• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Kronkel » column ...


Letter from Oslo

Niemand weet hoe hij in Amsterdam beland is, waar hij woont of hoe hij heet. Hoe oud hij is? We hebben geen idee. Maar iedereen kent hem, de Scandinavische zwerver van onze buurt. Met verwarde blik loopt hij over straat. Onaanspreekbaar. Stinkend in oude vodden. Waar zou hij slapen? Wat zou er gebeurd zijn in zijn leven?

Hij sjokt over de grachten van café naar café. En elke dag zet hij wel even voet in onze kroeg. Soms blijft hij achterin de zaak scharrelen, andere keren komt hij naar de bar.  Geld heeft hij niet, maar we schenken hem oude koffie. We noemen hem Letter from Oslo. Want altijd, elke keer opnieuw, buigt hij zich voorover naar degene die achter de bar werkt. “Is there a letter for me?” fluistert hij dan zachtjes. “A letter?” vragen wij, quasi-verbaasd. “Yes, a letter from Oslo?”

De brief is er nooit. Maar week in week uit komt hij het checken. En niet alleen bij ons. Elke kroeg in de buurt doet hij aan. We hebben wel eens geprobeerd te achterhalen wat voor brief hij verwacht. Maar verder dan wat wilde speculaties komen we niet. Wacht hij op een liefdesbrief van een vrouw die hem ooit abrupt in de steek heeft gelaten? Op een kaart van zijn kinderen, die hij wellicht al jaren niet meer heeft gezien? Of verwacht hij soms geld van iemand? Letter from Oslo laat niets los. Hij bemoeit hij zich met niemand. Meestal is hij binnen drie minuten de kroeg weer uit.

Slechts een enkele keer zorgt hij voor beroering. Zoals die warme zomermiddag, een paar maanden geleden. Letter from Oslo struikelde gehaast ons café binnen en bleef halverwege de zaak staan. Met glazige ogen staarde hij naar de televisie. Toen leek het of hem plotseling weer te binnen schoot wat hij wilde gaan doen. Hij deed een woeste greep naar een overvolle asbak. Met grote passen liep hij naar buiten. Een paar nieuwsgierige klanten slopen naar de deur. Wat zou de beste man van plan zijn? Daar stond hij, met de volle asbak te zwaaien alsof het een lege pet was. “One euro please,” riep hij met schelle stem tegen passerende voetgangers. Af en toe vloog er een peuk uit de asbak. We hebben hem het ding maar snel afgenomen. Met volle asbakken haal je meestal niet veel geld op, niet waar? Wel waren we erg verbaasd. Waar zou die plotselinge ingeving vandaan zijn gekomen? Zou hij willen sparen voor een vliegreis? Misschien dacht hij wel, als de ‘letter’ niet naar mij komt, moet ik maar naar de ‘letter’.

Kort daarna bedacht een aangeschoten stamgast een grapje. Een dubieus grapje, vonden sommigen. “Dat kun je niet maken!” zeiden zij. “Ach wel ja,” vonden anderen. Er werd een envelop gezocht, waarin vijf euro werd gestopt. Op de envelop werd met hanenpoten geschreven: ‘Letter from Oslo’. Zo werd hij op de bar gezet. 

Alsof we de duivel op zijn staart trapten: amper tien minuten later stapte onze verwarde Noor binnen. Toen hij naar de bar kwam, boog Evert zich naar hem toe. “Listen, is this for you?” Evert hield brief omhoog. De zwerver boog zich naar voren en bestudeerde de envelop. Zijn ogen toonden geen emotie. Zijn gezicht hield hij strak in de plooi. “Yes,” antwoordde hij vastberaden en pakte de brief aan. Ademloos keken wij toe. Maar in plaats van de envelop open te scheuren, stopte hij hem rustig in zijn binnenzak. Hij bleef zelfs nog even in het café hangen, flegmatisch als altijd.

De zwerver bezoekt ons café nog dagelijks. Iedere keer weer vraagt hij naar de ‘letter’. Over de nepbrief hebben we nooit meer iets vernomen.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide