• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Groter Groeien interview met ...


Isa Hoes

Actrice Isa Hoes (41) is getrouwd met Antonie Kamerling en heeft twee kinderen: Merlijn (10) en Vlinder (3,5). ‘Alleen door los te laten kun je naast moeder ook nog mens zijn.’

Isa:

‘Vanaf januari speel ik de voorstelling Joke, naar het leven van Joke Kranenburg. Haar man, politieagent, werd in 1977 vermoord toen zij hoogzwanger was van hun tweede kind. Hun eerste kind was amper een jaar. Het is een gebeurtenis die zij nooit heeft kunnen loslaten. Niet vreemd; ik denk dat het een van de zwaarste dingen is die je kunt meemaken. Alleen al je geliefde op een dergelijke manier verliezen is zo onwerkelijk maar dan heb je ook nog in je eentje de verantwoordelijkheid voor twee kleine kinderen! Het alleenstaand ouderschap lijkt mij sowieso zwaar, zelfs als je er bewust voor kiest. Want hoe geweldig het moederschap ook is, het is niet alléén maar leuk. Gelukkig kun je het aan, door al het fantastische dat je krijgt, maar het blijft heel heftig, vind ik. Vooral het besef dat je volledig verantwoordelijk bent voor een ander. En daar is níets meer aan te doen: je kind hoort bij je, voor het leven, of je dat nu wilt of niet.

Toen ik net moeder was heeft me dat sterk benauwd. Misschien extra doordat ik eigenlijk helemaal geen kinderwens had. Maar Antonie wilde wél graag kinderen en op een gegeven moment heb ik de knop omgezet. En toen ik eenmaal zwanger was verheugde ik me er ook echt op. Maar op het moment dat Merlijn er was werd ik overvallen door een hevige angst. Daar zat ik dan, op de bank, met hem als hulpeloos wezentje naast me en ik dacht: hier moet ik dus mijn hele leven voor zorgen. Die gedachte verpletterde me. Ook had ik onbewust het idee dat ik voortaan alléén nog maar moeder moest zijn. Na een paar weken volgde een verschrikkelijke huilbui bij Antonie. Die zei nuchter: ‘Schat waar héb je het over, natuurlijk blijf jij gewoon werken, ik ben er toch ook nog als vader!’

Antonie heeft zich altijd samen met mij voor de volle honderd procent verantwoordelijk gevoeld. Toch is de moeder-kindband anders, zeker in het begin; je hebt immers al contact als je kind nog in je buik zit en het figuurlijk doorknippen van de navelstreng is zó moeilijk. Moeder zijn betekent loslaten, vanaf dag één, en dat loslaten doet pijn. Maar het móet, alleen zo kun je je kinderen een zelfstandig leven geven en zelf ook nog mens zijn, in plaats van alleen maar moeder. Ik vond het eerst wel moeilijk om dingen uit handen te geven. Zelfs aan Antonie. Kwam ik thuis, ging ik uitgebreid checken of hij alles wel goed had gedaan. Woest kon hij daarom worden! Die extreme bezorgdheid is gelukkig over, toch heb je als ouder altijd je voelsprieten uit. Dat kan heel vermoeiend zijn. Daarom is het ook zo heerlijk als de kinderen een weekendje weg zijn of als Antonie en ik samen een weekje op vakantie zijn – dat doen we ieder jaar. Toch laad ik me met niets zo op als door lekker met z’n vieren iets leuks te doen.

We zijn een eigenwijze familie. Zó stellig, dat het kan gebeuren dat we met z’n allen door elkaar zitten te gillen om onze zin door te drijven. Dan moet ik zó lachen! Ik geniet van alles wat we samen doen, hoe simpel ook. Met z’n vieren in ons bootje varen op het watertje bij ons achter bijvoorbeeld, en dan ergens picknicken: geweldig! Of zoals gisteravond, met z’n vieren bij de open haard zitten; Antonie en ik die een potje kaarten, wijntje erbij, de kinderen die bij ons zitten te tekenen en te kletsen. Op zo’n moment denk ik tevreden: wat heb ik verder eigenlijk nog nodig? En er is geen betere manier om tot mezelf te komen dan ’s nachts aan de bedjes van mijn kinderen te zitten en te kijken hoe zij slapen. Als ik hen zo onschuldig en vol vertrouwen zie liggen, dan stroomt alle stress uit me.

Hoewel Antonie en ik de verantwoordelijkheid dus volledig delen, wisselen de taken enorm. Daarbij staat voorop wie het het drukste heeft qua werk. De afgelopen jaren heb vooral ik keihard gewerkt; ik heb verschillende films en toneelstukken gedaan. In die periode is het met name Antonie geweest die, samen met onze au pair, ervoor zorgde dat de boodschappen werden gedaan, de was gedraaid, et cetera. Nu is híj een jaar ontzettend druk, met de musical die hij zes avonden per week doet, zodat het nu op mij neerkomt. Maar ik ben blij dat ik even wat rustiger aan doe. Als ik naar de afgelopen drie jaar kijk, dan denk ik: dat was gekkenwerk. Ik heb me voorgenomen niet meer zo hard door te stomen, meer dingen te doen op míjn voorwaarden. Toch is mijn werk essentieel voor mij om gelukkig te kunnen zijn. Hoe lief ik mijn kinderen ook vind, ik kan niet de hele dag met hen kleuren. Ik heb uitdaging, prikkels nodig. En applaus; ik ben niet voor niets actrice.

Maar in de maanden voor Joke ben ik dus een tijd full time moeder geweest en dat vond ik ook heel fijn. Ik merk dat ik niet een béétje moeder kan zijn. Het perfectionisme dat ik normaal in mijn werk uit, stopte ik nu in het moederschap. Door mijn werk kijk ik altijd als buitenstaander naar mezelf, ook als ik met mijn kinderen bezig ben. Ik ben een echte knuffelmoeder. Iedere dag vraag ik aan Vlinder: ‘Heb ik vandaag al tegen je gezegd dat ik van je hou?’ Dan kijkt ze zo’n beetje bedenkelijk om zich heen en antwoordt: ‘Nee, nog niet.’ ‘Nou, mama houdt héél veel van je,’ zeg ik nadrukkelijk. Dan komt ze naar me toe, geeft me een kusje en zegt: ‘Ik hou ook heel veel van jou.’ O, wat geniet ik daarvan! Merlijn vult me bij een dergelijk vraag aan: ‘Ja ja, dat weet ik wel!’ met zo’n houding van: laat me nu maar weer spelen.

Ik zie wel dat ik een behoorlijke controlefreak ben. Dat is ook de reden waarom ik niet wil dat Merlijn een mobiele telefoon krijgt, al vraagt hij daar wel om. Maar ik vrees dat ik hem dan voortdurend ga bellen om te horen waar hij uithangt. Maar ik vind een kind van tien met een mobiel ook ónzin. Ik ben ervoor om kinderen zolang mogelijk kind te houden. Dus ik stimuleer hem om te spelen, al is dat eigenlijk niet eens nodig, want hij is echt een buitenkind. Maar aan internetten heb ik duidelijke grenzen gesteld, net als aan televisie kijken. Ja, ik kan streng zijn maar ik denk dat dit opvoeden is: duidelijke grenzen stellen. Dat hebben kinderen ook nodig. Wel laat ik vaak merken dat ik heus wel begrijp waarom ze iets niet of juist wel willen, maar dat mijn mening toch doorslaggevend is. Door dat begrip hoop ik dat mijn kinderen zich veilig bij mij voelen. Ze kunnen alles zeggen, alles vragen, ik vind nooit iets gek. Voor mij is het belangrijk hen verantwoordelijkheid te geven en ze zelfstandig de wereld in te sturen. Fouten maken is daarbij niet erg, daar leren ze alleen maar van.

Zelf was ik heel onzeker en verlegen als kind. Misschien kwam het doordat ik de jongste van het gezin was; ik had een broer die veertien jaar ouder was, mijn zus was tien jaar ouder en mijn andere broer zes. Ik wilde zo graag meedoen met de anderen. Maar dat kon natuurlijk niet, ik was nu eenmaal veel jonger. Ook tussen Merlijn en Vlinder zit een behoorlijk leeftijdsverschil. Dat is geen bewuste keuze geweest, het is gewoon zo gelopen. We waren zo druk met werk en andere dingen, dat we ons plotseling met enige verbazing beseften: Tjee, Merlijn wordt alweer zes! Toen dachten we wel: we moeten er nú voor gaan, anders zou ik te oud worden. En we hadden al die jaren het gevoel gehad dat we nog niet compleet waren. Dat er ergens nog een Vlinder voor ons in de lucht hing. En dat bleek ook zo te zijn! Toen ik zwanger was ben ik nog even heel bang geweest dat het een jongetje zou zijn; dat had gewoon niet geklopt. Het hebben van een dochter is echt een feest. Ik ervaar het als heel anders om een meisje te hebben dan een jongen, hoewel… misschien moet ik zeggen: het is heel anders om Vlinder te hebben dan Merlijn. Vlinder is voor mij een open boek, ik begrijp haar volledig, Merlijn is daarentegen een mysterie. Vlinder lijkt gewoon veel meer op mij. Ik herken bij haar dingen die ik amper wist over mezelf, bijvoorbeeld haar grilligheid. Ik heb ontdekt dat ik eigenlijk zelf ook heel grillig ben, maar dat al van kinds af aan heb leren beheersen. Maar als ik zie hoe zij eerst huilt en later weer uitbundig lacht, denk ik: dat snáp ik! Ik probeer ook mijn eigen grilligheid meer de ruimte te geven, want ach, waarom zou die er niet mogen zijn?

Het leeftijdsverschil is enerzijds jammer, anderzijds is het juist leuk omdat ze zo allebei hun eigen aandacht krijgen. Merlijn is echt Vlinders grote broer, hij pakt die rol geweldig op. Hij is zó lief voor haar. Ook zij is dol op haar grote broer. Iedere leeftijd van kinderen is bijzonder, toch vind ik: hoe groter, hoe leuker. Dat je echte discussies kunt voeren, heerlijk! Zelfs Vlinder zegt nu al dingen waarvan ik denk: hoe kóm je erop! Ik verheug me ontzettend op alle gesprekken die we nog gaan voeren, alle keren dat zij mij zal verrassen. Zoals Merlijn, die onlangs vanuit het niets tegen me zei: zullen we naar het Rijksmuseum gaan? Ik wist niet dat hij wist dat dat museum bestond! En leuk dat we het vonden! We baalden toen het sluitingstijd was en we weg moesten!

Hoeveel ik ook van mijn kinderen hou en hoe gelukkig ze me maken, ik ben niet iemand die uitroept: ‘Je weet niet wat je míst als je geen kinderen hebt!’ Bij zo’n zin denk ik alleen maar nuchter: inderdaad, als je ze niet hébt, wéét je dat niet en daarom geeft het niets. Een leven zonder kinderen, daar zitten heel veel voordelen aan, dat zie ik heus wel. Wat een vrijheid heb je dan! Ik kan stikjaloers zijn op kinderloze vriendinnen die zomaar kunnen gaan en staan waar ze willen, zonder ook maar iets te hoeven regelen. Overigens leven Antonie en ik wel op zo’n manier dat wij plannen en afspreken wat wíj willen en daarna pas gaan kijken hoe we het met oppas regelen. Ik wil geen slaaf van mijn kinderen zijn en als je het omdraait, doe je al gauw dingen niet omdat het lastig is wat te organiseren. Terwijl je, als je toezegt: ik bén er op die afspraak, er vrijwel altijd wel een oplossing te vinden is.’

Joke
Vanaf januari 2009 speelt Isa Hoes haar eerste solotheatervoorstelling. Joke is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal over de jonge weduwe van politieagent Arie Kranenburg. Kranenburg was rechercheur bij de Utrechtse politie toen hij in 1977 werd doodgeschoten door RAF-terrorist Knut Folkerts. Knut Folkerts werd tot twintig jaar veroordeeld en uitgeleverd aan Duitsland. In 2001 kwam hij vrij.

www.dezee.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide