• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Top Santé » column ...


Jij bent hij geworden

‘Ik ga naar boven,’ zegt hij. ‘Kom je zo ook? Weet je nog, je had beloofd dat we vanavond weer eens…’ Hij maakt zijn zin niet af. Ik knik. ‘Zo, ik kom zo.’ Bijna een uur later kruip ik zachtjes in bed. Heel voorzichtig, bang om hem wakker te maken. In slow motion trek ik het dekbed omhoog en glijd ertussen. Ik kijk naar het lichaam dat daar in het donker onder het dekbed ligt.

Jij bent het, ik weet het. Maar waarom herken ik jou niet meer? Waar is de tijd gebleven dat jouw lichaam magisch was, mij betoverde en in extase bracht, telkens opnieuw? Daar hoefde je haast niets voor te doen. Je aanwezigheid was al genoeg. Jouw vingertoppen op mijn huid deden me trillen. Méér wilde ik, veel meer. Het natte spoor van je lippen over mijn borsten. Jij en ik, wij waren zo verbonden dat de grens tussen ons verdween.

Jouw lichaam is hetzelfde, je haar heeft nog dezelfde kleur. Het enige wat anders is, is mijn gevoel voor jou. Ongrijpbaar veranderd. Verdwenen tussen de harde woorden, het onbegrip. Hoe eenzaam kun je zijn, met z’n tweeën? Als degene die het meeste voor je betekent op de hele wereld, langzaam een vreemde wordt, dan merk je pas echt hoe alleen je bent. Sinds onze verbondenheid is vervaagd, verdraag ik jouw lichaam niet meer.

Wanneer ben jij in ‘hij’ veranderd? Jij en ik, dat waren ‘wij’. Maar de symbiose is verbroken: ik werd weer ik, jij werd weer hij. ‘Hij’: die man die bij mij woont, die elke dag op mijn bank zit, die iedere nacht weer naast me slaapt. Hij zit me in de weg. Zelfs zijn ademhaling irriteert me. Ik ken hem niet, wie is die man? Waar droomt hij van? Misschien wil hij dat nog best vertellen. Maar ik wil het niet meer weten.

Nu, diep in deze donkere nacht, mis ik jou. Zal ik hem wakker maken? Hem heen en weer schudden, net zolang totdat ik jou weer vind? Jij zag er net zo uit als hij, waar ben je toch?

Bijna wil ik mijn hand uitsteken en zijn rug strelen, maar dan schrikt hij wakker. Snel doe ik mijn ogen dicht. Hij draait zich om. Realiseert zich dat vanavond dé avond was, de avond dat we weer eens… ‘Pssst,’ zegt hij hoopvol, verlangend. Mijn hart slaat een slag over. Ik houd mij muisstil. Adem heel langzaam in en uit.

Ik en jij. Voorbij.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide