• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Schaakwereld » column ...


Liever een groentje blijven dan een blauwtje lopen


Tussen schakers en vrouwen botert het niet erg. Een meisje versieren is niet des schakers sterkste punt. Sommigen wíllen wel, maar weten niet hoe. Of durven niet. Anderen veinzen onverschilligheid, in veel gevallen om verlegen- en onhandigheid te verbloemen. Allen hebben wel een droeve (stille) liefde achter de rug. Er zijn uitzonderingen, natuurlijk, zelfs in ons schaakcafé, maar die bevestigen slechts de regel. Zodra een schaker een vrouw in het oog krijgt, komt het beest in hem los. De angsthaas. Boze stemmen halen er soms het vraagstuk omtrent de kip en het ei bij. Ze vragen zich af of de barrière tussen schakers en het vrouwvolk is ontstaan omdat de heren in kwestie door hun schaakpassie geen tijd hadden zich te verdiepen in de spelregels van het versieren, óf dat ze zich op het schaken hebben gestort omdat het met de meisjes niet zo lukte. Op deze laatste, laag bij de grondse veronderstelling wil ik hier niet ingaan. Edoch, de gapende afgrond tussen het vrouwelijk geslacht en een groot percentage schaakfanaten valt niet te ontkennen. Bovenstaande bewering werd in ons schaakcafé op een vrijdagnacht, in niet eens zo een donkergrijs verleden, op grappige wijze geïllustreerd.

De tamme pre-happy-hour-sfeer werd die avond woest verscheurd door een schrikbarend telefoontje. De beller, die onmogelijk had kunnen weten welke onthutsende gevolgen zijn telefoontje had in de Jordaan, vroeg zich af of het mogelijk was om op korte termijn enige schakers over te halen schaakleraar te spelen voor een groep meiden. Hilariteit alom. Enige paniek brak uit toen bleek dat het om minstens twintig meisjes ging. Jawel, twintig meisjes van een studentendispuut, die van hoger hand, in het kader van de algemene ontwikkeling, maar eens iets over schaken moesten weten. En wel vanavond. Vanavond???? Vanavond!!!!!! Overleg. Een klein aantal schakers die zich in het café bevonden boden zich aarzelend aan en na enig aandringen offerden nog een paar anderen zich met gespeelde (?) tegenzin op. Vooruit dan maar. "Ze zijn welkom" kon ik doorgeven. Het telefoontje had de avond flink in de war gestuurd. Er hing een sfeer alsof Sinterklaas elk ogenblik kon binnenstappen. Iedereen keek af en toe, natuurlijk onopvallend, met verwachtingsvolle ogen naar de deur. Een enkeling schuifelde naar de wc om zijn kapsel te fatsoeneren: een enkeling.

Na ander half uur stapten ze het café in; welgeteld drieëntwintig meisjes, opgetut en opgedoft. Ze bewogen zich wat ongemakkelijk tussen alle schaaktafels door, en bestelden, hoewel allen broodmager, de ene cola-light na de andere spa-rood. Slechts een minderheid waagde zich aan het bier. Verder zaten ze in grote groepen bij elkaar, deden af en toe of ze naar hun 'leraar' luisterden die uitgebreid over de rokade vertelde, maar hielden zich voornamelijk met elkaar bezig. Sommige schakers lieten zich niet kennen en speelden onverstoorbaar door. Maar veel vaste klanten hielden zich smoezend op aan de bar. Stoere praatjes over en weer: "Doe jij de gordijnen dicht, gooi ik de deur op slot, en jij, ja jij, kijk niet zo onnozel, schop jij de lichten uit!" De naakte waarheid was dat niemand een poging tot integratie waagde. Uiteindelijk trok één iemand de stoute schoenen aan en plaatste zich bij de ronde tafel waar drie meisjes zaten. Geshockt door zijn eigen overmoed greep hij de dichtst bijliggende ouwe krant en bleef aandachtig verdiept in de denksportpagina tot de meiden twee uur later vertrokken.

De notoire happy-hour-gangers die vlak na twaalven binnendropen bleven vertwijfeld op de drempel staan. Sommigen keken zelfs schichtig achter zich, alsof ze zich afvroegen of ze niet per ongeluk de foute deur hadden genomen. Ze snelden naar de bar: "Wat gebeurt híer???" . Plotseling bestond het publiek uit meer dan de helft vrouw; dit was in vijftien jaar nog nóóit gebeurd! Iedereen maakte een losgeslagen indruk. Eén ding stond vast: ons schaakhol was ons schaakhol niet meer, en of dit nou een positieve verandering was, daar moest men zich nog eens in alle rust over beraden. De meisjes zullen waarschijnlijk dubieuze herinneringen hebben overgehouden aan ons café; toen het sein tot vertrek werd gegeven wisten ze niet hoe snel ze moesten wegkomen.

Achteraf kwamen de wilde verhalen. Hoe enorm leuk en grappig het was geweest. Stamgasten die pas na het vertrek van de vrouwen binnenkwamen zullen die nacht geen oog hebben dichtgedaan door het zeurende gevoel dat ze iets geweldigs waren misgelopen.

Deze vreemde avond is allang passé. Af en toe wordt er nog met weemoed over nagesproken. Bijzonder grappig is dat tegenwoordig vrijwel iedereen beweert níet bij de invasie van de studenten-meisjes aanwezig te zijn geweest. "Ik was er die avond toevallig niet", mompelt de doorsnee-schaker. "Nee, jij schitterde door afwezigheid", lieg ik mee, om omrust te voorkomen, zoals een gedegen barkeepster betaamt. Bovengenoemde stamgast vervalt in mijmering. 'Als ik er wel was geweest, was alles héél anders verlopen', zie ik hem dagdromen. Ach ja. Me schaker, you Jane.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide