• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Top Santé » column ...


Slapeloze nachten

Ik denk dat iedereen het wel kent. Slapeloze nachten, woelen en draaien, zuchten en balen. Opstaan, melk maken. En vooral níet op de klok kijken. Tegenwoordig slaap ik goed, maar ik heb een tijd een slaapfobie gehad. Een slaapfobie? Jawel. Of misschien moet ik het een níet-slaapfobie noemen.

Drie jaar geleden: steeds vaker sliep ik slecht, steeds vaker was ik moe. Slapen werd een obsessie. Lange zware dagen met benen van lood. Ik was zó bang dat ik niet zou kunnen slapen dat ik verstijfde op het moment dat ik in bed kroop. Hartkloppingen, tintelingen. Hyperventilatie in bed, te gek woorden, toch? Ik had heel veel trucjes. Niet dat ze hielpen, hoor. Maar ja, je weet het nooit hè. Dus soms lag ik in bed in een zakje te ademen. Ik deed ontspanningsoefeningen en yoga. En ik inbeeldde me in dat ik een baksteen was. Dat ging ongeveer zo:

"Ik ben een baksteen. Een grote, donkerrode massieve baksteen. Hij wordt bijna de grond ingezogen, zo zwaar is hij. De donkerrode kleur trekt door me heen, ik word zwaarden en zwaarder. Ontspan. 'Hoe laat moet je morgen ook al weer op die afspraak zijn?' vraagt een geniepig schel stemmetje in mijn hoofd. Nee! Bakstenen hebben geen afspraken, bakstenen komen niet te laat. Terug naar de dieprode kleur. Ontspan…

Te laat. Mijn arm tintelt, mijn hart begin te kloppen. Baksteen, baksteen. Dan spint er iemand in mijn oor. Ik til mijn hoofd op: kater Valentijn zit naast me op het kussen. Hoe hij de deur heeft open gekregen, dat weet alleen hij. Ik glimlach naar hem. 'Ik ben een baksteen, Valentijn'. Ik aai over zijn witte kopje. Dan gooi ik hem naar de woonkamer. 'Bakstenen houden niet van katten.' Terug in bed bouw ik een muurtje, en van heel, heel veel stenen. Tenslotte val ik toch in slaap. Tot ik om half 6 wakker schrik. Meteen ben ik verstijfd: het is niet waar, ik ben wakker! Snel, verder slapen! Baksteen, baksteen. Om kwart over zeven besef ik dat het niets meer gaat worden. De wallen onder mijn ogen zijn kleine gerimpelde zakjes. Zou een maskertje helpen?"

Inmiddels heb ik mijn slaapfobie overwonnen. Hoe, dat weet ik niet! Op de een of andere manier is er rust in mijn hoofd gekomen en rol ik nu meestal lekker ontspannen in bed. Maar soms, wanneer ik onverwacht twee uur eerder moet opstaan dan normaal, komt de oude angst weer bovenborrelen. Dan lig ik weer versteend in bed en probeer opnieuw de rustgevende baksteentruc. Maar ik kan het proberen tot ik een ons weegt, werken zal het nooit.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide