• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Top Santé » column ...




Hoe mijn sprookjesprins van zijn witte paard viel

Ik heb sprookjes nooit vertrouwd. Ik vond het maar gek dat ze zo goed afliepen. Als kind luisterde ik het liefste naar De kleine zeemeermin en Het meisje met de zwavelstokjes; droevige verhaaltjes met een dramatische afloop. Ik huilde tranen met tuiten. Maar het alternatief: ‘Ze leefden nog lang en gelukkig’ vond ik verdacht. Ik voelde op mijn kleuterklompjes aan dat het leven niet zo eenvoudig kon zijn.

Hoeveel romantische komedies zijn er wel niet die op een sprookjesachtige manier eindigen? De hele film lang belanden de hoofdpersonen in hilarische situaties waarin zij duizend-en-een hindernissen moeten overwinnen, maar aan het eind, hoera, rozengeur en maneschijn: ze vinden elkaar en leven, zo laten de filmmakers ons geloven, nog lang en gelukkig. Hóe, daar komt de kijker niet achter want na die eerste échte zoen komt de aftiteling van de film al in beeld. The end

Mijn moeder, 35 jaar getrouwd, moet altijd lachen bij zulke films. ‘Wat naïef,’ vindt ze. ‘Nu begint het eigenlijk pas!’ De avond dat mijn geliefde zijn vrouw verliet en voor zijn vrijheid én voor mij koos, zou het moment waarop wij elkaar in de armen vielen een mooie slotscène zijn geweest voor een liefdesfilm. Romantisch muziekje eronder en de twee clandestiene minnaars, zijn nu eindelijk bij elkaar. De maanden van geheime afspraken, twee pogingen om elkaar los te laten en honderdduizend tranen zijn voorbij. En ze leefden nog lang en gelukkig.

No way. Natuurlijk, een paar weken zijn we simpelweg ontzettend gelukkig geweest. Eindelijk samen slapen, eten, naar de film. Samen boodschappen doen, koken, al die kleine dingen waar we zo naar hadden verlangd. We droomden onze zoete dromen maar werden wakker in de alledaagse werkelijkheid. En die blijkt weinig sprookjesachtig. We ontdekken dat we tijdens onze geheime verhouding een ideaalbeeld van elkaar hebben gevormd en dat we helemaal niet die perfecte geliefden zijn. Mijn lief is nog steeds de liefste, de leukste, dat wel. Maar hij is van zijn witte paard gevallen.

 Hij ontpopt zich tot doodgewone man, die ook wel eens níet elke seconde aandacht voor mij heeft. Komt hij bij me, gaat hij zitten internetten in plaats van mij met zachte warme zoenen te overladen! Hij blijft soms stug de krant lezen als ik tegen hem praat en hij ziet het niet eens wanneer ik naar de kapper ben geweest. En, the limit: soms zet hij meteen teletekst aan na het vrijen! Trouwens, altijd en overal zin in sex blijken we allebei ook niet meer te hebben. Soms kabbelen er wel eens een paar dagen voorbij zonder dat we ook maar íets doen. Wie had dat kunnen denken?

Voor mijn geliefde is het ook slikken trouwens. Moi - de prinses die hem heeft wakker gekust uit zijn stoffige leven – ik blijk tot zijn grote schrik ook behoorlijk wat toverkoltrekjes te hebben. Maakte ik eerst altijd tijd voor hem, en zei ik alle afspraken af wanneer meneer onverwachts langs wilde komen; nu blijk ik opeens een overvolle agenda te hebben. Mijn huis was vroeger altijd keurig opgeruimd wanneer hij er was, nu moet hij zich soms een weg door de bende heenworstelen. Ik blijk nooit de dopjes op mijn flesjes in de badkamer te doen en modder dagen voort met opengeknipte tubes tandpasta. Ik laat mijn oordopjes slingeren en verwen mijn katten tot op het bot. Zijn sokken maak ik kwijt of blauw. Verder kan ik behoorlijk doorzeuren over kleine dingen. Ik blijk hem opeens helemaal niet te nemen zoals hij is. Wat een desillusie!

Tja, de aanbidding is over. Maar na vier maanden van elkaar aftasten lijkt er nu eindelijk rust gekomen te zijn. We zijn gewend aan elkaar, geven elkaar vrijheid en respecteren en accepteren elkaars rare trekjes. We hebben geleerd ook samen te zwijgen en onze eigen gang te gaan. We lezen samen de krant aan tafel in het zonnetje, op een warme lentemorgen. Drie spinnende poezen om ons heen. We voelen ons heel, heel blij dat we samen zijn.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide