artikel ...

Interview Petra Hunsche

Petra Hunsche, oprichster van Kronkel:

"Menselijk contact is het enige wat geneest. Een hulpverlener zou er moeten zíjn voor een cliënt en zichzelf openstellen. Zonder vooroordelen, zonder vast te houden aan diagnoses. Helaas zijn veel hulpverleners hier niet toe in staat. Voor de meesten is het moeilijk hun eigen breekbaarheid te accepteren. Je kunt alleen een goede hulpverlener zijn als je je eigen kleinheid, pijn en droefheid onder ogen durft te zien. En echt een relatie met je cliënt durft aan te gaan.

In 1982 kreeg ik voor de eerste keer met de psychiatrie te maken. Ik was als activist/journalist betrokken bij de vredesbeweging en ging over mijn eigen grenzen heen. Ik ben doorgedraaid en opgenomen. In mijn hele periode in de psychiatrie is er niet naar mij geluisterd. Nooit écht geluisterd! Er werd mij een etiketje met een diagnose opgeplakt en iedere psychiater die met mij te maken kreeg had daardoor een vooringenomen mening. Ze wisten allemaal precies wat er met mij aan de hand was. Nou, ze wisten niets! Ik werd als 'geval' behandeld. Terwijl ik tegelijkertijd een intelligente journaliste met een sterke persoonlijkheid was. Moet je nagaan: ik zat in de redactie van een psychiatrisch vakblad en nog namen ze me niet serieus!

Ik was gewoonweg wel gedwóngen om Kronkel op te richten: ik wilde mezelf een stem geven en met mij alle andere cliënten van de GGZ. Ja, dat vind ik heel belangrijk: dat cliënten een stem hebben. Ik heb zelf nooit goede hulp gekregen binnen het psychiatrisch systeem. De psychiaters wilden alles dempen met medicijnen. Ik ben niet geholpen met het uitzoeken van dingen in mezelf; er werden gewoon dingen van buiten af op mij geprojecteerd.

Buiten het systeem heb ik gelukkig wel hele leuke en goede hulpverleners getroffen. Bij de psychiater kwam ik daarom alleen nog om discussies aan te gaan! Maar buiten het systeem vond ik daadwerkelijk hulp: intelligente gesprekken met mensen die oprecht naar me luisteren en interesse in me hadden. Ook is lichaamsbeweging altijd heel belangrijk voor me geweest. En ontspanning, het uiten van mijn gevoelens in kunst. Zoals schilderen en gitaarspelen. Op die manier ben ik over mijn 'verlate pubertijdsproblemen' heengekomen, zoals ik het altijd noem.

Ik ben nu klaar met de psychiatrie, het is tijd om een andere weg in te slaan. Ik laat Kronkel in goede handen achter bij de nieuwe hoofdredacteur Esther Kerkhoff. Ook zij is ervaringsdeskundige en een hele goede journalist. Bij de sollicitatieprocedure voor een nieuwe hoofdredacteur heb ik gemerkt dat er erg veel ervaringsdeskundigen onder journalisten zijn. Daar zouden ze wat meer mee naar buiten moeten komen. Dat geldt voor iedereen trouwens, die iets met de psychiatrie te maken heeft gehad. Wees er open over! Dat kan een enorme steun in de rug zijn voor mensen die het psychisch enorm zwaar hebben. Dan voelen ze zich niet zo alleen."

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar