• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


In stilte verliefd

Vier vrouwen over hun stille liefde en geheime verlangens

Lillian (24):

”Ik ben secretaresse op een advocatenkantoor en ik ben verliefd op onze postbode! Door hem is iedere dag weer spannend en ga ik met plezier naar mijn werk. En dat, terwijl ik dat advocatenkantoor eigenlijk maar saai vind! Ik zat een paar maanden geleden juist te denken om een andere baan te gaan zoeken, toen hij verscheen. Kenneth. Een donkere jongen, met sproeten, grappig hè! Dat had ik nog nooit eerder gezien. Hij is niet heel donker, meer bruin, en hij heeft de leukste lach die ik ooit heb gezien. Hij was nieuw, hij had de oude postbode vervangen. Er is altijd veel post voor ons kantoor, dus hij belde aan om het persoonlijk af te leveren. Toen hij mijn kantoortje binnenliep, maakte mijn hart meteen een sprongetje. Hij straalde een energie en een vrolijkheid uit die aanstekelijk was. Bovendien zat hij vol grapjes. Binnen een week was het zo gezellig tussen ons dat hij altijd een praatje bleef maken. En binnen diezelfde week was ik tot over mijn oren verliefd. En dat ben ik nog steeds! Ik slaap er niet van, ik kan niet meer eten, hij zit steeds in mijn hoofd. De hele ochtend ben ik aan het wachten totdat hij komt. Het liefst ben ik alleen, zodat ik even ongestoord met hem kan kletsten. Ik bied hem altijd koffie aan, wat hij soms wel, soms niet aanneemt, het ligt eraan of hij op schema ligt. Het komt voor dat hij precies op het moment binnenwandelt dat er een advocaat bij me is om wat werk te bespreken, en dan baal ik verschrikkelijk. Worden zomaar mijn tien minuutjes met Kenneth verpest! En moet ik weer een hele dag wachten… Ook Kenneth vindt het leuk om mij te zien. Hij is altijd heel aardig en roept: daar is mijn lievelingssecretaresse weer! Maar of hij wat meer voor me voelt? Ik weet het werkelijk niet. Ik hoop het zo, én ik hoop dat hij initiatief gaat nemen! Want zelf ben ik reuze verlegen. Ik durf gewoon geen actie te ondernemen. Mijn vriendinnen worden helemaal gek van mij, want ik praat al maanden over niets anders dan over Kenneth. Steeds willen ze weten of ik al vorderingen maak. Eh.. nee dus. Verder dan gezellig kletsen komen we niet. Ik weet al van alles van hem, maar níet of hij een vriendin heeft. Ik heb me nu voorgenomen dat eerst maar eens uit te zoeken. Ja, ik moet iets doen. Hoe, dat weet ik echt niet, maar zo kan het niet langer. Ook ík word gek van mezelf. Iedere keer is het weer vrijdag en baal ik dat er opnieuw een weekend voor de deur staat zonder Kenneth. Ik zou zo graag een afspraakje met hem willen, dicht tegen hem aanzitten in de bioscoop, in zijn mooie bruine ogen kijken en hem zoenen… Wie weet gaat dat er ooit van komen!”

Melissa (27):

”Ik vind het afschuwelijk om het te moeten toegeven, maar ik ben tot over mijn oren verliefd op de vriend van één van mijn beste vriendinnen, Michelle. Ik heb het erg moeilijk mee en weet niet meer hoe ik dit nu moet oplossen. Soms denk ik even hoopvol dat mijn gevoelens over zijn, maar als ik Niels dan weer zie, krijg ik opnieuw kriebels. Eigenlijk ben ik heel verdrietig omdat ik hem niet als eerste heb ontmoet. Dan had het best wat kunnen worden, denk ik. Hij vind mij ook leuk, dat weet ik, dat laat hij ook duidelijk merken. Tja, maar niet zo leuk als dat hij Michelle vindt, dat is een feit. Michelle ken ik al een eeuwigheid. We zaten samen op de middelbare school en horen bij hetzelfde vriendinnenclubje. Ik kon altijd goed met haar opschieten, het is gewoon een leuke meid. Mooi ook, ze heeft lange blonde haren. Toch zijn we nooit eerder elkaars concurrenten geweest. We vielen op heel andere mannen. Zo’n zeven maanden geleden belde ze me op. Ze had een jongen ontmoet en was helemaal verliefd. Ze was wat ongerust, omdat ze meteen de eerste avond met hem naar bed was geweest, en ze vreesde dat hij zou denken dat ze dat met iedereen deed. Ik probeerde haar gerust te stellen, zei dat als zij het zo geweldig had gevonden, dat vast wederzijds was. Maar toen we hem de avond erna samen opzochten in zijn stamkroeg, wenste ik direct dat het niet zo was. Wat een ontzettend leuke jongen. Hij had iets, wat me helemaal van slag bracht. Ik had met hem naar het eind van de wereld gewild, zonder een seconde van twijfel! Maar hij had alleen oog voor Michelle. Al gauw was duidelijk dat hij net zo ondersteboven was van hun nacht als zij. Sinds die dag zijn ze onafscheidelijk. En ik krijg elke week verhalen te horen over hoe geweldig Niels is, hoe lief …. en hoe teder in bed. Stop, denk ik dan, dit wil ik helemaal niet horen! Dan lach ik als een boer met kiespijn, maar dat heeft Michelle niet in de gaten. Ze denkt dat ik een slechte periode meemaak, omdat mijn oma erg ziek is. Natuurlijk trek ik me dat erg aan, maar het is ook een goed alibi voor mijn verdrietige en stille buien door Niels. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Het Niels vertellen? Nee, dat slaat nergens op. Hij is zo duidelijk gek op Michelle, ik maak geen enkele kans. Bovendien zou dat zo laag zijn. Zij is mijn vriendin, ik moet haar toch haar geluk gunnen? Moet ik dan maar mijn vriendschap met haar verbreken, omdat het niet kan aanzien? Ik zal haar toch een reden moeten geven. De waarheid? Ik weet het niet, ik kom er niet uit. Ik weet alleen maar dat ik verliefder ben dan ooit tevoren, en dat het me ook meer pijn doet dan ik ooit heb gevoeld. Het liefst ging ik een tijdje weg, om alles te vergeten….”

Isa (26):

”Ik ben in stilte verliefd op mijn baas. Niemand mag dat weten, hij zeker niet, want ik zou me doodschamen! Ik wil er ook niets mee, laat mij alleen maar lekker een beetje dromen. Als het uit zou komen, zou het vast problemen opleveren op mijn werk. En ik heb de leukste baan van de wereld, die wil ik niet kwijt. Of komt het nou dat het zou leuk is door Ernst? Vanaf de dag dat ik mijn sollicitatiegesprek bij hem deed, ben ik voor hem gevallen. Hij wist me direct op mijn gemak te stellen. Heel fijn, want ik was op van de zenuwen. Het was al mijn achtste sollicitatiegesprek in een maand en het wilde maar niet lukken. Maar met hem klikte het meteen: we raakten in een fijn gesprek en na een uur zei hij: gefeliciteerd, je hebt de baan. Eigenlijk had hij dat nog moeten overleggen, maar hij had zoveel vertrouwen in mij dat het voor hem meteen rond was. Door het dolle heen kwam ik thuis bij mijn vriend Arjen. Ik woon al vijf jaar samen en volgend jaar gaan we trouwen. Ik vertelde hem uitgelaten over mijn nieuwe baan, en over Ernst. Iedere dag bleef ik thuiskomen met enthousiaste verhalen en blijkbaar kwam Ernst daar vaak in voor, want op een dag zei Arjen een beetje geïrriteerd: ‘Het lijkt wel of je verliefd bent op die Ernst!’ Op dat moment was ik erg verbaasd. Ik, verliefd? Welnee, ik mocht Ernst alleen graag, en was hem erg dankbaar voor de kans die hij me had gegeven. Toch ging ik er eens goed over nadenken en ontdekte dat ik wel zeker meer gevoelens had voor Ernst. Ik vind hem echt een geweldige man. De manier waarop hij praat: hij heeft zoveel overwicht. En toch laat hij je in je waarde, dat is zo goed. Hij is in staat om het beste uit mensen te halen. Daarnaast heeft hij een hele leuke sexy lach. Ja, ik ben weg van Ernst en stiekem fantaseer ik wel eens over hem. Niet eens erotisch hoor, daarvoor kijk ik teveel naar hem op, denk ik, maar ik droom bijvoorbeeld dat we samen op een romantisch eiland zijn, dat hij mijn hand pakt en zich voorover buigt om me te kussen… Maar ik weet dat die dromen nooit zullen uitkomen. Hij is getrouwd, heeft drie kinderen. Die zijn alles voor hem. Soms komen ze langs op de zaak en dan straalt hij van trots. Prachtig vind ik dat, die vaderliefde. Hij is ook erg gek op zijn vrouw. Als ik hem hoor bellen, klinkt de liefde in zijn stem. Prachtig toch? Nee, daar wil ik nooit tussen komen. En hij ziet ook niets in mij hoor, dat weet ik zeker. Hij gaat heel vriendschappelijk met me om, maar er hangt geen spanning tussen ons. En het is goed zo. Ik vind het niet erg dat het nooit wat zal worden tussen ons. Ik ben heel gelukkig met Arjen, en twijfel geen seconde over ons voorgenomen huwelijk. Mijn gevoel voor Ernst zie ik gewoon als een extraatje. Zolang ik hem maar af en toe kan zien, ben ik al tevreden. Hij is mijn geheime kanjer. Waren er maar meer mensen als hij, dan zou de wereld een stuk mooier zijn!”

Monika (19):

”Al vanaf de eerste keer dat ik hem zag, kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Wat me zo aantrok in hem, dat vind ik moeilijk te zeggen. Misschien vooral zijn onverschilligheid: het feit dat hij zijn eigen gang gaat, zonder zich ook maar iets aan te trekken van anderen. Zó zou ik graag willen zijn, maar ik ben vreselijk onzeker. Sinds september vorig jaar studeer ik in een grote stad. De eerste weken voelde ik me vreselijk eenzaam op de universiteit. Al die mensen die precies wisten waar ze heen moesten...! Gelukkig vond ik vrij snel aansluiting bij andere meisjes en we gingen een hecht groepje vormen. Het is best leuk, maar echt op mijn gemak voel ik me niet bij hen, nog steeds niet. Na een paar maanden, bij een nieuw college over de geschiedenis van Europa, zag ik HEM. Een leuke jongen met bruine haar met een beetje krul, een blauw jack en een strakke spijkerbroek. Een beetje slordig, stoer, wild; daar houd ik wel van. Hij was een paar jaar ouder dan ik, en zat in zijn eentje. Ik verloor hem die middag niet uit het oog. Toen ik hem een week later weer zag, bij hetzelfde college, kreeg ik tintelingen in mijn buik. Sindsdien is er geen dag geweest dat ik niet aan hem heb gedacht. Ik ken hem niet, ik heb zelfs nog nooit met hem gepraat, toch droom ik al maanden over hem! Hij heet Rick, dat weet ik, omdat hij zo wordt aangesproken door de docent. Maar ik heb nooit de kans gehad om met hem te praten. Mijn vriendinnen vinden hem namelijk maar niets. Hij hoort niet bij het soort jongens waar zij op vallen. Nee: hij heeft geen trendy kleding aan, hij heeft geen stoere praatjes. Maar ik vind hem gewoon helemaal het einde. Hij bemoeit zich niet met ons, met bijna niemand eigenlijk. Hij zit in zijn hoekje, teruggetrokken, met z’n tas en zijn boeken. Of hij vrienden heeft weet ik niet, misschien buiten de universiteit? Ik durf mijn vriendinnen niet te laten merken hoe leuk ik hem vind, want ze zouden me waarschijnlijk gaan plagen en een streek uithalen, een afspraakje regelen of zo. En dan zal hij vast denken dat ik hem in de maling neem, en is alles voorgoed verpest. Nee, als ik in contact met hem wil komen, moet ik het op een andere manier aanpakken. Ik ben hem nu al een paar keer achtervolgd na het college. Ik hoopte dat hij naar huis ging, zodat ik achter zijn adres kan komen. Dan zou ik hem een briefje kunnen schrijven. Op papier kan ik mezelf veel beter uitdrukken dan wanneer ik tegenover iemand sta. Maar beide keren ben ik hem weer kwijtgeraakt. Ik baalde er waanzinnig van. Ik ben er zo mee bezig dat ik vaak van hem droom ’s nachts. Dan is hij zo lief, en vindt hij mij ook lief. Maar in werkelijkheid weet ik niet eens, of hij wel weet wie ik ben…”

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide