• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Grazia interview met ...


Jeroen Guliker, auteur van Zeven Vrouwen Later


Jeroen Guliker (41) is auteur van Zeven vrouwen later, een spraakmakend boek over de getrouwde womanizer Mick van Houten. Het is een spannend verhaal vol messcherpe, cynische dialogen en observaties, dat je, gierend van de lach of met kromme tenen van ergernis, in één adem uitleest. Aan Grazia vertelt Guliker over zijn overeenkomsten met Mick. Over losgeslagen raken en de onophoudelijke drang naar bevestiging. Waarom stiekem vreemdgaan het aller-spannendste is. Tot je verliefd wordt. En dan natuurlijk tóch kiest voor je eigen vrouw.

‘Laat ik voorop stellen: ik bén Mick van Houten niet. Zeven Vrouwen Later was in eerste instantie dan wel een soort dagboek maar toen ik besloot het uit te geven, heb ik personages en gebeurtenissen samengevoegd tot een mengeling van waarheid en fictie. Maar ik lijk veel op Mick, dat wel. Net als hij ben ik tien jaar geleden, na de tweede bevalling van mijn vrouw, flink losgeslagen. Door gezondheidsproblemen van haar konden we een tijdlang geen seks hebben. En kom op, een jaar of zo geen seks, dat is toch niet normaal? Gelukkig is mijn vrouw niet zo jaloers en ze zei: ‘Doe je ding dan maar met anderen’. Maar wél onder bepaalde voorwaarden. Zo kwamen we tot de zes geboden. Een semi-open relatie dus. Want een echt open relatie, dat is niets voor ons. Zo wil ik niet leven, daar ben ik veel te jaloers voor. Ik geef toe: dat is krom en hypocriet. Want waarom sta ik mezelf wel dingen toe die ik bij mijn vrouw eigenlijk vreselijk vind? Ik denk dat dit typisch des mans is. Zet tien mannen op een rij en ze willen allemaal het liefst de enige voor hun vrouw zijn.

Vroeger was ik wel eens vreemdgegaan, maar dat was slechts sporadisch. Nu mocht ik opeens legaal op jacht, voor het eerst sinds mijn negentiende. Want sinds die leeftijd ben ik al samen met mijn vrouw. Ze was een vriendin van mijn zus. Ik kende haar al langer en zei wel eens stoer: ‘Als je zestien bent, dan neuk ik je.’ En dat gebeurde dus ook. We zijn getrouwd in 1995 en ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Ik heb namelijk echt een héél leuke vrouw. Maar ja, verliefd blijf je niet jarenlang. En als man wil je jagen, veroveren.

Onze zes geboden interpreteerde ik al gauw als een vrijbrief om flink de beest uit te hangen. Het was een kick te ontdekken dat vrouwen mij nog aantrekkelijk vonden. Want daar gaat het toch om bij vreemdgaan: bevestiging zoeken. Iedere keer opnieuw, zo vaak mogelijk. Ik geef toe: ik sloeg behoorlijk door. Ik deed dingen waarvan ik later dacht: waar ben je nou eigenlijk mee bezig, man? Met een vrouw mee naar huis gaan terwijl ik haar eigenlijk helemaal niet zag zitten, bijvoorbeeld. Of met mijn vrienden gaan stappen om vervolgens na anderhalf uur te verdwijnen met een scharrel. Weg vriendenavondje! En als je iedere week veel te opzichtig met een andere vrouw staat te kloten krijg je toch een naam. Niet leuk; niet zozeer omdat ik bang was dat mijn vrouw het zou horen, want ik vertelde het haar zelf wel, maar mensen gaan toch raar naar je kijken. En naar mijn vrouw. Kwam zij het schoolplein op, vielen alle gesprekken stil.

Het altijd eerlijk vertellen als er iets gebeurde, dat was een van de zes geboden. En het niet vaker dan een keer met iemand doen ook. En vooral: niet verliefd worden. Maar ja, al die regels, dat werkt gewoon niet. Iets stiekem doen is leuker, dat is gewoon een feit. Net zoals het een feit is dat monogamie niet bestaat. Kijk maar eens naar de dierenwereld. Natuurlijk kun je kiezen wat je ermee doet, maar de drang tot vreemdgaan ís er, bij iedereen. Want als jij in je bed ligt met je partner en je denkt aan een ander, ben je al niet monogaam meer. Ik ben er absoluut van overtuigd dat er veel meer mensen zijn die zich in mijn boek herkennen dan ze willen toegeven. Ik weet dat, mede uit eigen ervaring. Ik ben de afgelopen jaren met vrouwen geweest waarvan níemand ooit zou denken dat ze vreemdgaan. Inclusief ikzelf. Vrouwen kunnen heel arrogant doen. Vaak uit zelfbescherming. Dan stralen ze uit: ik ben niet te pakken. Dat maakt het spel alleen maar interessanter. Als het dan toch lukt, dan is het net zoiets als de Champions League winnen. Met hoeveel vrouwen ik de afgelopen jaren wat heb gehad? Daar doe ik geen uitspraken over, maar eerlijk gezegd heb ik ook geen idee. Maar het zijn er veel. Teveel! Om een vrouw te versieren denk ik dat je een goede babbel moet hebben en belangstelling moet tonen. Je hoeft echt geen Brat Pitt te zijn, dat ben ik immers ook niet. Een beetje brutaal zijn en humor hebben helpt wel.

Ik heb altijd eerlijk gezegd dat ik getrouwd ben, kinderen heb, en dat absoluut niet wil opgeven. Voor niemand. Natuurlijk zijn er vrouwen die je dan heel principieel weigeren. Ik heb ook heel wat blauwtjes gelopen, maar voor andere vrouwen is het juist een pre. Zeker als ze zelf ook getrouwd zijn. Want dan weten ze dat er geen gezeik gaat komen. Volgens mij zijn getrouwde vrouwen nog erger qua vreemdgaan dan mannen. Vrouwen van een jaar of veertig, die altijd hebben klaargestaan voor hun gezin en daardoor zelf niet echt carrière hebben kunnen maken. Die toch een beetje gek worden van hun man, die iedere dag om zes uur languit op de bank gaat liggen. Kijk, dan gaat het kietelen. Nu is een beetje kietelen niet erg. Maar als het gaat jeuken, dan moet je oppassen.

Maar ik sloeg dus los tijdens mijn jagen. Ging dingen thuis verzwijgen. En dacht soms: fuck it, ik vind haar leuk, ik ga haar nóg een keer bellen. Een tijd ging dat goed. Tot ik echt verliefd werd. Waarom, tja, en waarom op háár? Ik weet het niet. Is verliefdheid niet de meest mysterieuze emotie die er is? Uiterlijk telt natuurlijk mee, maar dat is voor mij allang niet meer het belangrijkste. Ik val op vrouwen met inhoud, humor en een lekkere uitstraling. En die ene vrouw was voor mij gewoon heel bijzonder. Maar ik baalde, want ik wílde helemaal niet verliefd zijn. Dus wat doe je dan, om het tegen te gaan? Nou, dát waar je goed in bent. In de kroeg achter andere vrouwen aan. Maar geloof me, daar gaat het niet van over. En dat was het moment dat het fout begon te gaan tussen mijn vrouw en mij, want er kwam steeds meer afstand. Ik voelde me vreselijk schuldig. Je kunt dan wel een semi-open relatie hebben maar ik wist dondersgoed dat ik de boel aan het belazeren was. Maar ik dacht met mijn lul, niet met mijn verstand. Tot op een dag het muntje viel. Je hoeft je maar één keer te ergeren aan die andere vrouw of je weet: aha, dus jij óók. Bezitterigheid en jaloezie vind ik bijvoorbeeld irritante eigenschappen. Toen kwam het moment dat ik besefte dat het gras thuis minstens zo groen was. Ik heb sowieso nooit overwogen om bij mijn vrouw weg te gaan. Ik zeg altijd: scheiden is lijden, over zes maanden zit je gewoon weer op de bank met die ander en begint alles van voren af aan. Dus waarom opgeven wat je hebt, als dat in principe goed is? En ik was dan wel verliefd op die ander, maar echte liefde is het nooit geweest. Dat gevoel heb ik alleen voor mijn eigen vrouw. En dat weet zij. Dat is een van de pijlers waarom we nog samen zijn, anders had ze het ongetwijfeld allang met mij gehad. Want ik heb haar gekwetst met mijn verliefdheid. Daar heb ik ook echt spijt van. Maar ze wist al voor ons trouwen dat ze het niet makkelijk met mij zou krijgen; ik ben gewoon een zwakke zak als het om leuke vrouwen gaat. Maar ik ben tegenwoordig een stuk rustiger geworden. Ik heb het wel een beetje gezien in het uitgaanscircuit; het is toch altijd weer hetzelfde. Bovendien heb ik inmiddels allang weer een geweldig seksleven met mijn eigen vrouw; geloof me, bij haar kom ik absoluut niets tekort!

Toch gebeurt er nog wel eens wat. Maakt mij dat tot het prototype foute man? Veel vrouwen vinden van wel. Maar dan zeg ik: waarom? Omdat ik er openlijk voor uitkom dat ik wel eens vreemdga? Wat moet ik dan, er hypocriet over zijn en liegen, zoals veel andere mannen? Ik ben wie ik ben en ik ga mezelf niet veranderen. Zo eigenwijs ben ik wel. Het maakt mij ook niet uit of mensen van mijn boek houden of het haten. Wel is het leuk als mijn boek iets losmaakt. Zo kreeg ik een mail met alleen het woord: ‘Lul!’ Briljant. Maar ik krijg overwegend goede reacties. Mensen die het in één ruk uit hebben gelezen en zich kapot hebben gelachen. Die zich erin herkennen en mij plotseling alles over hun eigen vreemdgaan vertellen. Anderen vinden me misschien te grof, banaal of vrouwonvriendelijk. Dat laatste ben ik absoluut niet. Oké, met vrienden onder elkaar misschien, in de kroeg, maar dan naai je elkaar op, de ene opmerking haalt de andere uit, iedereen wil elkaar voortdurend overtreffen. In mijn boek staan flink wat grove benamingen voor vrouwen maar dat is vooral om de humor erin te brengen. En weet je? Zeker de helft van al die benamingen heb ik van vrouwen zélf!’

Zeven Vrouwen Later - Jeroen Guliker, Free Musketeers, juni 2008, € 18,95, ISBN: 978-90-484-0192-5.

www.jeroenguliker.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide