door zijn ouders zwaar mishandeld. Wat wij hebben gehoord, daar gaan je haren van overeind staan. Toen hij is weggehaald bij hen hebben ze hem in een badje moeten doen om de luier, die hij al twee hele dagen om had, te moeten losweken.

Maar daar wilden wij verder niet te veel van weten. We waren alleen maar nieuwsgierig naar Mike! Hoe zou hij zijn, dat kleine mannetje? Kort daarna was onze eerste ontmoeting. Wat was ik zenuwachtig! Toen ik hem zag was ik meteen verkocht. Het klikte gelukkig heel goed. Later hoorden we dat Mike was gestopt bij onze auto om naar onze hondjes te kijken die achterin zaten. Dat was een leuk toeval natuurlijk. Meteen vanaf de eerste week noemde hij ons al spontaan papa en mama. Zijn crisispleegmoeder had gezegd: ‘Nu komen jouw papa en jouw mama je halen.’ De overdacht van Mike van het crisisgezin naar ons is geleidelijk gegaan. We gingen hem eerst een week lang elke dag bezoeken bij hen. We hebben echt een diepe band met die mensen opgebouwd. Zij hadden al zeven kinderen opgevangen. Ik neem mijn petje voor hen af! Als crisisgezin stel je je huis en je hart open, maar altijd gaat zo’n kindje weer weg. Ik zou het niet kunnen hoor.

Zo’n crisisgezin moet 24 uur per dag bereikbaar zijn voor noodsituaties. Het is bijvoorbeeld wel eens gebeurd dat een junk na haar bevalling het ziekenhuis uitrende en haar kind achterliet; toen werd er een crisisgezin opgetrommeld om het één uur oude kind te komen ophalen. Zo’n kind blijft dan maximaal drie maanden bij dit gezin wonen. In het geval van Mike was dat langer: hij had anderhalf jaar op een vaste plek – bij ons dus - moeten wachten.

Aan het eind van de kennismakingsweek werd Mike door zijn crisisgezin officieel aan ons overhandigd, bij ons thuis . Dat was erg emotioneel. Ik vond het zo zielig voor zijn crisismoeder! We hebben nog altijd goed contact met haar en haar gezin.

Vanaf de eerste dag ging het uitstekend met Mike hier bij ons. Ik kan echt niet meer zonder hem! Hij is een heel vrolijk binkje. Ook Pleegzorg ziet dat het goed met hem gaat. Hij praat beter en hij is zindelijk aan het worden. Ons leven veel completer geworden. Er is best veel veranderd sinds Mike er is, Martin is gestopt met werken en is huisman geworden! Alles draait om Mike nu. Wel blijven we gewoon af en toe uitgaan hoor. Dan gaat Mike naar zijn oma’s . Zij zijn ook dol op hem en hebben hem helemaal geaccepteerd als hun kleinzoon.

Een keer per maand ziet Mike zijn echte ouders. Dat bezoek duurt maar een uur. Dat is door de rechter zo bepaald. Zijn vader speelt dan een beetje met hem maar zijn moeder doet helemaal niets. Ze zit er passief bij en vraagt met geen woord hoe het met hem gaat. Dan vertel ik uit mijzelf maar wat, maar na een half uurtje zit ik er ook maar bij te zwijgen. Er komt gewoon helemaal níets uit die mensen. Haast niet te geloven dat het hen blijkbaar zó weinig interesseert. Ze zijn nog heel jong, hebben geen woning en geen werk en zijn absoluut niet in staat om voor Mike te zorgen.

Officieel moeten zijn natuurlijke ouders toestemming geven voor bepaalde dingen. Nu heeft Mike bijvoorbeeld een liesbreuk en hij moet geopereerd worden. Voor die operatie hebben we toestemming nodig maar geloof me: wat er gebeurt, gebeurt er, maar Mike krijgt die operatie. We hebben bij dit soort zaken gelukkig veel steun aan Pleegzorg. Elke maand komt een pleegzorgmedewerker langs en daar hebben we het enorm mee getroffen.

Inmiddels is duidelijk dat Mike in ieder geval tot zijn achttiende bij ons blijft. Hij is te lang van huis geweest om nog teruggeplaatst te worden. Bovendien is er te veel gebeurd. Bij Jeugdzorg hebben ze gezegd: ‘Al komen zijn ouders in een villa te wonen, dan nog krijgen ze Mike niet terug. Ze weten gewoon niet hoe ze voor een kind moeten zorgen.’

De kans bestaat dat zijn natuurlijke ouders binnenkort de voogdij kwijtraken. Die wordt dan aan jeugdzorg toegewezen, of aan ons. In dat laatste geval zouden wij naamswijziging kunnen aanvragen, maar dat vind ik niet nodig. Daarmee zouden wij Mike’s identiteit weghalen. Je kunt wel al zijn schepen achter hem verbranden, maar hij blijft de achtergrond houden die hij heeft. Wij willen ook de bezoekregeling met zijn eigen ouders niet stopzetten, ook niet als dat mogelijk zou worden. Ik vind dat je er in het belang van het kind mee door moet gaan, tot hij daar zelf een beslissing in kan nemen.

Wat me opvalt, is dat veel mensen niet begrijpen dat we een pleegkind hebben. Dan zeggen ze: ‘Meid, je bent nog zo jong, probeer zelf toch nog kinderen te krijgen!’ Of ze willen meteen weten wat de achtergrond van Mike is. Sensatie hè. Maar wat er allemaal gebeurd is met Mike, dat gaat niemand wat aan. Ik maak ook altijd duidelijk: hij is níet zielig, hij heeft alleen veel meegemaakt! En verder houd ik mijn mond.

Inmiddels ben ik heel veel afgevallen en zou ik in aanmerking kunnen komen voor kunstmatige inseminatie om zelf zwanger te raken. Of ik dat wil, dat weet ik nog niet. Zoals ik er nu over denk, is het nee. Al die pijn, al die teleurstelling als het niet lukt. Terwijl de kindertehuizen vol zitten met kinderen die zo hard een goed tehuis nodig hebben!

We gaan ons binnenkort opgeven voor een meisje. In totaal willen we vier kinderen, en het maakt ons helemaal níets uit waar ze vandaan komen. Verder hebben wij ook nog een heleboel dieren, dus reken maar dat het heel gezellig is bij ons!

Lydia van der Weide

Maar informatie over pleegzorg?

Stichting Pleegzorg Nederland: 0800 - 022 34 32

Of kijk op: www.pleegzorg.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide