• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Top Santé » column ...


Geen verschil

Sommige dingen moet je een keer meemaken. Een wilde vrijpartij met een onbekende. Onverantwoord gerommel met een collega. Zoenen met iemand met een tongpiercing. En flirten met iemand van hetzelfde geslacht. Toch? Op een oud en nieuw feest, waar ik met tegenzin en een buik vol liefdesverdriet heenga, valt ze me meteen op. Een leuke meid met pretogen. Tijdens het eten kom ik naast haar te zitten en binnen een minuut belanden we in een geanimeerd gesprek. Ongelofelijk, wat een leuke vrouw. Ze straalt uit dat ze enorm veel lol in haar leven heeft.

Later aan de bar kletsen we verder. Af en toe komen er anderen bij ons staan, die we samen negeren. We dansen, drinken, praten, lachen, plagen, fluisteren en proosten. Na nog een wijn tuit ze haar lippen. ‘Ik vind je lief.’ Verward ga ik naar het toilet en kijk bevreemd in de spiegel. Het lijkt wel of er een soort spanning hangt. Ik moet het me inbeelden, dat kan niet anders. Ik steek m’n tong uit naar m’n eigen spiegelbeeld. Maar later in de danszaal voel ik het weer: die bijna tastbare spanning, de vreemde kriebels in mijn buik. Mijn ogen, die haar als magneten volgen wanneer ze danst. Als het volgende nummer begint komt ze naast me zitten. Ze leunt heel zachtjes tegen me aan. Haar been tegen mijn knie lijkt wel elektrisch geladen.

Ik ontsnap opnieuw naar het toilet, ik voel dat mijn handen trillen. Diep blaas ik in en uit. Het spel van flirten en versieren, ik ken het door en door. Met mannen. Wat moet ik hiermee? Ik borstel m’n haar en stift m’n lippen. Ik probeer naar mezelf te lachen. Wat haal ik me in mijn hoofd! Wedden dat het onzin is, dat alleen ík die spanning voel? Bijna durf ik niet terug te gaan.

Ze zit me op te wachten bij de bar. ‘Wat bleef je lang weg!’ Ze schuift m’n glas naar me toe en blijft me aankijken. ‘Wat zit je haar wild.’ Ze plukt aan m’n pony, gaat met haar hand door m’n blonde krullen. Donker zijn haar ogen onder haar zwarte wimpers. M’n hart bonkt in m’n keel. Ik kijk naar haar, zij kijkt naar mij. Haar ogen komen dichterbij. En dan, plotseling, voel ik haar lippen op mijn lippen, proef ik haar tong. Ik kus haar terug, of ben ik juist degene die is begonnen? Zou er iemand kijken? Ik weet niets meer, verdwijn in de zoen, die net zo smaakt als alle andere zoenen. Ik besef dat het niets uitmaakt: een kus van een man of een vrouw, en dat verbaast me, alsof ik altijd dacht van wel. Ergens onbewust, want echt erover nagedacht heb ik nog nooit gedaan; het is nooit bij me opgekomen zelfs. Nog nooit heb ik iets voor een vrouw gevoeld. Wel eens met vriendjes erover gesproken, hoe het zou zijn, seks met een vrouw. Het intrigeerde me wel; als onwerkelijke fantasie. Maar dit is anders, onvoorspelbaar. Uniek.

We zoenen wel een half uur lang, en wat me achteraf nog het meest verbaast, is dat het niets met seks te maken heeft. Alleen met zenuwachtige kriebeltjes, met tintelende armen, met zweetdruppeltjes en een lach die niet van mijn gezicht te branden is. Als ze weg is, zit ik alleen aan de bar. Ik drink mijn wijn en biets een sigaret, terwijl ik al drie jaar ben gestopt. De glimlach lijkt op mijn gezicht geplakt. Een lange man praat tegen me, maar ik hoor het amper. Ik proef haar smaak nog op mijn lippen, haar geur omringt me, gelukkig maar: ik heb haar niet gedroomd.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide