• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Grazia artikel ...


Had ik hem maar niet verleid

Angelique (29):

Jonas en ik raakten bevriend toen we twaalf jaar geleden tegelijk aan een nieuwe opleiding begonnen. Qua humor bleken we helemaal op één lijn te zitten en we werden onafscheidelijk. Als vrienden, níet als geliefden. Wat mij betreft was er namelijk geen chemie. Hoewel Jonas in de eerste weken van ons contact enkele malen liet merken dat hij zich wel tot mij aangetrokken voelde, accepteerde hij dat het er niet in zat. Later speelde het nooit meer tussen ons. We werden goede vrienden, beste vrienden zelfs, die alles deelden en altijd bij elkaar terecht konden. Ook toen we allebei een vaste relatie kregen. Friends forever, ik wist het zeker.

Tot die ene nacht, drie maanden geleden. Waarin ik mij schandalig heb gedragen en alles tussen ons heb vernield. Jonas heeft me inmiddels wel vergeven, mailde hij onlangs; toch ziet hij verder contact niet zitten. Het voelt alsof ik geamputeerd ben, zo erg mis ik hem. Hoe heb ik toch zo stom kunnen zijn?

Het hele afgelopen jaar zit ik al slecht in mijn vel. Een relatie die onverwacht verbroken werd, problemen op mijn werk. Om mijn gevoelens te verdoven vluchtte ik in drank. Vooral als ik uitging, samen met een vriendin, die enorm van feesten houdt. Zij sleepte me mee naar vele party’s en als ik daar lekker uit mijn dak ging, dan kon ik mijn sores vergeten. Jonas zei me vaak een beetje op te passen. Ik wuifde zijn bezorgdheid weg. Dit was gewoon een fase, wat gaf dat nu? Maar naast veel drank ging ik ook drugs gebruiken. Coke. Daarmee kon ik langer doorgaan en nog meer drinken. En zo is het misgegaan, die avond. Al vóór het uitgaan voelde ik me erg depressief. Ik hoopte dat ik van het stappen zou opvrolijken maar ik raakte in een vreemde, agressieve stemming. Ik besloot dat het tijd werd mijn ex te vergeten en dat zou ik doen door een nieuwe man te versieren. Veel succes had ik niet, ik maakte waarschijnlijk een te wanhopige indruk. Na een zoveelste drankje en snuifje ben ik naar huis gegaan. Toen fietste ik in de buurt van het huis van Jonas. Ik wist dat hij alleen was; zijn vriendin, met wie het trouwens niet zo soepel meer liep, was op reis. In een opwelling belde ik aan. Gewoon, om in zijn gezelschap te zijn. Hij was stomverbaasd dat ik midden in de nacht kwam aanzetten maar zoals het een goede vriend betaamt, liet hij me binnen. Dat ik wel eens coke gebruikte wist hij niet; dat ik stomdronken was, merkte hij daardoor niet op, omdat ik door de drugs toch een redelijk alerte indruk maakte. Zeker toen ik nóg een stevige lijn legde, stiekem op zijn wc. En daarna heb ik hem verleid. Ordinair, meedogenloos verleid. Jonas wist niet wat hem overkwam en probeerde me af te houden. Maar ik was niet te stuiten. Ik wilde een man die avond en Jonas zou het worden. Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ik ver heen was, heel ver, en daar schaam ik me vreselijk voor. Om mijn doel te bereiken heb ik hem zelfs op zijn mouw gespeld dat ik al tijden in het geheim verliefd op hem was. Uiteindelijk ging hij voor de bijl en zijn we in zijn bed beland. Het ergste is nog: daar is het licht voor mij uitgegaan. Ik herinner mij vrijwel niets. Toen ik de volgende dag wakker werd en tot me doordrong waar ik was - in de armen van Jonas, met twee gebruikte condooms op het nachtkastje - voelde ik me door de grond gaan. Wat had ik gedaan? Dit sloeg nergens op! Jonas daarentegen werd helemaal blij wakker. Hij knuffelde me haast fijn. Zei dat hij nog nooit zo’n fijne nacht had gehad. Natuurlijk durfde ik niet te bekennen dat ik me er niets van herinnerde. Eenmaal thuis sloeg de paniek pas echt toe. Ik wist dat ik Jonas de waarheid moest gaan vertellen. Maar hoe? Pas na twee dagen had ik genoeg moed verzameld. De blik van Jonas toen ik vertelde hoe het zat, die zal ik nooit vergeten. Ik zag dat hij tegen zijn tranen vocht, toen trapte mij haast letterlijk het huis uit. Hij wil me niet meer zien. Hij voelt zich gebruikt en terecht. Coke heb ik sinds die destructieve avond niet meer aangeraakt, ook heb ik een tijdje de AA bezocht om mijn drankgebruik te lijf te gaan. Ik ben zo geschrokken van mijn eigen gedrag dat ik iets drastisch wilde doen. Helaas kan ik Jonas er niet mee terugwinnen. Ik ben hem kwijt, dat is de prijs voor mijn verachtelijke gedrag.’

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide