artikel ...

Tien vrouwen, tien taboes

Hoe tolerant en ruimdenkend wij ook denken te zijn, er leven nog flink wat taboes in Nederland. Tien vrouwen, tien taboes.

Kader
NTS NIPO hield vorig jaar een grootschalig onderzoek naar de zaken waar Nederlanders zich voor schamen. Ze stelden een lijst van de honderd grootste taboes op. Marcel Maasen en Frans Oosterwijk schreven naar aanleiding van deze lijst een boeiend, spraakmakend boek, waarin zij diep op alle taboes ingaan en veel achtergrond informatie bieden. Maar wat is een taboe nu eigenlijk? Marcel Maassen: ‘Tussen fatsoensregels en wetten, zitten sociale verboden waarvan we vinden dat we ons eraan moeten onderwerpen: onze taboes. Taboes zijn de dingen die “niet deugen”. Ze gaan in tegen de norm. Wie een taboe schendt, kan rekenen op afkeuring, verachting of zelfs uitstoting. Daarom schamen mensen zich er vaak voor. Taboes zijn nuttig: ze zorgen voor een kompas om conflicten te vermijden. Zo kunnen mensen hun gedrag op elkaar af stemmen. Tegelijkertijd belemmert het je in je vrijheid. In Nederland zijn nog veel taboes. Maar niet iedereen heeft dezelfde. Dat bleek heel duidelijk uit ons onderzoek. Wat voor de een groot taboe is, daar haalt een ander zijn schouders over op.’

Taboes - 100 gevoelens waar Nederlanders zich voor schamen - Marcel Maassen en Frans Oosterwijk, Uitgeverij Balans, 2006, € 15,00. ISBN 9789050187749

Annemiek (43) is incontinent
‘Het begon al na mijn eerste bevalling. Wanneer ik nieste, verloor ik wat urine, als ik hard moest hoesten ook. Maar er viel mee te leven. Een inlegkruisje was voldoende. En op aanraden van mijn arts deed ik oefeningen om mijn bekkenbodemspieren te verstevigen. Helaas bleek het een verloren strijd. Na nog twee kinderen moet ik iedere dag luiers dragen. Ik vind het ronduit verschrikkelijk. Er is er maar één die het weet, mijn man. Verder praat ik er nooit over. Hoewel ik weet dat ik de enige niet ben, voelt het voor mij als een grote schande. Ik schaam me er zelfs zo voor dat ik de luiers bestel via internet. Ik zie me al in een winkel ernaar vragen! Voor geen goud. Vroeger gebruikte ik maandverband, maar dat was nog erger. Ik was altijd bang dat ik zou doorlekken of stinken. Nu voel ik me veiliger. Maar strakke broeken draag ik niet, sporten doe ik niet meer. Ik ben veel te bang dat mensen iets zien. Op vakantie is het altijd schipperen: ik loop in een grote, wijde korte broek. Bikini’s heb ik afgezworen. Ook vervelend: spontane seks zit er niet meer in. Ik moet altijd eerst douchen. Al met al is het een kwelling. Ik ben er iedere dag mee bezig, ik kan het nooit vergeten. En het ergste is nog dat ik weet dat het nooit meer over zal gaan.’
Incontinent zijn: taboe 28
Zo’n 650.000 volwassen Nederlanders lijden aan ongewild urineverlies. Het betreft vooral vrouwen boven de 65 jaar; een op de vier vrouwen ouder dan 65 is incontinent. Maar er zijn ook talloze jonge vrouwen die hun plas niet kunnen ophouden. Vaak ontstaat dat probleem dan na een bevalling. Meer informatie: www.incontinentie.nl en: www.tena.nl. (Bron: ‘100 gevoelens waar Nederlanders zich voor schamen’)

Inge (35) heeft er spijt van dat ze moeder is geworden
‘Toen ik zeventien was, ben ik zwanger geraakt. Mijn eerste impuls was om de vrucht te laten weghalen. Ik hield niet echt van de vader en ik voelde me veel te jong voor een kind. Maar ik kon het niet. Ik vreesde dat ik altijd spijt zou houden als ik abortus zou laten plegen. Hoe anders is het gelopen. Het is erg om te zeggen, maar eigenlijk betreur ik het al heel lang dat ik mijn dochter toch heb laten komen. Al mijn toekomstplannen zijn door haar gedwarsboomd. Mijn relatie liep op niets uit, dus ik werd een alleenstaande moeder. Tijd en energie om een opleiding te doen had ik niet, mede vanwege gezondheidsklachten. Want al tijdens de zwangerschap kreeg ik last van bekkeninstabiliteit. Ik heb daar jarenlang last van gehouden. Sporten, vroeger mijn lust en mijn leven, ging niet meer. Hoewel ik heus wel van dat onschuldige, onwetende kleine meisje hield, heb ik me vaak doodongelukkig gevoeld. Pas toen ze een jaar of zeven was, begon ik me te voegen naar het leven dat ik leidde. Ik kreeg een vriend die gek op haar was en met z’n drieën werden we een echt gezin. Uiteindelijk liep het fout omdat hij ook een kind van zichzelf wilde en dat zag ik niet zitten. Toen hij vertrok was mijn dochter net in de puberteit. Onze goede band was binnen de kortste keren weer kapot. Ze kreeg foute vrienden, gebruikte softdrugs en lag voortdurend dwars. De toestanden die ik met haar heb meegemaakt, dat is ongelofelijk. Het erge is nog dat zij dat heus wel voelt hoe ik tegenover haar sta. Ze riep een keer: “Jij haat mij, je vindt dat ik je leven heb verpest.” Door merg en been ging me dat. Want in wezen heeft ze gelijk. Verschrikkelijk. Ik heb gefaald, als moeder, als mens. Ik hoop dat als ze het huis uit is, we een betere band zullen krijgen. Als dat lukt. Als zij mij ooit kan vergeven.’
Spijt hebben van je kinderen: taboe 7

Maria (39) schaamt zich voor haar botoxbehandeling
‘Vorig jaar ben ik op eigen kracht vijftien kilo afgevallen. Ik had me in jaren niet zo zelfverzekerd gevoeld. Ik genoot ervan eindelijk weer mooie kleding te kopen. En toen zag ik een programma over botox. Nog nooit had ik aan zoiets gedacht, eigenlijk was ik best tevreden met mijn gezicht. Maar natuurlijk viel er heus wel wat te verbeteren. Zou het niet leuk zijn om mezelf te verwennen? Ik besloot de gok te wagen. Ik heb niemand iets verteld, zelfs mijn man niet. De eerste dagen zag ik geen verschil, maar dat is normaal. Daarna begonnen mijn rimpels te vervagen. Ik heb er precies één week plezier van gehad. Want toen begon het mij op te vallen dat mijn gezicht op bepaalde plekken wel erg strak trok. Op andere plaatsen kwamen er juist rimpels bij! Mijn hele gezichtsuitdrukking veranderde, werd streng, verkrampt. Ondertussen had mijn man nog niets gezien, nota bene. Toen ik het hem vertelde, zei hij meteen: “Maar wie laat dat nou ook doen?” Ook de enige vriendin die ik in vertrouwen heb genomen, reageerde afkeurend. Ze vond inderdaad dat mijn gezicht er wat onnatuurlijk uitzag, maar veel medeleven had ze niet: ik wíst toch dat er risico’s aan zo’n behandeling zaten? Daarna heb ik niemand meer iets durven vertellen. En ik heb maandenlang spijt gehad. In plaats van me zeker te voelen, voelde ik me verschrikkelijk ónzeker. De eerste tijd heb ik zelfs afspraken afgezegd, of ik liep met een zonnebril op. Ik voelde me gewoon mezelf niet meer. Na drie maanden begon het effect af te zwakken, maar pas na vijf maanden had ik mijn oude gezicht weer terug. Van frustratie had ik er inmiddels alweer zeven kilo bij aan gegeten! Gelukkig zijn die er weer af, en is mijn gezicht precies zoals vroeger. Ooit nog botox, fillers of zelfs een echte operatie? Nooit krijgen ze me nog naar een kliniek. Je weet niet hoe het afloopt, en een gezond lichaam laten behandelen roept bij veel mensen toch afkeuring op. Dus als het misgaat, sta je helemaal alleen.’
Taboe 84: cosmetische chirurgie ondergaan.
Marcel Maassen: ‘In Nederland vinden ieder jaar tussen de dertig- en vijftigduizend schoonheidsoperaties plaats. Dat stijgt ieder jaar met vijf tot tien procent. Er zijn ook veel mensen die zich in het buitenland laten opereren.’ Minder drastisch zijn veel gebruikte botox of de tijdelijke fillers, omdat die maar voor een tijdelijke verandering zorgen. Er zijn naar schatting zo’n tweehonderd klinieken in Nederland waar je een botoxbehandeling kunt laten doen, maar er is veel wildgroei, omdat deze klinieken zich niet hoeven te registreren. Zorg ervoor dat je bekwaam arts vindt die weet wat hij doet.

Nancy (49) heef een geheime minnaar
‘Ik heb altijd een uitgesproken mening gehad over vreemdgaan. Als je respect hebt voor je partner én voor jezelf, moet het uitgesloten zijn. Míj zou het in ieder geval nooit overkomen. Wat kun je je vergissen. Na vierentwintig jaar gelukkig huwelijk ben ik verliefd geworden op een collega. Zinderend, adembenemend verliefd. Ik heb er tegen gevochten, maar er was geen beginnen aan. Ik wilde hem, hij wilde mij. Eerlijk zijn tegen mijn man, of hem verlaten, dat durfde ik niet. Want hoe verliefd mijn clandestiene geliefde ook op mij is, hij wil bij zijn vrouw blijven. En ook ik zou niet weten hoe mijn leven er zonder mijn vaste, jarenlange basis uit zou zien. Dus er is maar één oplossing: zwijgen. Geheime afspraken. Stiekeme sms’jes. Gestolen uren in de auto, als twee pubers zoenend, vrijend. Dit speelt nu al vier maanden en hoe ik er ook van geniet, ik schaam mij minstens even veel. Vorige week was mijn man jarig. De hele kamer zat vol visite. Al onze familie, vrienden, kennissen, die ons al jaren zo vertrouwd zijn, waren er. Ook onze twee kinderen, waarvan de oudste nu zes maanden zwanger is. Ik speelde de attente gastvrouw zoals altijd, maar plotseling werd het me te veel en ben ik naar de badkamer gevlucht. In de spiegel zag ik er bleek en gespannen uit. Ik keek naar mijn gezicht, dacht aan de heftige seks van gisteren, waarbij we zoveel haast hadden dat we onze kleding niet eens uittrokken, en ik geneerde me zo. Een bijna-oma, een gerespecteerde echtgenote. Wat als het ooit uitkomt? De schande zou werkelijk niet te overzien zijn. Ik nam me voor ontslag te nemen, al het contact te verbreken, en gewoon terug in mijn leven glijden, zoals het altijd was, zoals ik gelukkig was. Maar ’s avonds in bed, toen ik naar het rustige, vertrouwde snurken van mijn man luisterde, verlangde ik alweer zó naar mijn minnaar.’
Taboe nummer 7: een buitenechtelijke relatie hebben.
Eén op de vijf Nederlanders is wel eens vreemdgegaan in een vaste relatie, een op de tien zelfs meerdere malen. Dit bleek uit een onderzoek van TNS NIPO. Veel mannen gaan vreemd omdat ze spanning zoeken en de sleur willen doorbreken. Vrouwen worden vaker echt verliefd. Overigens bleek dat Nederlanders een trouw volkje zijn. TNS NIPO onderzocht ook hoe vaak Italianen, Duitsers, Fransen, Engelsen en Spanjaarden ontrouw waren, en die bleken er meer de kantjes van af te lopen dan wij. (Bron: ‘100 gevoelens waar Nederlanders zich voor schamen’)

Jannie (53) heeft een zoon die in de gevangenis zit
‘Een kind hebben dat op het verkeerde pad is geraakt, het went nooit. Ik leef er nu al jaren mee. Ik ben bij praatgroepen geweest, heb therapie gevolgd. Dus ik zou beter moeten weten. Toch blijft het schuldgevoel knagen. Als ik… Had ik maar… Stel dat… Maar het is niet anders: mijn jongste zoon gebruikt drugs en pleegt inbraken. Mogelijk is hij ook verantwoordelijk voor andere delicten. Ik weet het niet, ik wil het ook niet weten. Momenteel zit hij vast, al voor de derde keer. En eigenlijk lucht me dat op. Ik weet nu waar hij is, dat stelt me gerust. Ik kan hem iedere week bezoeken; als hij vrij is, zie ik hem soms maanden niet. Maar de zorgen om hem vervagen nooit, ik draag ze iedere dag met me mee. Zijn gedrag heeft gevolgen gehad. Mijn man en ik zijn elkaar kwijtgeraakt. Hij verloor zich in woede, ik in schuldgevoel. Dat botste, onoverkomelijk. Gelukkig heb ik vrienden die me steunen, al zijn het er maar een paar. Bij nieuwe mensen verzwijg ik mijn zoon, of ik lieg dat hij in het buitenland woont. Ik wil hun medelijden niet. Of hun zogenaamde begrip, dat me stoort, want niemand kan begrijpen wat ik doormaak, helemaal niemand. Maar bovenal wil ik hun verborgen verwijten niet voelen. Misschien zijn die er niet, misschien bestaan ze alleen in mijn hoofd. Omdat ik mezelf zoveel verwijt, en me schaam. Ik schaam me dood. Het is alsof ik gefaald heb. Een goede moeder lukt het haar kinderen op te laten groeien tot sterke, stabiele volwassen. Dat dat bij mijn twee andere kinderen wel is gelukt, doet niet ter zake. Die ene, die nu vast zit, die niet wil deugen, díe bepaalt mijn zelfbeeld.’
Een kind hebben dat in de gevangenis zit: taboe 22
Er zijn steeds meer ouders met een kind achter de tralies. In 1994 waren er in Nederland 8734 gevangenen, in 2004 waren dat er bijna tweemaal zoveel (16.455). Voor ouders en andere achterblijvers bestaat er onder meer de organisatie Slechts op Bezoek (www.slechtsopbezoek.nl) met praktische informatie, een lotgenotenforum en zelfhulpgroepen. (Bron: ‘100 gevoelens waar Nederlanders zich voor schamen’)

Pien (38) heeft haar man uitgekozen vanwege zijn geld
Zeven jaar heb ik samengewoond met mijn grote liefde. Voor mij was hij de man met wie ik wilde trouwen, kinderen krijgen, oud worden. Dat was ook zijn idee, tot hij onverwachts verliefd werd op een ander. Plotseling stond ons huis in de verkoop. Afschuwelijk. Nog erger was het om weer single te zijn. Ook toen mijn liefdesverdriet voorbij was, voelde ik me erg eenzaam. Alleen leven is gewoon niets voor mij. Maar de mannen die ik de jaren erna ontmoette, waren het ook niet. Tot ik Richard leerde kennen. Sympathiek, eerlijk. Niet echt knap, maar wel een leuke lach. En: steenrijk. Hij heeft een eigen IT-bedrijf met dertig werknemers. Dat levert hem genoeg geld op voor een prachtig huis met zwembad, een Porsche, dure vakanties. En daar viel ik voor. Zelf heb ik altijd als verkoopster gewerkt. Een zeer modaal salaris dus. Ik heb daar nooit onder geleden, tot ik kennis maakte met de levensstijl van Richard. Het is fantastisch om alles te kunnen doen wat je wilt en nergens bij na te hoeven denken. We eten in de chicste restaurants, ik winkel alleen nog maar in exclusieve winkels. Al na een paar maanden wist ik: deze man laat ik nooit meer gaan. Inmiddels ben ik gestopt met werken, en hebben we twee kinderen. Ik heb alle tijd voor mijn hobby’s, want we hebben een inwonende au pair. In mijn hart mis ik mijn ex nog wel eens, toch weet ik niet of ik hem ooit nog terug zou willen. Dit leven bevalt me te goed. En ik geef echt om Richard. Maar ik zou nooit met hem getrouwd zijn als hij een eenvoudige ambtenaar was geweest. Of hij dat beseft, dat weet ik niet. Een paar vriendinnen weten het wel en keuren het af. Maar volgens mij zouden zij de kans ook gegrepen hebben, al zeggen ze van niet. Trouwen vanwege geld is dan wel taboe, maar volgens mij komt het heel veel voor.’
Je partner kiezen vanwege zijn of haar geld: taboe 26
Marcel Maassen: ‘Vrouwen die voor het geld trouwen worden golddiggers genoemd. Hoeveel er zijn in Nederland, is niet bekend, want vrouwen zullen het niet snel toegeven. Gek genoeg blijkt dit voor mannen een minder groot taboe. Zij schamen zich er minder voor een vrouw vanwege haar geld uit te kiezen.’

Anna (42) is dik
‘Ik heb geen idee hoeveel ik weeg. Ik heb al jaren niet meer op een weegschaal gestaan. Want ik wil het ook niet weten. Het maakt me alleen maar depressief, en ik ga er toch niets aan doen. Vroeger heb ik eindeloos gelijnd, alles heb ik geprobeerd. Niets hielp. Ik probeer nu gezond te eten, en mezelf te accepteren hoe ik ben. Vaak lukt dat, ik zit beduidend beter in mijn vel dan toen ik nog obsessief probeerde om de kilo’s eraf te krijgen. Maar toch valt het niet altijd mee. Ik merk dat mensen mij in een hokje plaatsen. Gelukkig ben ik nog niet zo dik dat ik op straat wordt nageroepen, toch voel ik mensen altijd naar me staren als ik eens incidenteel een patatje of gebakje eet. Dan zie je ze denken: moet je dat wel doen? Vooral op mijn werk ervaar ik mijn gewicht als taboe. Het halve kantoor doet namelijk continu aan de lijn. Er wordt veel over diëten gepraat, Sonja Bakker is hun grote idool. Bij zulke gesprekken zwijg ik altijd. Ik doe alsof het langs me heengaat, maar ik natuurlijk hoor ik het wel. En het doet pijn, want als iedereen maar slank wil zijn, betekent dat toch indirect dat ik niet goed ben hoe ik ben.’
Dik zijn: taboe 72
Veertig procent van de volwassen Nederlanders kampt met overgewicht; tien procent daarvan lijdt aan obesitas. Dat aantal groeit enorm; naar verwachting zullen in 2015 vijftien tot twintig procent van de Nederlanders aan deze ernstige vorm van overgewicht lijden. En dat is gevaarlijk: nu al wordt vijf procent van de jaarlijkse sterfgevallen door overgewicht veroorzaakt. Zo kun je er hart- en vaatziekten, kanker of ouderdomsdiabetes van krijgen. Dik-zijn kost de Nederlandse gezondheidszorg ruim een half miljard per jaar; wanneer indirecte kosten zoals ziekteverzuim, uitkeringslasten ook worden meegeteld, wordt dat wel twee tot drie miljard.(Bron: ‘100 gevoelens waar Nederlanders zich voor schamen’)

Valentina (45) heeft bijna 24.000 euro schuld (taboe 37)
‘Ik weet dat ik alleen maar kwaad op mezelf moet zijn, toch ben ik ook woedend vanwege het gemak waarmee banken en andere instanties je geld lenen. Het wordt allemaal zo mooi voorgespiegeld, alsof ze je een gunst verlenen. Maar de rente is onmenselijk hoog. Het is zo stom je ogen daarvoor te sluiten. Ik snap werkelijk niet hoe dit mij heeft kunnen overkomen. Het is misgegaan toen mijn ex en ik vier jaar geleden uit elkaar gingen. Onze al bijna volwassen kinderen bleven bij hem. Ik zat in een diepe put, en probeerde daar uit te komen door het nieuwe huis, waar ik met grote aversie introk, zo leuk mogelijk in te richten. Veel geld had ik niet, maar lenen ging gemakkelijk. Eigenlijk was dat altijd tegen mijn principes geweest, maar ik wilde mezelf verwennen. Haast ongemerkt werd het meer en meer. En de afbetaling ging me eenvoudig af. Ja, tot ik mijn baan kwijtraakte. Inmiddels heb ik ander werk gevonden, maar ik verdien nu beduidend minder. Toen pas kreeg ik in de gaten hoeveel geld er verdwijnt aan rente. Hoewel ik een redelijk salaris heb, verdwijnt er iedere maand zo veel geld, dat ik toch altijd krap zit. En alle kostbare spullen die ik inderdaad gekocht heb, zijn alweer verouderd. Ik ben zo ongelofelijk stom geweest. Ik weet werkelijk niet hoe ik er ooit nog vanaf kom. Met het salaris dat ik nu heb zal het altijd een gevecht blijven. Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe partner. Tot nu toe heb ik hem uit schaamte niets verteld, maar als we over samenwonen gaan denken, kan ik het niet langer verzwijgen.’
Schulden hebben: taboe 37
Marcel Maassen: ‘Tien procent van de mensen in Nederland heeft schulden. Vergeleken met tien jaar geleden is dat aantal enorm gegroeid. Het consumentenkrediet was in 1995 nog 10 miljard euro, in 2004 was dat al 18 miljard. Vooral het rood staan op de betaalrekening is in die tijdsperiode explosief gestegen; van een miljard naar zeven miljard. Het is steeds moeilijker voor mensen om hun schulden af te betalen, omdat veel vaste lasten zijn gestegen, maar de inkomens niet. Het blijkt dat vooral jongeren grote schulden hebben.’

Veronique (40) steelt wel eens wat van haar werk
‘Ik werk als secretaresse op een groot advocaten- en notariskantoor. Hoewel ik heel tevreden ben met mijn salaris, moet ik tot mijn schaamte bekennen dat ik dat in het geheim wel eens aanvul. Zo neem ik af en toe een pak printpapier mee. Dat gaat zo makkelijk, er liggen zulke grote stapels in de kast, dat valt niemand op. En dat scheelt toch weer een euro of vijf. Ook pennen neem ik wel eens mee, en andere kantoorartikelen. Wat nog het meeste oplevert, zijn lege inktcartriges; we hebben een grote bak staan en daar haal ik wel eens wat uit om bij een winkel in te leveren. Daar voel ik me in mijn hart wel bezwaard over, omdat ik er immers geld voor terugkrijg. Pennen en blocnotes, dat andere kan ik voor mezelf wel redelijk goedpraten. Het is zo’n groot bedrijf, er gaat zoveel geld om… Toch weet niemand het, alleen mijn man. Hij heeft een eigen bedrijf met drie werknemers. Hij moet altijd lachen als ik met een pak printpapier thuis kom. Zo, jij haalt terug wat ze van mij meenemen, grapt hij dan. Maar dat is onzin, want hij heeft goed overzicht op wat er daar gebeurt. Bovendien kan ik me niet voorstellen dat zijn personeel dat zou doen. Hij gaat zo goed met hen om, het is haast een vriendenclub. In zo’n situatie zou ik het ook nooit doen. Maar bij een groot, onpersoonlijk bedrijf van verschillende compagnons, kan het me minder schelen.’
Iets waardevols stelen van je werkgever: taboe 3
Marcel Maassen: ‘Stelen van de baas wordt ook wel interne criminaliteit genoemd. Het meest wordt gestolen in de horeca en in de detailhandel. In de detailhandel wordt naar schatting twintig tot veertig procent van de diefstallen door de eigen werknemers gepleegd. Veel voorkomende vormen van bedrijfsdiefstal zijn: koffie en wc-papier meenemen, illegaal kopiëren en frankeren, valse declaraties indienen, en apparatuur en relatiegeschenken stelen.’

Erica (41) heeft een hekel aan haar schoonfamilie
‘Na mijn scheiding ben ik zeven jaar alleen geweest. Te lang; zeker de laatste jaren verlangde ik sterk naar een partner. Rik kwam als een geschenk uit de hemel. Niet alleen ik, maar ook mijn kinderen zijn dol op hem. De jongste noemde hem binnen een maand papa. Sinds Rik bij ons woont, is ons leven vele malen aangenamer geworden. Er kleeft maar één minpunt aan hem: zijn familie. Ik begrijp niet dat zo’n leuke man zo’n vervelende, irritante moeder en zus kan hebben. Sinds het overlijden van Riks vader zijn zij met z’n drieën erg close. Hoe ik ook probeer dat contact te respecteren, het werkt me op mijn zenuwen. Ik vind iedere dag bellen met je familie gewoon overdreven. En ze komen minstens twee maal per week langs. Riks zus is erg druk. Ze vindt alles ‘enig’ en ‘waanzinnig’. En ze bemoeit zich met alles. Ik begrijp dat Rik haar kleine broertje is, maar ziet ze niet dat hij inmiddels al lang een volwassen man is? Zijn moeder is zo mogelijk nog erger. Ze koopt zelfs nog zijn onderbroeken! En Rik laat het zich allemaal aanleunen. Kennelijk is hij dit altijd zo gewend, hij lacht erom. Ik niet. Ik vind het tenenkrommend. Maar tegen hem durf ik er niets over te zeggen. Ik wil hem niet kwetsen. Bovendien accepteert hij mijn kinderen met heel zijn hart; mag ik dan commentaar hebben op zíjn familie? Maar ook tegen vriendinnen houd ik mijn mond. Zij begrepen niet dat ik zo snel met Rik ben gaan samenwonen. Nu heb ik het gevoel alsof ik daarom ook geen negatief woord over hem mag zeggen. Dus ik verbijt het maar. En doe aardig, vrolijk, enthousiast. Maar ik weet niet hoelang ik dit nog zal kunnen volhouden.’
Een hekel hebben aan je familie: taboe 60

juni 2007

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar