• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Top Santé » column ...


Gek Idee


Wanneer ik het café binnenkom, zit hij daar al. Alleen. Blonde krullen, stoppeltjes van drie dagen. Aandachtig neemt hij een trekje van zijn sigaret, hij heeft er nog vier in zijn pakje. Mijn ogen worden naar hem toegetrokken, er is iets aan hem waardoor het net voelt alsof ik hem al heel lang ken. Terwijl mijn vriendin tegen me praat, houd ik hem in de gaten. Ook hij heeft mij ontdekt. We kijken naar elkaar, eerst onopvallend, wegkijkend, later zonder schroom. ‘Ik vind jou leuk’, zeggen zijn ogen. ‘Ik jou ook’, antwoorden de mijne. Terwijl ik praat, ben ik me constant bewust van zijn aanwezigheid.

De uren kruipen voorbij. Hij zit daar maar, drinkt zijn biertje. Rookt. En kijkt. Hij wacht op me, ik weet het. Maar ik kan me nog niet losrukken van het gesprek. Ik heb mijn vriendin al zolang niet gezien. Met mijn ogen volg ik stiekem de lijn van zijn wang, zijn kin. Ik ben nieuwsgierig naar zijn geur. Hoe zou zijn speeksel smaken?

Straks zal ik naar hem toe lopen. We zullen iets zeggen; wat, dat maakt niet uit. Later zullen we samen door de vrieskou naar buiten lopen, verwarmd, verward. Ik verheug me op onze hete nacht, die onvermijdelijk zal volgen op dit oogcontact dat nu al meer dan drie uur duurt.

Bij jou of bij mij?

Hoe zal het morgen zijn? Zal hij vlug zijn koffie drinken in mijn keuken, of nee, niet eens koffie - zal hij vóór de koffie zijn broek aanschieten, zeggen dat hij zich moet haasten, er wacht werk, een kat, er wacht zoveel. Of zal hij zich juist nog eens uitrekken in mijn bed, terwijl ik krampachtig naar een manier zoek om hem het huis uit te werken? Snel, weg: verder met het gewone leven. Geen telefoonnummer, geen spoor.

Of, man met je blonde krullen, luister eens, zullen we - ik weet het, het is een gek idee, bizar gewoon, maar luister even - zullen we vannacht helemaal níets doen, alleen maar samen naar huis toe gaan, en naar elkaar blijven kijken zoals we nu doen? Of zullen we telefoonnummers uitwisselen en volgende week samen naar de dierentuin gaan? Want ik wil jou leren kennen, langer dan één nacht. Hoe dichter je vannacht bij me zal zijn, hoe groter de afstand later zal worden. Daarom: laten we niets doen, houd me alleen maar even vast.

Ik kijk hem strak aan, ga dan naar het toilet. Ik kom zo naar je toe, wacht even nog.

Als ik terugkom, is zijn kruk leeg. Ik knipper met mijn ogen, ik kan het bijna niet geloven. Ik wacht, een half uur, bijna een uur lang, terwijl ik weet dat hij niet meer komt. De woorden van mijn vriendin glijden langs mee heen. Ik knik op het juiste moment. Tot het tijd is om te gaan.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide