• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Viva artikel ...


Wouter en Katja leven polyamoreus


De namen zijn gefingeerd

Een paar jaar lang sliep Katja tweemaal per week tussen twee mannen in: tussen Wouter, met wie ze al elf jaar gelukkig getrouwd is, en Bram, haar vaste vriend. Met Bram is het uit, nu heeft Wouter er een vaste vriendin naast. Katja en Wouter hebben een polyamoureuze relatie, waarin ruimte is om k van anderen te houden.

Wouter (30):

Die avond zag ik opnieuw de vonken tussen Katja en Bram overslaan. In de auto naar huis zwegen we, we gingen slapen zonder het te benoemen. Pas de volgende dag kwam het hoge woord eruit. Katja zei: Ik met naar hem toe. Ik begreep het. Ik wist dat het onvermijdelijk was. Natuurlijk was ik bang. Zij ook. We hebben samen gehuild, in elkaars armen. Die avond huilde ik weer, alleen op de bank, nadat ik onze kinderen naar bed had gebracht. Telkens stelde ik me voor hoe mijn vrouw op dat moment seks had met een andere man, een man waar ze veel voor voelde. Stipt op het afgesproken tijdstip kwam ze thuis. Toen ik in haar ogen keek wist ik: wij zijn er nog. Het is net voorbij tussen ons. En als jij dit wil, dan zal ik je niet tegenhouden.

Katja en ik leerden elkaar kennen in 1996. Binnen een paar jaar waren we getrouwd en was ons eerste kind geboren. Ik ben traditioneel opgevoed, meende altijd dat een vaste relatie eeuwige trouw betekende. Maar Katja, die wist dat ik voor haar nog maar met n vrouw had geslapen, gaf aan dat het geen probleem zou zijn als ik eens met een ander naar bed zou willen. Als ze het maar zou weten, als ik maar niet zou liegen. In mijn eentje meer ervaring opdoen, ik had er geen behoefte aan. Samen met Katja droomde ik wel eens over swingen. En paar keer bezochten we een parenclub of spraken we met een ander koppel af via internet. We zagen het als erotisch uitgaan. Het was opwindend, lekker, maar bovenal iets intiems van ons tween. We genoten ervan om te zien dat de ander aantrekkelijk bevonden werd, dat maakte ons trots. Maar verliefdheid op een ander, dat zou ons niet overkomen, daar waren we van overtuigd.

En toen was er, totaal onverwachts en ongepland, toch die vonk met Bram, een gezamenlijke internetvriend. Ik dacht: kan, mag en wil ik hiertegen protesteren? We zeggen altijd dat we een open relatie hebben. Nu komt het erop aan, nu worden we echt getest. Rennen we dan hard weg? Dat past niet bij ons. Bovendien zag ik de hevige aantrekkingskracht. Er was geen houden aan. Als ik zou zeggen: dit wil ik niet, dan zou het waarschijnlijk stiekem gebeuren.

Tussen Katja en Bram ontstond een vurige liefde. De eerste maanden is dat moeilijk geweest voor mij. Katja is mijn soulmate, we hebben twee kinderen. Ik moet er niet aan denken haar kwijt te raken. Ik vond Bram in alle opzichten zon goede partij dat ik vreesde dat ze mij voor hem zou verlaten. Dat maakte me soms ziek van jaloezie. Van onzekerheid. Tegelijkertijd was ik oprecht blij dat zj gelukkig was.

Het was aftasten naar grenzen. Wat kon ik verdragen? Al gauw ontdekte ik dat ik liever had dat Bram bij ons thuiskwam. Dan zg ik tenminste wat er gebeurde. Dat was minder erg dan de spookbeelden in mijn hoofd. Evengoed was het af en toe ondraaglijk. Ik zag een verliefd stel voor mijn neus en de vrouw van dat stel, dat was mjn vrouw! Er zijn momenten geweest dat ik dacht: dit kan ik niet. Maar dan spraken Katja en ik erover, telkens opnieuw. En dan ging het weer. Ook Bram stelde zich integer op. Als jij het niet aankunt, ben ik weg, zei hij altijd. Hij noemde ons een twee-eenheid. Dat zijn we ook. Toch heeft de angst, de onrust mij een half jaar dwarsgezeten. Toen besefte ik dat mijn jaloezie voortkwam uit het verlangen uniek voor haar te zijn. Maar ik ws uniek, ik was dat nog stds.

Bram sliep tweemaal per week bij ons. We hebben een zelfs een extra groot bed aangeschaft. Daar sliepen en vreen we met zn drien. Nee, ik ben niet bi, Bram ook niet, we deden het met hr. Haar in bed delen, dat vond ik minder erg, ik had trioseks altijd al opwindend gevonden. Al ontkom je soms niet aan de gedachte: doet hij het niet oneindig veel beter? Maar ik leerde ook van hem, dat was een aanvulling. Ook op ons seksleven als hij er net was. Bram ging erbij horen, onze kinderen werden dol op hem. We legden hun uit dat Katja k van hem hield. Kinderen schrikken daar helemaal niet van. Volwassenen wel. Bram introduceerden we in onze vriendenkring, in onze familie. Natuurlijk heeft dat mensen gechoqueerd. En jullie zijn zon leuk stel, riepen ze dan. Onbegrijpelijk vonden ze het. Bram ging zelfs met ons gezin mee op vakantie. Zolang met hem samen zijn vond ik zwaar. De verschillen tussen ons vielen dan meer op. En Katja en hij kregen steeds vaker ruzie. Zaten zij te bekvechten over hun relatie, hing ik daarbij. Niet leuk. En halfjaar geleden ging het uit tussen hen. Blij of opgelucht was ik niet. Ik vond het oprecht erg Katja zo verdrietig te zien. Haar pijn is mijn pijn.

Puur toevallig werd ik in diezelfde tijd zelf verliefd op een ander. Ik was daar nooit naar op zoek geweest, ik had er ook geen behoefte aan. Maar dit overviel me. En ik besloot ervan te gaan genieten. Katja heeft het er zwaar mee. Zij moet er ook doorheen, de angst mij te verliezen. Ze moet het vertrouwen krijgen dat er niets verandert. Ik zou kunnen denken: dit is haar straf. Maar zo werkt het niet. Ik hou van haar, ik wil niet dat ze verdriet heeft. Dus ik doe mijn best haar bevestiging en zekerheid te geven.

Ik ervaar nu zelf dat ik oprecht tegelijkertijd van twee vrouwen kan houden. Dat het zo anders is en toch zo hetzelfde. Toch word ik soms geplaagd door de gedachte dat ik van geen van beiden genoeg hou. Anders zou ik een van hen wel trouw blijven. Maar ik weet dat dat de verscholen stem van de maatschappij is. Dit hoort niet. Maar waarom, dat kan eigenlijk niemand echt goed zeggen.

Ik ben verliefd op Daphne, maar ik ben het ook nog altijd op Katja. We zijn heel hecht, intiem, we kunnen vaak niet van elkaar afblijven. Waarschijnlijk komt dat door het besef dat wat wij hebben niet vanzelfsprekend is. Wij kiezen iedere dag opnieuw voor elkaar. Hoe ik ook geniet van Daphne, Katja is mijn thuis.

Katja (32):

Wouter en ik zijn open over onze levensstijl. Vaak reageren mensen verbaasd, verontwaardigd zelfs. Dan moeten we ons lang verdedigen. Toch hoor ik ook vaak: polyamorie, dat zou ik ook wel willen, maar ja, bij ns lukt dat niet. Iedereen denkt maar dat het bij ons zo makkelijk is gegaan. No way. Er zijn periodes geweest dat we er iedere dag n, twee uur over spraken. We hebben veel gehuild, veel jaloezie moeten overwinnen. Maar het was het waard. Want kun je verliefdheid op een ander voor de rest van je leven buitensluiten? Ik denk het niet. En ls dat al lukt, is dat niet ontzettend jammer? Verliefd zijn is immers het leukste gevoel dat er bestaat. Maar stiekem vreemdgaan was voor mij geen optie. Ik haat liegen. Ik kan het niet, ik wil het niet. Ik wil gewoon eerlijk zijn tegen de persoon van wie ik hou. Ook als ik hem pijn doe met de waarheid.

Die avond dat ik voor het eerst alleen naar Bram reed, zat ik te huilen in de auto. Bij ieder kruispunt dacht ik: ik ga terug. Maar ik deed het niet. Ik wist dat ik moest onderzoeken wat die elektriciteit tussen Bram en mij betekende. Eigenlijk was het die avond een fiasco, ik was te veel met Wouter bezig om echt van de seks te genieten. Om tien uur zei Bram: Bel Wouter maar even. Heel lief.

Zo begon het. Ik wist dat Wouter het er moeilijk mee had. Maar ik kon niet anders. En nee, ik wilde ook niet anders. Ik genoot er teveel van. Voor mij was wel meteen duidelijk dat ik Wouter niet wilde verlaten. Ik wilde Bram er alleen maar bj. De gesprekken met Wouter waren soms slopend. Dan dacht ik: kon je maar in mijn hart kijken, dan wist je hoe het zit en zou je je niet zoveel zorgen maken! Want mijn gevoel voor Wouter veranderde niet. Het werd alleen dieper, intenser. Ik zag zijn worsteling, zijn immense gevecht. Dat hij soms won, dan weer verloor. Maar hij gaf het niet op. Hij heeft nooit gezegd: ik wil niet meer. Ik wist dat hij vocht voor mj, voor mijn geluk en daar had ik veel respect en bewondering voor. Ik weet dat er mensen waren die Wouter een watje vonden, een looser, omdat hij zijn vrouw met een ander naar bed liet gaan. Daar kan ik me woedend om maken. Loosers, dat zijn mannen die met hun vuist op tafel slaan en roepen mijn vrouw is van mj. Zij zijn te bang, te jaloers om onder ogen te zien dat verliefdheid op een ander soms onvermijdelijk is.

Bram was totaal anders dan Wouter. Daarom viel ik ook op hem. Hij had iets wat Wouter niet had, nooit zou kunnen hebben, en andersom. Twee mannen om van te houden, verrukkelijk. Maar ik voelde me soms ook verscheurd. Als ik iets met Bram deed en ik wist dat Wouter het moeilijk vond, kon ik ook niet genieten. Daarom had ik Bram liever bij ons thuis. Maar ook daar was het balanceren. Altijd mijn aandacht verdelen, ook in bed. Maar ik hield van allebei. Dus er was geen alternatief.

In het begin had Bram geen moeite met de situatie. In het tweede jaar begon het te wringen. Toen het uit was heeft hij wel eens gezegd: waarom heb je niet n keer aangegeven, gewoon om lief te zijn, dat je misschien ooit voor mij zou kiezen? Ik denk dat hij mij toch het liefst voor zichzelf had gewild. Hij begon me steeds meer te verwijten dat ik niet genoeg tijd voor hem vrijmaakte. Tja, ik had Wouter, mijn kinderen, mijn werk, mijn huishouden. Veel tijd was er niet over. Hoewel we open en bloot plaats maakten voor hem in ons leven, was er geen ruimte voor een volwaardige relatie met mij. Daar hadden we vaak ruzie om, daar liep het uiteindelijk op stuk. Ik vind dat erg. Ik had ook met hem oud willen worden. Bram heeft nu een nieuwe vriendin. Mij wil hij niet meer zien. Soms ben ik boos. Dan denk ik: ik heb zoveel moeite gedaan om jou een plek te kunnen geven in mijn leven, waarom probeer jij dat niet?

Nu is Wouter verliefd. We kennen haar en haar man via internet. Het was een gewone vriendschap, vooral tussen haar en mij. Tot de vonk met Wouter oversprong. Ik ben er eerlijk over: ik vind het akelig. Ik ben bang dat zij leuker is, beter in bed, dat hij liever bij haar zal zijn dan bij mij. Dat ik zelf lange tijd een andere vriend had, doet daar niets aan af. Maar eigenlijk ben ik ook blij met die jaloerse gevoelens. Het bevestigt opnieuw hoeveel ik om Wouter geeft. Ongeveer eens in de maand gaat Wouter naar hen toe. Ik ga niet mee. In tegenstelling tot Wouter ben ik er juist liever net bij getrokken. Liever blijf ik thuis en zorg ik dat ik leuke dingen doe.

Als ik vertel dat ik polyamoreus ben, krijg ik altijd de vraag: heb je aan Wouter niet genoeg dan? Daar kan ik me erg over opwinden. Als je een tweede kind krijgt, vraagt toch ook niemand of je niet genoeg had aan je eerste? Dan maakt ook niemand zich zorgen dat je niet evenveel van je eerste kind kunt blijven houden, ook al komt nummer twee eraan. Tegelijkertijd overkomt het zo verschrikkelijk veel mensen, dat ze verliefd worden, al geven ze nog om hun partner. Maar dan in het geheim, strikt verborgen. Mensen komen vaak biechten bij mij. Ze storten hun hart uit omdat ze denken dat ik het wel zal begrijpen. Dat is ook zo. En ik snap ook heus wel dat het voor sommige mensen onmogelijk zal zijn om er eerlijk over te zijn. Ook wij hebben regelmatig overwogen ermee te stoppen. Maar het alternatief is een gesloten huwelijk en dat is gewoon niets voor ons. Liever moeilijk maar spannend, dan eenvoudig maar saai!

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide