• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Vriendin » artikel ...


Dit heb ik van hem geleerd

Heb jij ook iets geleerd van je partner? Deze vrouwen wél.

Relativeren

Annette (29):
“Ik maak me altijd overal druk om. Wat anderen van mij vinden, of ik de dingen wel goed heb gedaan, of ik wel aardig genoeg ben geweest en ga zo maar door. Mijn man is veel nuchterder. Hij staat sterk met beide benen op de grond en ligt nooit ergens wakker van. Dat vind ik zo knap van hem! Ik kan eindeloos tegen hem aanzeuren over dingen die mij dwarszitten. Hij luistert naar me en daarna gaat hij relativeren. Als ik denk dat iemand boos op mij is zegt hij: en wat dan nog? Wanneer ik ervan overtuigd ben dat ik mijn werk niet goed zal kunnen afronden, graaft hij met mij in mijn geheugen naar vroegere taken, die ik ook allemaal prima heb weten te doen. Bijna altijd weet hij mij snel uit mijn paniek te trekken. Heel langzamerhand begin ik te leren dat ik me ook anders kan opstellen. Als ik weer eens zenuwachtig ben, denk ik: hoe belangrijk is dit nu écht? Is dit van levensbelang? Of is het gewoon iets stoms waarover ik nu in de zenuwen zit, en ben ik het volgende week alweer vergeten? Het helpt mij echt om er zo over na te denken.”

Beheersen

Nina (34):
“Ik ben nogal heetgebakerd en driftig. Mijn vorige vriend ook en wij konden samen dan ook 'lekker ruzie' maken. Als iets tegen zat, vielen we erg tegen elkaar uit. Dat vonden we allebei heel normaal. Even later was het 'sorry hoor, ik meende het niet zo' en meestal was het dan ook vrij snel weer over. Naar mate we langer bij elkaar waren, werd onze relatie steeds grimmiger. We kregen meer en meer ruzie omdat de drempel tot snauwen zo laag was. De laatste periode van onze relatie was het dan ook niet erg gezellig.

De vriend die ik nu heb, is de rust zelve. Hij wint zich niet snel op en chagrijnig is hij zelden. En áls hij het is, áls hem iets tegen zit, houdt hij dat voor zichzelf. In het begin reageerde ik als vanouds mijn tegenslagen op hem af. Tot mijn verbazing pikte hij dat niet. 'Ik zeg toch sorry!' schreeuwde ik er dan woest achteraan. Maar zo snel was het niet vergeven en vergeten voor hem. 'Je denkt toch niet dat je mij zomaar om niets uit kunt schelden en dat het met één keer sorry weer over is?' vond hij. Hij bleef dan een paar uur stil en in zichzelf gekeerd. Voor mij was dit erg wennen. In het begin werd ik er nog bozer van, ik had het gevoel dat ik bij hem mezelf niet kon zijn. Maar natuurlijk wilde ik niet elke keer dat lange zwijgen en ik zag ook wel in dat ik het zelf uitlokte, dus begon ik me wat meer in te houden. Nu zijn we twee jaar verder en waardeer ik het heel erg dat hij zo is. Het slaat inderdaad nergens op om je eigen nare gevoelens te pas en te onpas op je partner af te reageren. We hebben tegenwoordig zelden ruzie, we gaan aardig en respectvol met elkaar om. Als ik nu tegen hem uitval, is er echt iets aan de hand. En dan doet hij zijn best om mij tegemoet te komen.”

Mijn figuur accepteren

Ilona (24):
“Vanaf mijn dertiende ben ik bezig geweest met lijnen. Ik voelde me dik, terwijl ik dat achteraf gezien helemaal niet was. Het was het startpunt van jarenlang hongeren en vreetbuien. Ik ben nooit echt doorgeslagen, maar het was een stille obsessie die al die jaren mijn dagen vulde. Ik jojode tussen de 60 en de 85 kilo, en tevreden met mezelf was ik nooit. Toen ik vriendjes kreeg was de eerste keer dat ik uit mijn kleren moest altijd een drama. Ik was zo zenuwachtig over wat ze van mij zouden vinden, dat ik er helemaal niet aan toe kwam om zelf te genieten. En altijd zorgen dat het licht uit was, hè. Toen kwam ik Paolo tegen. Vanaf de eerste dag heeft Paolo mij het idee gegeven dat ik prachtig ben. Hij stoorde zich niet aan mijn stevige billen, integendeel. Hij vindt me mooi en sexy. Door hem ben ook ik van mijn lichaam gaan houden. Ik ben gezond, dus wat zeur ik nou? Ik moet zuinig en trots zijn op mijn lichaam, het is alles wat ik heb. Tegenwoordig draag ik niet alleen maar lange truien die over mijn billen reiken, maar ook strakke broeken en korte rokjes, en ik schaam mij niet meer als ik in mijn bikini over het strand loop. Het leuke is dat ik heel veel aandacht van mannen krijg. Dat viel me vroeger helemaal niet op, omdat ik zo bezig was met mijn gewicht. Nu ik niet meer lijn, ben ik zonder dat ik het in de gaten had op 70 kilo beland. Ik vind het prima, door Paolo heb ik geleerd dat ik goed ben, zoals ik ben.”

Overwinnen van computervrees

Angeline (38):
“De digitale revolutie is jarenlang aan mij voorbijgegaan. Door mijn werk in een winkel had ik nooit met computers te maken gehad. Terwijl iedereen maar pc's thuis kreeg en ik van alles las over internetverslaving, durfde ik geen computer aan te raken. Want het gekke was, ik was er echt bang voor. Ik heb een keer een cursus gevolgd, maar dat ging veel te snel. Ik voelde me heel dom. Na de eerste les heb ik thuis zitten huilen en ik ben er niet meer naar toegegaan. Toen mijn man me twee jaar geleden verliet en ik in een heel diep dal raakte, raadden vriendinnen me aan om via internet op zoek te gaan naar een nieuwe vriend. Ik zei dat ik daar niet zoveel voor voelde, dat ik liever op een gewone manier een man ontmoette. Maar dat was niet de echte reden natuurlijk maar ik durfde niemand te vertellen over mijn computerangst. Tot ik bevriend raakte met een aardige buurman. Bij hem voelde ik me thuis. Ik wist dat hij computerprogrammeur was en ik heb aan hem gevraagd of hij mij wat kon leren. Met lood in mijn schoenen ben ik voor mijn eerste 'les' naar hem toegegaan. Ik was ervan overtuigd dat ik het nooit zou leren. Maar mijn buurman was heel geduldig, gaf me complimentjes en heel langzaam kreeg ik wat vertrouwen in mezelf.

Thuis leerde ik mezelf computerprogramma's uit een boekje, op een oude computer die ik van hem geleend had, en samen met hem leerde ik surfen op internet. Al gauw was ik klaar om te 'internetdaten', maar dat was niet meer nodig. Tussen mijn buurman en mij sprong namelijk een vonkje over. We wonen nu samen. Internetten is echt mijn hobby geworden. Ik ben zelfs bezig met een eigen homepage!”

Mezelf zijn

Elise (27):
“Van mijn man Han heb ik eigenlijk álles opnieuw geleerd! Eindelijk kan ik echt mezelf zijn. Ik kom uit een grote stad, hij uit een dorpje. Ik ben bij hem gaan wonen en in het begin had ik het daar heel moeilijk mee. Ik heb staan schelden en schreeuwen omdat het hier zo rustig was. Maar na een tijdje heb ik van Han geleerd om te genieten van de rust. In de stad zat ik nooit stil. Ik was altijd aan het werk, of mijn huis aan het schoonmaken. Nu vind ik het heerlijk in ons dorp. Ik zou nooit meer terug willen naar de grote stad! Als ik daar een dagje ben – mijn ouders wonen daar nog – kom ik gebroken thuis en denk: 'Oh, wat is het hier fijn!' Dus Han heeft mij rust gegeven. Daarnaast heeft hij mij geleerd om voor 100% voor mezelf te kiezen. Ik kon er altijd heel slecht tegen als mensen boos op mij waren, of me niet aardig vonden. Hij zei dan: 'Jij bent Elise, je bent hoe je bent, en als het niet klikt is het pech! Nu heb ik veel meer vertrouwen in mezelf. Hij heeft echt voor zoveel goede dingen in mijn leven gezorgd. Zo heeft hij me ook gemotiveerd om mijn rijbewijs te halen! In ons dorpje komt er maar een keer per uur een bus, dus het moest ook wel. Elke keer dacht ik stiekem, o ik bak er helemaal niets van! Maar dan praatte hij op me in: 'Je kunt het, je kunt het, JE KUNT HET!' En dan lukte het ook! Eigenlijk is hij een soort Emile Ratelband, haha. Hij weet mij altijd positieve kracht te geven om goed te kunnen functioneren. En natuurlijk geeft hij me ook liefde, warmte en aandacht. Sinds ik hem heb leren kennen ben ik een hele andere Elise geworden. Daar ben ik echt heel blij mee, want de 'oude' Elise wil ik echt nooit meer zijn!”

Praten

Kim (27):
“Mijn vriend heeft mij leren praten. Ik heb thuis nooit geleerd te zeggen wat mij dwars zit. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder had veel moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Altijd was ze bezig met de vraag hoe we het financieel moesten redden. Materieel gezien hadden we het goed, maar voor onze gevoelens was geen ruimte. Ik ontmoette Marcel toen ik twintig was. Het heeft me veel moeite gekost om hem dichtbij te laten komen. Ik was er zo aan gewend de dingen zelf op te knappen, dat het niet in me opkwam om ze bespreken. Marcel heeft het daar heel moeilijk mee gehad. Hij voelde zich buitengesloten. Vanaf het begin af aan heeft hij altijd zitten doorzagen, als hij zag dat mij iets scheelde. Hij pikt het niet als ik het binnen houd. Ik heb vaak gedacht: wat heeft het voor zin, je kunt me toch niet helpen!

Nu zie ik wel in hoe goed het is om je gedachtes te delen. Hij weet alles van mij. Ik voel me intens verbonden met Marcel omdat hij me door en door kent. Mijn goede kanten, maar ook mijn slechte, onzekere kant kent hij. En hij houdt toch van me! Dat is een heerlijk en veilig gevoel. Het zijn hij en ik tegen de rest van de wereld. Nu we kinderen hebben, gaan we een keer per twee weken samen uit eten. Dan praten we helemaal bij. Ik zou niet zonder dat avondje kunnen want het intieme, openhartige contact met Marcel is me alles waard.”

Huis netjes houden

Lia (31):
”Ik schaam me er eigenlijk behoorlijk voor, maar ik maakte vroeger nogal troep in mijn huis. Ik ben altijd al een sloddervos geweest. De ruzies die ik vroeger met mijn moeder heb gehad omdat ik mijn kamer maar niet opruimde, zijn niet te tellen. Toen ik op mezelf ging wonen dacht ik: hè hè, eindelijk niemand meer die aan mijn kop zeurt. Maar al snel begon ik me enorm te ergeren aan mezelf. Nu ik mijn eigen rommel niet meer kon ontvluchten naar een gezellige woonkamer gaan was ik gedoemd om in mijn eigen bende te zitten. Ondanks vele goede voornemens, lukte het me niet de boel netjes te houden. Ik kreeg het gewoon níet voor elkaar. Toen Paul voor de eerste keer bij mij thuis kwam, was het natuurlijk keurig. Behalve als je in de kastjes keek. Daar was alles snel in gepropt, zodat het op het oog heel gezellig was. Ik wist een aardig tijdje de schijn op te houden, maar toen we eenmaal samenwoonden, had hij al gauw door wat een sloddervos ik was. En hij is juist heel netjes! Maar telkens weer liet ik de keukenla openstaan zodat er broodkruimels in rolden, liet ik mijn vuile kleding slingeren en hing ik natte handdoeken niet op. Paul kon daar helemaal niet tegen. We hebben er vaak fikse ruzie over gehad. Het erge was, dat ik vond dat hij gelijk had. Ik ben echt mijn best gaan doen om wat netter te worden. Met zijn hulp is het langzaam maar zeker gelukt. Het scheelt ook dat we een schoonmaakster hebben, maar ik ruim nu bijna altijd alles achter me op. Ik doe het gewoon uit mezelf! Het is nu veel fijner in huis dan toen het steeds zo'n bende was. Wat ben ik Paul dankbaar voor alle keren dat hij me op mijn kop gaf. Eindelijk hoef ik me niet meer zo aan mezelf te ergeren!”

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide