• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Viva artikel ...


Kinderwens, liefde, of geen van beide?


Je hoort het vaker en het klinkt soms veel t gemakkelijk: We nemen kinderen. Helaas is nemen er niet bij, je krijgt kinderen. Of je krijgt ze niet. Wanneer het niet langs de gewone weg lukt, zijn er meerdere mogelijkheid om de natuur een handje te helpen. Maar die kunnen falen en daar sta je dan. Blijf je bij je partner en laat je je kinderwens varen? Of verlaat je hem of haar en blijf je de wens trouw? En wat als je dan opnieuw verliefd wordt op iemand die al twee kinderen heeft en het daarbij wil laten? Frederique (34) stond voor dit dilemma.

Al vanaf jongs af aan weet ik al dat ik erg graag kinderen wil. Ik had het helemaal uitgestippeld: rond mijn vijfentwintigste zou ik trouwen, een jaar later zouden we aan kinderen beginnen. Het is anders gelopen. Ik ben nu vierendertig, single en kinderloos. Ik hoop nog steeds kinderen te krijgen, maar wanneer dat door omstandigheden niet zal gebeuren, is dat niet het einde van de wereld. Ik weet dat ik ook gelukkig kan zijn znder kinderen. Toch heb ik een aantal maanden geleden een goede relatie beindigd omdat de man op wie ik verliefd was geworden absoluut geen kinderen wilde. Ik was stapelgek op hem, alles was ronduit perfect. Maar ik was net bereid om mijn kinderwens voor hem op te geven. Niet terwijl hj al twee gezonde kinderen had en ik telkens moest aanzien met hoeveel liefde hij met hen omging. En ook zeker niet na alles wat ik al heb meegemaakt op dit gebied.

Ik was vierentwintig toen ik mijn ex-man tegenkwam. Ik zag hem staan en was op slag verliefd. Die is van mij, voor de rest van mijn leven, schoot er door mijn hoofd. Hij had hetzelfde. Samen besloten we voor kinderen te gaan. Hij vertelde me meteen dat dat misschien moeilijk zou worden: hij was niet onvruchtbaar, maar zijn zaad werkte niet helemaal zoals het zou moeten. Voor mij maakte het geen verschil: ik wilde hm en we zouden samen wel zien hoe het zou gaan.

Ik stopte met de pil. Een jaar later kregen we in het ziekenhuis allerlei onderzoeken, en begonnen met kunstmatige inseminatie. Een vrij eenvoudige behandeling die op ons niet een heel diepe impact had. Godzijdank is het zwanger worden voor ons nooit een obsessie geworden. We wilden het graag, maar als het niet zou lukken, zouden we ons leven gewoon anders inrichten. We zaten we wat dat betreft helemaal op dezelfde golflengte en konden er goed over praten. Tijdens deze behandelingen zijn we getrouwd. Kinderen of niet, we zouden samenblijven.

Maar het was zwaar. Want je hoopt toch elke keer, natuurlijk. Iedere keer zit je weer in spanning: zou het deze keer misschien raak zijn? De eerste keren dacht ik steeds aan mijn lichaam te merken dat ik zwanger was. Maar als het zeven, acht keer misgaat, ga je er de negende keer al haast van uit dat het weer niet lukt. Gelukkig ben ik heel positief ingesteld en ik bleef denken: het komt wel goed. De volgende keer, en anders bij IVF.

IVF, of in-vitrofertilisatie, bleek vele malen zwaarder dan KI. Zowel fysiek als psychisch. Het begon er al mee dat ik mezelf twee weken lang hormooninjecties moest geven, in mijn buik. Daarna werden er in het ziekenhuis eitjes weggezogen. Dat was afschuwelijk. Je ligt daar volledig versuft van de valium, maar het doet evengoed verschrikkelijk veel pijn. Later werden er twee bevruchte eitjes teruggeplaatst. Op dat moment ben je dus echt zwanger. Je draagt levende cellen in je baarmoeder waar een kindje uit kan groeien. Als de cellen zich maar goed innestelen.

Maar opnieuw werd ik ongesteld. Deze keer heb ik erg zitten huilen. Het was tevens onze laatste poging, want hierna liep het mis tussen mijn man en mij, om redenen die niets met onze kinderwens te maken hadden. Achteraf ben ik deels wel blij dat het toen niet is gelukt. Anders had ik er nu alleen voor gestaan, misschien wel met een tweeling. De scheiding was pijnlijk. Hoewel het mjn beslissing was, heb ik mij, toen alles eenmaal achter de rug was, een paar maanden erg rot gevoeld. Iedere dag kwamen de tranen. Ik had het gevoel dat ik gefaald had en dat ik volledig opnieuw moest beginnen. Maar na een tijdje begon ik van mijn singlebestaan te genieten. In mijn eentje op vakantie, een weekendje weg met vriendinnen, heerlijk. Het leven is k leuk als je alleen bent.

Toch werd het nog leuker toen ik weer verliefd werd. Ik kende Michiel al een tijdje, we werkten samen. Nadat ik terugkwam van mijn vakantie in mijn eentje, had ik het gevoel dat ik nu wel weer open stond voor een nieuwe man. En prompt sprong er een vonk over tussen Michiel en mij. We maakten een eetafspraak, maar pas voor drie weken later. De tussenliggende tijd belden, mailden en smsten we voordurend. Erg leuk was dat. Open, intiem. Zo kwam het dat we al voor onze eerste zoen over kinderen spraken. Ik vertelde hem onomwonden dat ik een kinderwens had. Daar schrok hij wel van. Hij hd namelijk al twee kinderen. En hij was al in de veertig en had voor zichzelf nooit meer met de mogelijkheid rekening gehouden om opnieuw in de luiers te komen zitten. Toch reageerde hij op dat moment nog niet geheel afwijzend. Hij wilde aan het idee wennen en bovenal: mij beter leren kennen voordat we dieper over dit soort dingen spraken. En daar was ik het natuurlijk helemaal mee eens.

De eetafspraak volgde, de eerste zoen. En we werden verliefd. Heftig verliefd. Al snel trok ik bij hem in, ook al woonde hij 150 kilometer bij mij vandaan. Maar alles klopte: we hadden het op alle fronten geweldig samen, met familie en vrienden klikte het en ik kon ook nog eens heel goed opschieten met zijn twee kinderen. Die waren zeven en elf jaar en ik vond het erg gezellig met ze. Het was ook wel eens pittig, overigens: ze waren heel veel bij ons, doordeweeks en in het weekend, en soms wilde ik ook wel eens met Michiel alleen zijn. Het is niet niets, net verliefd zijn en dan steeds twee koters erbij. Maar: het waren lieve, voorbeeldige kinderen, ik had ze niet beter kunnen wensen.

Maar ze waren niet van mezelf. En dat wilde ik wel graag, al was het er maar n. Ik wist hoe Michiel erover had gedacht vr onze relatie, maar ik dacht: dat trekt wel bij. Hij ziet hoe fantastisch wij het hebben, en wat ik allemaal voor hem over heb: zon eind verhuizen, helpen zijn kinderen op te voeden Ik overwoog zelfs om mijn baan op te zeggen, omdat we dus collegas waren en dat toch niet helemaal ideaal was. Die kinderwens, dat zou heus wel goed komen.

Het was dan ook een flinke klap toen hij me na een aantal maanden meedeelde dat hij er goed over had nagedacht, maar dat hij echt geen kinderen meer wilde. Hij had net weer wat vrijheid herwonnen, en hij wilde niet ng een keer vanaf de Pampers af aan met een kind in de weer. Hoezeer hij ook genoot van zijn eigen kinderen. Hij probeerde mij te overtuigen dat een kind wel erg veel rompslomp zou geven. Hij zei: Denk je eens in, over acht jaar zijn mijn kinderen groot en hebben wij onze handen weer vrij voor alles wat we zelf willen! Maar ik antwoordde: Luister, ik heb mijn handen nu al vrij! Ik lever mijn vrijheid in voor ju, voor juw kinderen. Maar ik wil er gewoon graag een van mezelf! We hebben er eindeloos over gepraat. Ik snapte hem best, maar het veranderde niets aan mijn wens. Hij daarentegen vond dat zijn kinderen ook de mijne waren. Maar dat is natuurlijk onzin. Zijn kinderen hdden al een lieve moeder, ik zou nooit verder komen dan die leuke vriendin van papa. En als wij ooit uit elkaar zouden gaan, zou k ze nooit meer zien.

Op een gegeven moment ging het eigenlijk niet eens meer om het kindje an sich. We waren tegenover elkaar komen te staan en wat we ook zouden besluiten, het zou altijd tussen ons in blijven staan. Als we geen kinderen meer zouden krijgen, zou ik hem dat waarschijnlijk gaan verwijten. Als er wel n zou komen, zou hij later als het even lastig zou zijn, vast direct roepen: Ja, maar jj wilde het. We zaten op een doodlopende weg. En ik wist dat er maar n juiste keuze was. Ik kon voor hem onmogelijk mijn kinderwens opgeven, nadat ik vroeger vijf jaar lang ziekenhuis in, ziekenhuis uit ben gegaan om zwanger te worden! Bovendien: hij wilde niet toegeven aan mjn wens, maar verlangde wl dat ik deels voor zijn kinderen zou zorgen, voor hen zou koken en leuke dingen met hen zou doen. Hoeveel ik ook om hen gaf, ik wist dat ik dat niet zou kunnen blijven opbrengen. Ik moest het uitmaken, er zat niets anders op. Hoe moeilijk ik dat ook vond. Michiel schrok er verschrikkelijk van. Hij had niet verwacht dat ik hem daadwerkelijk hierom zou gaan verlaten. Hij heeft lang geprobeerd me over te halen. Om toch nog te blijven, om in ieder geval die ene vakantie nog samen te vieren.

Maar ik ben als single de zomer weer ingegaan. En ik heb nooit n moment spijt gehad. Natuurlijk mis ik hem, maar ik sta achter mijn besluit. Ik heb voor mezelf gekozen. En dat voelt goed, wat er ook gaat gebeuren in de toekomst. Ook al kom ik nooit meer iemand anders tegen en eindig ik ng zonder kinderen. Het gaat bovenal om het principe. Ik ben er trots op dat ik het heb aan gedurfd om deze stap te zetten. En ik ben benieuwd wat het leven verder gaat brengen. Ik hoop zeker dat ik weer iemand tegen kom. Maar ik ben niet wanhopig op zoek. Ik voel me alleen ook sterk en gelukkig. En ik zie vanzelf wel wat en wie er op mijn pad komt

Kader

Negentig procent van de jonge stellen die graag kinderen willen, is binnen een jaar zwanger. Bij tien procent gaat dit minder makkelijk, maar blijkt het niet onmogelijk. Er wordt dan gesproken over verminderde vruchtbaarheid. Als vrouwen de 32 zijn gepasseerd, wordt het percentage dat niet eenvoudig zwanger wordt hoger. Wanneer het sperma de eicel niet vanzelf kan bereiken als de zaadcellen bijvoorbeeld te traag zijn, of (te) gering in aantal dan kan kunstmatige inseminatie de kans op een zwangerschap aanzienlijk vergroten. Er zijn verschillende vormen; bij de meest eenvoudige behandeling wordt het zaad (eigen of van een donor) direct in de baarmoedermond gespoten. Bij Intra Uteriene Inseminatie (IUI) wordt het sperma direct in de baarmoederholte gebracht. Wanneer dit allemaal geen succes heeft, kan worden overgegaan tot In Vitro Fertilisatie (IVF). Hier worden de zaadcellen gensemineerd bij de eicel buiten het lichaam van de vrouw, en later teruggeplaatst. Tot slot kan Intra Cytoplasmatische Spermatozoa Injectie (ICSI) plaatsvinden: hierbij wordt de zaadcel door de wand van de eicel heen geprikt, en eveneens bevrucht teruggeplaatst. Genoemde behandelingen geven ongeveer 20 tot 25 % slagingskans per keer.

Lydia van der Weide 2006

Meer informatie: www.fertiliteit.nl

www.ivf.nl

www.freya.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide