• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Cardiofobie

Angst voor een hartstoornis kan gepaard gaan met heftige paniekaanvallen. Eigenlijk is cardiofobie een hypochondrische stoornis, ziektevrees, bang om een ziekte te hebben. En bang om dood te gaan. En talloze onderzoeken en vele artsen kunnen nog zo vaak zeggen dat iemand gezond is: het wordt gewoon niet geloofd. Margo (33) vertelt over de verschijnselen en hoe zij haar angsten de baas raakte

"Meer dan een jaar heb ik niet durven lachen. Ik was ervan overtuigd dat wanneer ik dat wel zou doen, ik mezelf te veel zou opwinden en mijn hart het zou begeven. Niet dat er veel te lachen viel trouwens, in die tijd. Ik voelde me afschuwelijk. Elke dag opnieuw was ik ervan overtuigd dat ik ieder moment kon doodgaan. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat was ik daarmee bezig. Mijn hele begrafenis had ik al uitgedacht – tulpen wilde ik, alleen maar tulpen – en ik zag steeds voor me hoe mijn dochtertjes aan mijn kist zouden staan.

Vijf jaar geleden is mijn huwelijk uit elkaar gespat. Plotseling stond ik er alleen voor met mijn twee dochtertjes. De jongste was net anderhalf, de oudste vier. Ik wilde mijn ex laten zien dat ik onafhankelijk kon zijn en ging werken als taxichauffeur bij het ziekenvervoer. Wel 70 uur per week. Tussendoor zorgde ik voor mijn kinderen en in het weekend ging ik wild stappen in Amsterdam. Kijk maar, ik kon het prima alleen! Maar ik raakte steeds vermoeider. Af en toe reed ik in mijn taxi rond en kon ik alleen nog maar huilen. Dat had een voorbode moeten zijn, maar ik weigerde om naar mijn lichaam te luisteren.

Op een dag, anderhalf jaar na mijn scheiding, reed ik een oudere buurman naar het ziekenhuis. Hij vertelde mij over zijn hartoperatie. Opeens begon mijn hart heel erg te kloppen. Het zweet brak me uit. Ik heb mijn buurman de taxi uitgezet en ben als een bezetene naar de Eerste Hulp gegaan. 'Ik ga dood', schreeuwde ik. Ik werd onderzocht maar er bleek niets aan de hand. 'Gewoon' een paniekaanval. Ik werd met een kalmeringspil naar huis gestuurd. Nog voor ik thuis was, kreeg ik een tweede aanval. Volledig van de kaart was ik. Wat was er met mij aan de hand? Volgens mijn dokter moest ik rust nemen. Dan zou alles goed komen. In het begin geloofde ik het nog wel. Ik was vast overspannen. Ik nam rust, maar het ging dus níet beter. Het werd alleen maar erger! Dat ik niets mankeerde, wilde er bij mij niet in. Ik wist het zeker, er was iets helemaal mis met mijn hart, en iedere dag had ik geluk als ik de avond haalde.

Gelukkig heb ik veel steun gehad aan mijn vriend. Hij heeft zelf ook fobische klachten gehad dus hij begreep mij goed. Zelf was hij er weer bovenop gekomen met behulp van antidepressiva en ik heb dat ook korte tijd geslikt, maar bij mij werkte het averechts. Het beetje controle dat ik nog had over mezelf, verloor ik volkomen. Door die ervaring kreeg ik er nog een probleem bij: een fobische angst voor medicijnen. Ik durfde niets meer in te nemen, want wie weet wat er dan zou gebeuren? Het enige dat ik durfde te nemen, waren de kalmeringspillen die ik al slikte, en vaak zat ik zo onder de medicijnen dat ik helemaal versuft was.

Mijn leven werd door mijn angst beheerst. Ik mocht me vooral niet inspannen. Naar buiten durfde ik amper en áls ik naar buiten ging, wilde ik alleen maar over grote wegen en onder geen beding over landweggetjes. Stel dat ik een hartaanval zou krijgen, dan zou de ambulance nooit op tijd zijn om me te redden. Op tv durfde ik haast naar niets te kijken, want stel dat ik met de dood geconfronteerd zou worden? Als dat gebeurde, dacht ik meteen: zie je wel, straks ben ik aan de beurt. Gewoon alles was er van doordrongen.

Volgens de dokter was er, ook na heel grondig onderzoek, niets aan de hand met mijn hart. Maar ja, ook na het onderzoek was ik nog niet overtuigd. Ik durfde me eerlijk gezegd eigenlijk niet eens te laten onderzoeken, zo bang was ik voor de uitslag, maar mijn vriend heeft me uiteindelijk meegesleept. Ik was trouwens niet alleen bang voor mijn eigen dood, maar ook voor die van anderen. Die van mijn ouders bijvoorbeeld: iedere dag mσest ik bij ze op bezoek, anders had ik geen rust. Want misschien zag ik ze wel voor de laatste keer. Ik was ook superbezorgd wat betreft mijn dochters.

Ik probeerde mijn angst te bezweren met gekke dwangmatigheden. Zo mocht ik van mezelf niet meer eten na 8 uur 's avonds. Stel dat ik het wel deed, dan zou het helemaal mis gaan. Ik 'moest' mijn kleding in een bepaalde volgorde aantrekken en ik waste me heel vaak. Ook mijn huis moest brandschoon zijn. Dit vooral om de schijn op te houden voor iedereen: het ging prima met mij! Aan niemand wilde ik toegeven dat het helemaal niet ging. Want mensen hebben weinig begrip, heb ik gemerkt. Mijn ex zei: neem toch een vitaminepil, dan ben je er zo weer bovenop. Niemand snapt er iets van. Er rust zo'n taboe op angsten en fobieën.

Ik denk dat mijn doodsangst is ontstaan omdat controle voor mij heel belangrijk is. Ik wil altijd de touwtjes in handen hebben. Door de paniekaanvallen en mijn overspannenheid verloor ik opeens de controle over mezelf. Dat was heel eng. En de dood is qua controleverlies nog wel het allerengste. Als je ergens géén controle meer hebt, dan is het wel wanneer je dood bent!

Als ik terugkijk, heb ik echt op het randje gezeten, van een opname, van echt doordraaien. Gelukkig is dat niet gebeurd. Ik heb een tip gekregen van iemand over homeopathische middelen en ik heb zomaar een homeopaat uit het telefoonboek geprikt en gebeld. Op dat moment was ik – gelukkig – zover heen dat ik dacht: dan maar pillen en doodgaan door die pillen, dan op deze manier verder leven. Want dit ís geen leven meer. Wonder boven wonder hebben de pillen me heel goed geholpen. Eigenlijk al vanaf dag één. Ik merkte dat mijn angsten minder werden. Dat is nu twee jaar geleden.

Inmiddels gaat het veel beter met me. Ik weet dat er niets met mijn hart aan de hand is en bang voor de dood ben ik niet meer. Ik kan nu denken: ik zie het wel. Als het tijd is om te gaan, dan ga ik. Ik ben ook anders tegen de dood gaan aankijken. Ik dacht altijd dat er niets zou zijn na de dood, maar daar twijfel ik nu aan. Wie zegt eigenlijk dat er niets is? Is de kans niet veel groter dat ik daar mijn oma en opa weer ontmoet, en mijn broertjes, die zo jong zijn overleden dat ik ze nooit heb gekend? Eerlijk gezegd ben ik wel nieuwsgierig.

Ik heb nog wel een aantal andere angsten die mijn leven beïnvloeden, maar ze zijn niet zo ernstig meer. Tegenwoordig hoef ik niet meer zoveel van mezelf. Ik let meer op mijn eigen grenzen. We leven in een maatschappij waar je zoveel moet. Als alleenstaande moeder moet je werken, je financiën op orde hebben, je gezin goed onderhouden, een mooi huis hebben, anders hoor je er niet bij. Nou, dan maar niet. Ik doe niet meer mee! Komt iets vandaag niet af, dan komt het morgen wel. Deze levenshouding geeft me een hele hoop rust."

Cardiofobie of inspanningsangst
Cardiofobie is een vorm van hypochondrie, ziektevrees. Als je cardiofobie hebt, ben je doodsbang dat er iets mis is met je hart. Je hebt het gevoel dat je op ieder moment door een hartinfarct getroffen zou kunnen worden. Mensen die leiden aan cardiofobie, zijn te onderscheiden in twee groepen:

— Mensen die inderdaad hartproblemen hebben en daarvoor onder behandeling zijn. Maar ze overschatten hun problemen en leven veel te oppassend.

— Mensen bij wie geen enkele aanwijzing is dat er echt hartproblemen zijn. Hartkloppingen en het overslaan van het hart zijn dan vaak gevolg van spanningen en zijn niet gevaarlijk, maar worden wel zo ervaren.

Cardiofobie leidt vaak tot het vermijden van veel situaties. Iemand durft bijvoorbeeld niet meer te sporten, niet meer te lachen of te huilen, niet meer te vrijen. Zelfs de meeste gewone dingen zoals naar het werk fietsen of de trap oplopen kunnen onoverkomelijk zijn. Maar door alle inspanning te vermijden, kom je in een vicieuze cirkel terecht. Want hoe minder je je inspant, hoe slechter je conditie zal worden…. Dus als je je dan toch eens wat inspant, krijg je meteen last van hartkloppingen! En dat zorgt natuurlijk weer voor ongerustheid.

Paniekaanval
Cardiofobie kan gepaard gaan - of veroorzaakt zijn of worden - door één of meerdere paniekaanvallen. Door te veel spanning kan, heel onverwachts, een paniekaanval ontstaan. Zo'n aanval is een moment van heftige, intense angst, die gepaard gaat met beven, trillen, zweten, pijn in de borst en vreselijke hartkloppingen. De overeenkomsten met een hartinfarct – of wat mensen denken dat een hartinfarct is – is bij sommigen heel groot. Het kan helpen je te realiseren dat een paniekaanval een heel vervelend, maar onschuldige en veelvoorkomende lichamelijke reactie is. Een paniekaanval gaat echt niet zomaar over in een hartaanval. Een gezond hart kan heel goed tegen zo'n stootje!

Andere redenen voor hartklachten
Wanneer je verkouden of grieperig bent, of last hebt van een te snel werkende schildklier, kun je een versnelde hartslag krijgen. Ook in de overgang gebeurt dit. Dit is helemaal niet gevaarlijk. Als je van je dokter te horen krijgt dat de hartkloppingen bij jou geen kwaad kunnen, hoef je je geen zorgen te maken. Bezorgdheid en spanningen kunnen de hartkloppingen juist opwekken.

Wat te doen bij cardiofobie?
Bij mensen met cardiofobie, kunnen medicijnen worden voorgeschreven. Vaak zijn dit antidepressiva en deze kunnen goed helpen tegen overmatige angst. Therapie kan ook heel nuttig zijn. De irreële angsten worden dan onder de loep genomen. Onder begeleiding van een goede therapeut is het belangrijk om het vermijdingsgedrag aan te pakken.

Eenvoudige tip bij erge hartkloppingen: knijp je neus dicht met duim en wijsvinger. Blaas hard in je dichte neus. Hier kunnen de hartkloppingen door stoppen.

© Lydia van der Weide

Meer lezen?

Dokter het is toch niets ernstigs? Over de angst voor ernstige ziekten - T. Bouman en Visser, Boom, € 15,50.

Ik word ineens zo raar - over spanning en hyperventilatie - M.R.H.M. Roborgh, Boom, € 14,50.

Leven met een paniekstoornis - F. Sterk, Bohn Stafleu Van Loghum, € 17,30

www.paniekaanval.nl is een speciale site over paniekaanvallen, met heel veel informatie over wat het precies is en wat je eraan kunt doen.

www.afhh.nl

Stichting Angst fobie en hyperventilatiehulp Nederland geeft goede trainingen om met angsten en paniek te leren omgaan.

Het IPZO is een gespecialiseerde instelling in Nijmegen dat laagdrempelige hulp aan mensen met angst-, fobie-, paniek- en/of hyperventilatieklachten. Dé plek in Nederland om van je cardiofobie af te komen.

www.ipzo.nl

Telefoon: 024-3528834

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide