• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Grazia artikel ...


Cynthia verloor haar ex aan AEA

Net toen Merel onverwacht op Kreta zat, kreeg haar moeder een hartaanval. Ze hoorde pas de volgende dag dat haar moeder was overleden.

Merel (26):

Vorig jaar juni is mijn moeder overleden. Ik had een heel hechte band met haar en ik mis haar nog elke dag. Ik hoopte dat het zou wennen, dat als alle seizoenen erover heen waren gegaan de pijn wat minder zou worden, maar het is nog steeds net zo hevig. Wel tien keer per dag denk ik: dit had ik haar willen vertellen, haar willen vragen. Ik kan het maar geen plekje geven. Dat komt omdat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen. Ze stierf alleen, met onbekende artsen naast haar. De plek waar ik had moet zitten was leeg; ik was op vakantie in Griekenland, ging op dat moment uit mijn dak op een heftige houseplaat in een discotheek. Geen idee had ik, dat het zo slecht met mijn moeder ging. Ik kón het ook niet weten want het is heel plotseling gegaan. Toch blijf ik mezelf kwellen met de gedachte dat ik er had moeten zijn. En dat alles dan misschien anders was gelopen.

Het rare is namelijk: ik zou helemaal niet op vakantie gaan vorig jaar zomer. En zeker niet naar het buitenland. Met een vriendin, die net als ik sinds kort weer single was, zou ik misschien een weekendje naar Texel, maar ik zou vooral lekker thuis, bij mijn moeder, bij wie ik nog steeds woonde, lummelen en uitrusten. Tot mijn vriendin me plotseling belde over een super last minute aanbieding. Tien dagen Kreta voor nog geen driehonderdvijftig euro, met eten erbij. Zouden we niet toch…? Zij was razend enthousiast, ik twijfelde. Achteraf geloof ik dat het een soort voorgevoel was. Want hoe aantrekkelijk het ook klonk, eigenlijk zag ik het niet zitten. Het was mijn moeder die me overtuigde toch te gaan. ‘‘Je hebt lang genoeg getreurd om je verbroken relatie,’ zei ze, ‘ga genieten!’ Ze gaf me zelfs een paar honderd euro cadeau om de bloemetjes buiten te zetten. De ochtend dat ik vertrok was ze op haar werk; er lag een briefje met ‘Veel plezier, lieverd’ en dat we vaak zouden sms’en. Onwetend dat ik mijn grootste steun en toeverlaat nooit meer zou terugzien reisde ik met mijn vriendin naar Schiphol en daar vanuit naar Kreta. Eerlijk is eerlijk, het was er fantastisch. Het weer was heerlijk en we ontmoetten meteen een hoop leuke jongens en meiden om mee te stappen.

De avond dat mijn moeder haar hartaanval kreeg, was de batterij van mijn telefoon leeg. Ik was dus onbereikbaar. Niet dat het iets had uitgemaakt, ik had toch niet op tijd terug kunnen zijn, maar ik vind het evengoed een vreselijk idee dat ik mij dronken aan het vermaken was, terwijl zij met een hartaanval naar de intensive care werd vervoerd. Dat ze daar is beland is een wonder; een toevallige collectant zag haar liggen door het raam en heeft direct 112 gebeld. Anders was ze overleden op onze koude keukenvloer. Maar het mocht niet baten: hoewel het even leek of ze haar konden redden, is ze na een paar uur toch gestorven. Alleen. Ik was er niet, ook haar zus, mijn tante, was op vakantie. De artsen wisten niet wie ze anders nog konden bereiken.

’s Nachts toen ik thuis kwam van het uitgaan, heb ik nooit aan mijn telefoon gedacht. Ik had het veel te druk met zoenen met Olav, een Duitser die ik die avond had ontmoet. Pas de volgende middag toen ik wakker werd plaatste ik mijn mobiel aan de oplader. En hoorde een onbekende stem die mijn hart uit mijn lijf rukte. Eerst het bericht dat ik met spoed gezocht werd. Toen de aangeslagen stem van mijn buurvrouw dat er iets erg was gebeurd en of ik snel wilde bellen. Dat deed ik, met bonkend hart, maar eigenlijk wist ik al genoeg.

Diezelfde avond zat ik in het vliegtuig terug, volledig over mijn toeren. Ook mijn vriendin ging mee naar Nederland, natuurlijk. Het moment dat ik mijn moeders lichaam te zien kreeg, had ik het gevoel dat ik zelf ook zou doodgaan, zo kapot was ik. En ik dacht maar: wat als ik erbij was geweest? Als ik gewoon thuis was gebleven, dan had ik bij de eerste tekenen een arts kunnen bellen. Hoe dan ook had ik aan haar ziekenhuisbed kunnen zitten. Had ik haar kunnen steunen in haar laatste ogenblikken. Ik kan het niet verkroppen dat ik zo ver weg was nu haar dit gebeurde. Ik ben in therapie gegaan om er vrede mee te vinden. Mijn psycholoog zegt dat ik moet stoppen met het verleden te willen herschrijven. Met dat schuldgevoel haal je je moeder niet terug, herhaalt hij telkens. Hij heeft gelijk, ik weet het. En toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet denk: was ik maar nooit naar Kreta gegaan.

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide