• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Hij was verslaafd aan coke. Ik aan hem.

Karen (34) had zeven jaar een destructieve relatie met Michel. Hij mishandelde haar, troggelde haar geld af voor drugs en maakte haar leven tot een hel. Toch kon ze niet van hem loskomen. Uiteindelijk ontsnapte ze naar Frankrijk. ‘Als ik denk aan alles wat er gebeurd is, voelt het heel onwerkelijk. Normaal laat ik helemaal niet over me heen lopen! Maar Michel had macht over me. Wat was het? Liefde, angst, medelijden, verantwoor-delijkheidsgevoel? Ik weet het nog steeds niet precies maar het belangrijkste is, dat ik zeker weet dat ik nu sterker ben.’

”Ik ontmoette Michel toen ik 26 was. Hij was een mooie, donkerblonde jongen met prachtige ogen die heel gemakkelijk zijn gevoelens liet zien. Hij was nog maar 19 en dat vond ik wel jong, maar we hadden het geweldig samen. Eigenlijk was hij mijn ideale man, maar na een paar maanden merkte ik dat Michel erg jaloers was en me niet vrij kon laten. Daarom heb ik het uitgemaakt. Achteraf heb ik vaak gedacht: toen wist ik dus al dat het niet goed voelde met hem. Al na vijf maanden!

Maar toen ik een paar maanden later, gewoon voor de gezelligheid, als vrienden, bij hem ging eten, kwamen alle oude gevoelens weer bovenborrelen. Het klikte zó goed tussen ons. We konden overal over praten, zaten helemaal op één lijn. Opnieuw belandden we in een relatie en gelukkig leek Michel nu wat zelfstandiger. Net als ik ging ook hij wel eens stappen met vrienden. Alles ging prima, tot ik een keer onverwacht in zijn huis kwam. Ik vond er overal sporen van drugs! Het bleek dat hij altijd in zijn eentje drugs thuis drugs gebruikte, wanneer ik dacht dat hij aan het stappen was. Ik wist allang dat Michel ooit verslaafd was geweest aan coke, maar hij was afgekickt in een verslavingskliniek en nu was hij al meer dan een jaar clean. Ik had, heel naïef, aangenomen dat het allemaal verleden tijd was! Ik schrok erg van mijn ontdekking, maar hij bezwoer me dat hij het onder controle had en dat hij zou gaan stoppen.

Ik geloofde hem. Toen wist ik nog niet dat elke junk altijd wil stoppen, en er altijd van overtuigd is dat hij daar in de toekomst in zal slagen. Alleen lukt het haast nooit. Wat Michel deed was basen: coke roken in een pijpje. Dat schijnt zó onvoorstelbaar lekker te zijn. En het is zó verslavend. Maar ik dacht dat ik er wel voor zou kunnen zorgen dat hij stopte; ik zou hem vast kunnen 'redden'. Maar toen raakte Michel zijn baan kwijt en ging het echt mis. Hij zat maar thuis en ging meer en meer gebruiken. We praatten er veel over, maar hij ging gewoon door. Als hij naar mij kwam was hij vaak knetterstoned. En voor die drugs had hij geld nodig natuurlijk. Míjn geld, want zelf had hij niets meer. Eerst vroeg hij er gewoon om, maar al snel begon hij me te slaan. Hij haalde me 's nachts uit bed en met geweld ontfutselde hij me mijn pinpas en pincode, van dat soort dingen. Het was verschrikkelijk. Aan het eind van mijn Latijn heb ik het uitgemaakt. Toen lukte dat nog vrij makkelijk, Michel zag ook wel in dat het zo niet langer kon.

Na drie maanden stond Michel weer voor mijn deur. Hij was afgekickt en het ging hartstikke goed met hem. Hij was nog steeds stapelgek op mij en smeekte: ‘Kunnen we het alsjeblieft nog een keer proberen?’ En toen ben ik weer voor de bijl gegaan. Hij was weer zo leuk, zo lief en zo attent. Wel was ik toen al bang: zou het wel goed gaan? Maar clean was hij gewoon weer de jongen op wie ik ooit gevallen was. De romanticus met wie ik eindeloos goede gesprekken kon voeren en die alles voor me deed. Ik hoopte zo dat dat zo zou blijven.

Maar helaas. Hij zat in een project voor begeleid wonen maar omdat hij toch weer begon te gebruiken, werd hij het project uitgezet. Hij kon nergens heen, alleen naar mij. Hij zou zogenaamd eigen woonruimte zoeken maar daar kwam natuurlijk niets van terecht. Er volgde opnieuw een verschrikkelijke periode, wéér vol overmatig gebruik, bedreigingen en geweld. Uiteindelijk heb ik, helemaal wanhopig, de huur van mijn woning opgezegd en ben bij een vriendin gaan logeren. Ik wist werkelijk niet hoe ik hem anders mijn huis uit moest krijgen!

Ik had trouwens maar weinig mensen over mijn problemen verteld. Zo wist mijn familie van niets. Die wilde ik het niet aandoen. Bovendien wilde ik Michel toch de hand nog boven het hoofd houden. Mijn vriendinnen waren wel op de hoogte, maar die wilden er niet veel meer over horen. Zij hadden hun buik er van vol: had ik eerst gezegd dat het echt over was en dat ik hem nooit meer wilde zien, maar een tijdje later zat hij dan weer gewoon bij mij op de bank... Want ook na deze tweede verschrikkelijke periode heb ik hem weer teruggenomen. Onbegrijpelijk! Dat zeg ik nu, achteraf. Maar blijkbaar had ik toen telkens toch nog hoop dat we samen gelukkig konden worden. In totaal is het zeven keer uit geweest en zijn we zeven keer weer bij elkaar gekomen. Elke keer was ik bang dat het weer mis zou gaan en die angst werd steeds sterker. Na een paar keer wist ik echt wel dat ik fout bezig was. Maar ik wist gewoon niet hoe ik van Michel moest afkomen. Hij kon zo dominant en opdringerig zijn. Ik was gewoon erg bang voor hem. En ik voelde me té verantwoordelijk: ik kon het gewoon niet opbrengen om hem op straat te laten staan. Waar moest hij heen? Hij had helemaal niemand meer. Mijn gevoelens waren zo verward. Want ergens bleef ik ook hopen dat hij het ooit wél zou redden om echt met die drugs te stoppen. Want elke keer als Michel clean was, was hij er totaal van overtuigd dat nu alles anders zou worden. Hij zou echt, écht hoor, altijd van die troep afblijven. En dan hadden we het zo heerlijk, dan genoot ik intens! Hij liet me altijd zo duidelijk voelen hoeveel hij van me hield en hoeveel spijt hij had over wat er was gebeurd. Uit frustratie over zijn eigen gedrag kneep hij pukkeltjes op zijn armen zo agressief uit dat hij helemaal onder de littekens kwam te zitten.

Er zat echt een golfbeweging in Michels leven: soms was hij een tijd heel positief maar dan gebeurde er weer iets en stortte alles in. Dan was hij extreem ongelukkig en ging hij ook weer extreem gebruiken. Hij was mishandeld en verwaarloosd door zijn vader en had veel liefde nodig Ook daarom kon ik hem niet laten barsten, vond ik. Dat grote verantwoordelijkheidsgevoel heb ik al vanaf dat ik klein was. Mijn vader was vroeger altijd ziek en alles draaide om hem. Daar kon hij niets aan doen natuurlijk, maar het was wel zo. Daardoor heb ik al jong geleerd me altijd op anderen te concentreren.

Door Michel ben ik trouwens al mijn vrienden kwijtgeraakt. Ze konden het echt niet meer aan, al die toestanden. En toen had ik helemaal niemand meer, alleen Michel nog en toen groeiden we, ondanks alle ruzies en ellende, toch weer naar elkaar toe. We waren volkomen afhankelijk van elkaar. En die afhankelijkheid is verslavend. Misschien vond ik het ergens – hoe ongelukkig ik vaak ook was – toch prettig dat ik totaal onmisbaar voor hem was?

Maar de situatie werd erger en erger en op een gegeven moment, toen hij – voor de zoveelste keer – in een afkickkliniek zat, ben ik verliefd op iemand anders geworden. Dat was de laatste druppel: door middel van een brief heb ik geprobeerd om het definitief met Michel uit te maken. Ik wilde echt stoppen met onze destructieve relatie. Een week later, op oudejaarsdag, kwam hij me opzoeken, zogenaamd om te praten. Toen heeft hij me weer zo verschrikkelijk geslagen. Op een gegeven moment duwde hij een kussen op mijn gezicht en hij kneep mijn keel dicht. ‘Nu ga ik,’ dacht ik. Maar toen begon hij heel erg te huilen en was het voorbij. En wat er daarna gebeurde is onvoorstelbaar: hij heeft een bad voor mij laten vollopen, mij er ingestopt, ondertussen overal kaarsjes en hapjes neergezet en hebben we oud en nieuw zitten vieren alsof er niets gebeurd was. Ik was totaal lamgeslagen.

Hierna heb ik uit angst een week bij mijn moeder gelogeerd – die inmiddels wel alles wist – maar toen ik na een week toch weer thuis was, heeft hij 's nachts bij me ingebroken en me vervolgens gegijzeld. Hij zei dat hij een pistool bij zich had dreigde me te vermoorden. Het was een verschrikkelijke nacht die ik nooit zal vergeten. Uiteindelijk is hij in slaap gevallen en ben ik 's ochtends het huis uitgeslopen. Op aandringen van anderen – ik was zelf eigenlijk te bang – heb ik aangifte gedaan en is Michel opgepakt en heeft een aantal maanden vastgezeten voor gijzeling. Maar verder heeft de politie me niet vaak geholpen, hoewel ik wel vaker bij ze aangeklopt hebt. Maar misschien was het voor de politie ook heel moeilijk om iets te doen omdat ik Michel ten slotte toch zelf weer steeds terug nam. Misschien had ik meer baat gehad bij psychologische hulp, om te ontdekken hoe ik uit deze uitzichtloze situatie kon komen. Ik heb wel hulp gezocht toen Michel vast zat, maar toen zeiden ze dat ik maar terug moest komen wanneer het weer uit de hand liep. Dat vond ik heel erg, ik wilde zo graag advies over hoe ik mij kon weren tegen Michel, want ik voelde me zo machteloos staan. Ik kon gewoon niet tegen hem op.

Dat bleek wel, want na dit alles is Michel wéér bij mij komen aankloppen en heb ik hem er, doodsbang, wéér ingelaten. Ik kon niet meer, ik zat op dat moment geestelijk volkomen aan de grond, en financieel ook trouwens. Er moest echt iets drastisch gebeuren. Ten einde raad heb ik toen mijn werkgevers in vertrouwen genomen. Met hun steun heb ik besloten de flat die ik had gekocht, te verkopen, alle schulden die ik door Michel had af te betalen en een tijd naar het buitenland te gaan. Voor Michel heb ik ergens anders een onderkomen gezocht – zo verantwoordelijk voelde ik me dus nog steeds! – en zelf ben ik bij mijn moeder ingetrokken. Kort daarna ben ik vertrokken. Vlak voordat ik op de trein stapte, heb ik een brief aan hem op de bus gedaan waarin ik vertelde dat ik wegging en dat ik niets meer met hem te maken wilde hebben. Pas toen ik de grens met België passeerde, kon ik rustig ademhalen.

Drie maanden heb ik in Frankrijk op een camping gewerkt en die periode is de grote ommekeer geweest. Eindelijk was er echt afstand tussen Michel en mij en daardoor voelde ik me voor het eerst in jaren vrij. Eindelijk kon hij me niet vinden en me weer manipuleren! Ik heb er veel gehuild, veel verwerkt en eindeloos veel gepraat. En daar drong het tot me door dat ik net zo verslaafd was als hij. Hij aan de drugs, ik aan hem. In Frankrijk heb ik geleerd om onafhankelijk te zijn, om me op mezelf te concentreren in plaats van altijd maar op hem. Ik zag heel duidelijk dat deze relatie desastreus was voor me. Ik heb tegen mezelf gezegd: ‘Ik lijk wel gek dat ik mijn leven zo door één man laat beïnvloeden. Het moet nu echt afgelopen zijn.’

Toen ik terugkwam in Nederland, voelde ik me enorm sterk. De diepe, intense angst voor Michel had ik overwonnen. Ik ben hem een paar keer tegengekomen in de stad en die ontmoetingen bevestigden alleen maar mijn sterke gevoel. Ik kon ook heel rustig en standvastig tegen hem zeggen: ‘Het is echt voorgoed over.’ Hij heeft me toen een keer bedreigd met een mes, maar het deed me weinig. Ik zei gelaten: ‘Steek maar.’ Hij heeft al zo vaak gedreigd om me te vermoorden, maar hij heeft het nooit gedaan. Waarom nu dan opeens wel?

De brief die ik Michel had geschreven voor ik vertrok, is ingeslagen als een bom. Hij is meteen weer heel heftig gaan gebruiken, heeft een tijd gezworven en uit vuilnisbakken moeten eten. Hij heeft ook veel inbraken gepleegd en daar zit hij nu voor vast. Ook nog voor mijn gijzeling – hij was in hoger beroep gegaan, maar is toch veroordeeld – moet hij nog een half jaar zitten, dus in totaal ben in ieder geval voor twee jaar van hem af.

Michel weet gelukkig niet waar ik woon en ik hoop ook dat hij daar nooit achter zal komen. Wel belt hij me soms – helaas heeft hij ontdekt waar ik werk – maar dan zeg ik dat hij me met rust moet laten. Ergens heb ik nog altijd hoop dat het ooit goed met hem komt, maar dat hoop ik alleen omdat ik hem dat gun. Zelf wil ik hoe dan ook niets meer met hem te maken hebben. Soms ben ik heel erg boos op hem: om de bedreigingen, om het slaan en het treiteren. Maar ik haat hem niet. Hij is gewoon ziek. Ik weet dat hij eigenlijk niets liever wil dan simpelweg gelukkig zijn, 'huisje-boompje-beestje'. Maar hij krijgt het niet voor elkaar. Inmiddels is trouwens vastgesteld dat hij een borderliner is. Deze persoonlijk-heidsstoornis zal ook hebben bijgedragen aan zijn gedrag. Soms ben ik ook heel boos op mezelf omdat ik zo stom, naïef, zorgzaam en goed van vertrouwen ben geweest. Maar dat duurt nooit echt lang omdat ik sommige van die eigenschappen ook best waardeer in mezelf. Ik probeer mijn leven weer op te bouwen. Ik heb een geweldige nieuwe vriend, met wie ik misschien ga samenwonen. Het gaat heel goed met me, kan ik wel zeggen. Maar het doet me soms nog wel verdriet dat ik zoveel ben kwijt geraakt door Michel. Mijn eigen flat, en zo veel geld. En bovenal: mijn vrienden. Dat vind ik nog het ergste. Want die zijn onvervangbaar.”

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide