• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Grazia artikel ...


Had ik mijn mond maar gehouden over zijn ontrouw

Angelique (34):

‘Bemoei je niet met zaken die je niet aangaan,’ zei mijn moeder altijd. ‘De kans dat jíj problemen krijgt is groot; laat mensen het zelf maar uitzoeken.’ Ik heb dat altijd laf gevonden. Ik ben iemand die in de bres springt als een collega onjuist behandeld wordt of wanneer in de tram niemand opstaat voor iemand die slecht ter been is. Maar een tijdje geleden is er iets gebeurd waarbij ik had gewild dat ik inderdaad mijn mond had gehouden.

Silvie is al jaren een van mijn beste vriendinnen. Ze is getrouwd met Oscar, die ik ook graag mag. Samen hebben ze drie kinderen, allemaal nog klein. Ik heb hen altijd gezien als het ideale stel. Zelf ben ik twee keer gescheiden, ik heb een neus voor foute mannen. Oscar schatte ik anders in. Zorgzaam, attent. En goudeerlijk. Ik was dan ook ontzettend verbaasd toen ik hem vier maanden geleden met een andere vrouw zag. Ik was een dagje naar Amsterdam, twee uur van mijn woonplaats: ik had nooit gedacht een bekende te zien. En zeker niet de man van mijn vriendin, hand in hand met een blonde dame. Ze waren diep in gesprek en wierpen blikken over en weer die boekdelen spraken. Nadat ik een paar minuten verbijsterd heb zitten toekijken, ben ik naar hem toe gegaan. Hij schrok duidelijk toen hij me zag. ‘Weet Silvie hiervan?’ vroeg ik. Hij antwoordde niet. Voordat ik wegliep zei ik: ‘Ik geef je een week om het haar te vertellen, anders doe ik het.’

Een paar uur later belde hij me. Angstig, verward. Hij vertelde dat het niets voorstelde met die vrouw, dat hij haar amper kende en het nog diezelfde dag had uitgemaakt. Waarom was het nodig dat Silvie hiervan wist? Het zou haar alleen maar onnodig veel pijn doen. Heus, het was voorbij, dit was de eerste keer dat hij zoiets gedaan had en tevens de laatste keer. Ik geloofde er niets van. Nog steeds niet, maar ik wilde toch dat ik het er bij gelaten had. Maar zijn praatjes deden me teveel denken aan mijn ex-man, die mij heeft bedrogen bij het leven. Ik wilde niet dat mijn vriendin hetzelfde zou doormaken. Dus ik herhaalde mijn eerdere woorden.

Ik denk dat Oscar hoopte dat ik me toch zou bedenken of hij was eenvoudigweg te angstig om zelf zijn mond open te doen. Toen ik Silvie na een week belde en ze heel vrolijk en normaal klonk, heb ik haar verteld wat ik had gezien. Ze viel stil, daarna begon ze te huilen. Vreemdgaan verafschuwt ze, ze heeft Oscar altijd vertrouwd. En nu dit. Ze wist dat ik nooit zou liegen, bovendien vond ze hem al maanden afwezig en anders, zei ze. Binnen een paar uur zat ze met haar kinderen bij haar ouders.

In de periode erna had ik haar vrijwel iedere dag aan de telefoon. ‘Wat moet ik nu,’ zei ze maar steeds. ‘Ik geef nog om hem, maar ik kan hem nooit meer vertrouwen.’ Eindeloze gesprekken hebben we gevoerd. Ik ben van mening dat je een man die je eenmaal bedondert meteen moet dumpen, want een ware aard verraadt zich niet. En dat zei ik ook. Silvie was het met me eens, ze was zelfs al bezig met de aanvraag van een nieuw huis. Tot ik plotseling niets meer van haar hoorde en ze ook mijn telefoontjes niet meer beantwoordde. Via een andere vriendin hoorde ik dat ze terug was bij Oscar. Stomverbaasd was ik, vooral omdat ze mij dat niet had verteld. Ze zou toch moeten weten dat ik haar keuze hoe dan ook respecteer, wat mijn eigen visie ook is? Maar toen ik haar opzocht, gedroeg ze zich ongemakkelijk. Ze had besloten Oscar te vergeven, zei ze, want ze kon niet zonder hem. Hij had haar beloofd dat zoiets nooit meer zou gebeuren en ze zouden er weer wat van maken. Hoewel ik haar op het hart drukte dat ik haar begreep, en haar alle geluk van de wereld wenste, bleef ze afstandelijk. Ik denk dat ze zich geneerde, ik weet het niet. Feit is wel dat onze vriendschap sindsdien nooit meer is geworden wat het was. Ze heeft zich een aantal malen laten ontvallen dat ze de waarheid liever nooit geweten had. Daarmee geeft ze mij indirect de schuld van de grote problemen die er nog steeds zijn tussen haar en Oscar. Oscar gedoogt me, als ik bij hen ben, maar daar houdt het mee op. Het is duidelijk dat ook hij alle schuld van de problemen bij mij legt, en niet bij zichzelf. Laag: Híj is de bedrieger, niet ik! En zelf ben ik van mening dat een goede vriendin dergelijke dingen juist wél vertelt. Als mijn partner vreemd zou gaan en een vriendin zou dat weten maar niet tegen me zeggen, zou ik me dubbel bedonderd voelen. Kennelijk denkt Silvie er anders over. Ze neemt zelf weinig contact met me op. Het kan ook zijn dat ze zich schaamt dat ze is teruggegaan, dat ze mij niet goed onder ogen durft te komen. Eén ding weet ik wel: als me ooit nog eens zoiets zou overkomen, dan zeg ik mooi niets meer.’

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide