• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Kronkel » artikel ...


Boekrecensie Moeder van Eva - Carry Slee

Carry Slee, bekroond kinderboeken schrijfster, is een nieuw pad ingeslagen. In twee prachtige boeken voor volwassenen vertelt ze het (autobiografisch) verhaal van een opgroeiend meisje.

In het eerste boek Moederkruid (2001) beschrijft Carry Slee de Amsterdamse wereld waarin ze opgroeide, door de ogen van een kind. Haar zeer onstabiele en geestelijk verwarde moeder en onverantwoordelijke, uitbundige vader werden vlijmscherp neergezet. De moeder is duidelijk geestelijk in de war. Ze gedraagt zich erg paranoïde en probeert haar dochter tegen alles en iedereen op te zetten. Veel liefde geeft zij niet aan haar kinderen. Het meisje in het boek oordeelt niet over haar moeder en haar omgeving; het observeert alleen. De loyaliteit van het kind aan haar moeder is soms ronduit tenenkrommend. Van Moederkruid werden al meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Het boek werd genomineerd voor de NS publieksprijs.

In het nieuwste boek van Carry Slee is het kind een meisje geworden en in de pubertijd. Haar zus en lotgenoot verlaten het huis en ze blijft alleen over. In Dochter van Eva maakt de hoofdpersoon zich los van haar moeder. Het begint tot haar door te dringen dat haar moeder haar loyaliteit niet verdient. Ze voelt zich vaak ongewenst en ongeliefd. Doordat haar vader haar van jongs af aan heeft behandeld als zoon (hij heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij veel liever een zoon had gehad na een dochter, een dochter had hij immers al) raakt ze in een identiteitscrisis. Is ze nu een meisje of een jongen? Ook in seksueel opzicht is ze in de war. Ze voelt zich een jongen en een meisje tegelijk.

Het leed van het meisje is schrijnend. Ze voelt zich overbodig en niet welkom bij haar ouders. Haar verbitterde moeder is nooit aardig voor haar en ook niet voor anderen. Op briljante wijze word je meegevoerd in een gedachtewereld van een puber die ernstig in de war is. Ze probeert zichzelf op de been te houden door een droomwereld te scheppen: een wereld waarin er een andere moeder is die op haar wacht. En waar ze een thuis zal vinden.

Ze gaat op zoek en denkt een aantal keren zo'n nieuwe moeder gevonden te hebben. Wanneer haar een mogelijkheid wordt geboden om te ontsnappen, grijpt ze die met beide handen aan. Dan verslechtert de band die ze met haar ouders heeft nog meer. Als ze onverwachts langskomt, kan ze bijvoorbeeld niet mee-eten.Helaas pakt het elke keer verkeerd uit. Ze leeft in een droomwereld maar wordt keer op keer wakker in een nachtmerrie waarin ze helemaal alleen is en er niemand echt om haar geeft. .

Na veel omzwervingen komt ze er achter dat haar moeder dan misschien geen echte moeder is, maar dat zijzelf in elk geval wel haar dochter is.

Een mooi en huiveringwekkend vervolg op Moederkruid. Met dezelfde zorgvuldige afstand geschreven, zodat de ellende nergens ondraaglijk wordt en de pijn niet melodramatisch. Wel is het een boek dat nog enige tijd na blijft spoken in je hoofd en in je buik.

Citaat: Al mijn bijna-moeders hadden naar me gelachen, geknipoogd en een arm om me heen geslagen. Maar ik kreeg van niemand dat ene belangrijke te horen: of ik bij haar wilde wonen. Ik wist dat ik het uit mijn hoofd moest zetten, maar ik werd gek van verlangen.

© Lydia van der Weide

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide