• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Top Santé » column ...




Een mooie dag

Ik ben al een jaar in gevecht. Het kastje in mijn hoofd waarin die ene herinnering zit: ik krijg het bijna niet meer dicht. Op onverwachte momenten klapt het open, steeds vaker. Dan dwarrelen er tranen door mijn hoofd, die zich een weg naar buiten dringen. Zomaar, overal. In winkels, midden in een gesprek met een collega of vriendin.

Mijn gevoelens uiten is moeilijk. ‘Zit je daar nou nog mee?,’ vraagt Anne. ‘Dat is toch al zo lang geleden?’ ‘Je moet er gewoon niet meer aan denken,’ vindt Pauline. ‘Je hebt toch genoeg leuke dingen als afleiding?’

Maar zo gemakkelijk is het niet. Hoe meer ik mijn gedachtes wegdruk, hoe harder ze terugkomen. Ze laten me omfietsen, want nee, die ene plek wil ik niet zien, en die andere trouwens ook niet. En dat café? Nee, daar wil ik niets drinken, ik word er alleen maar verdrietig van. Al een jaar doe ik mijn best. Maar het gaat niet meer. Daarom: een PTS behandeling bij Interapy. Het verwerken van schokkende ervaring, gewoon thuis, via internet. Zou het helpen, zo’n virtuele therapie?

Zojuist ontbeten, net gedoucht. Fris ga ik achter mijn computer zitten en staar naar het lege beeldscherm. Nu moet ik doen wat ik anders altijd ontwijk; terugdenken aan dat, wat er gebeurd is. En niet eventjes, nee, drie kwartier lang. Ik heb muziek opgezet die me altijd de adem beneemt. ‘Er is niets waar ik op wacht. Morgen blijft het nacht.’ En ja, daar zijn ze, de tranen, binnen vijf seconden. Ik tik op de toetsen en de woorden toveren zich op mijn scherm, en eindelijk wordt het vastgelegd, dat, wat ik zo lang heb verstopt. De zwarte letters op het witte scherm doen me pijn. Ze zijn confronterend en verwarrend. Langzaam stroom ik leeg. Als mijn wekker afloopt om aan te geven dat mijn tijd voorbij is, veeg ik mijn gezicht schoon. Ik lees het verhaal nog een keer over. En dan druk ik op ‘voltooien’ en ‘opslaan’.

Opnieuw sta ik onder de douche, wel een half uur lang. Mijn tranen spoelen langzaam van me af en verdwijnen diep in het afvoerputje. Ziezo. Genoeg gehuild. Ik haal diep adem en probeer al mijn gedachtes en emoties weer op te bergen, terug op hun plekje in mijn hoofd. Het kastdeurtje sluit vrij gemakkelijk, dat verbaast me. Ik voel me licht en vrij, al is mijn hoofd nog rood en gezwollen. Mijn portie ellende heb ik voorlopig weer gehad, ik ga proberen vandaag verder nergens meer aan denken. Over drie dagen pas weer, bij de volgende sessie.

Dan open ik de gordijnen. Het wordt een mooie dag.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide