• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers AvantGarde interview met ...


Birgit Schuurman

Stuiterend komt ze de fotostudio binnen waar ook het interview gehouden wordt. Birgit Schuurman (31) zit duidelijk goed in haar vel. Haar ogen, haar huid, haar lach; alles straalt. Uitbundig springt ze haar kersverse man Arne Toonen in de armen, met wie ze na vijf jaar relatie kort geleden in het huwelijk trad. Haaks op dit geluk staat het verhaal van de musical waar ze momenteel in schittert, Vijf jaar met jou, met een minder happy end.

Birgit:

‘Op de dag af vijf jaar nadat we elkaar ontmoetten, zijn Arne en ik getrouwd. Net zoals alles vanaf het eerste moment klopte tussen ons, klopte onze bruiloft ook helemaal. Vrienden en familie die er waren konden onze liefde aanraken. Heel ongedwongen was het, met lange tafels vol eten, een zigeunerorkest, heel gipsyachtig. In december had ik Arne, uit mijn dak op een feest in Gent, ten huwelijk gevraagd. Ik verraste hem én mezelf ermee. Ik had al wel eerder bedacht dat ik toch wel erg graag met Arne zou willen trouwen, maar die avond kwam dat gevoel nog extra naar boven en toen flapte het er zomaar uit. En we hadden beiden zoiets van: ja, te gek! Vanochtend nog, onder de douche, hadden we het erover wat voor aanvulling dit geeft op onze relatie. Ik vind het simpelweg heerlijk hem mijn man te kunnen noemen, al verspreek ik me nog regelmatig. Verder is het vooral de herinnering aan die unieke dag. Het was heel speciaal om in het bijzijn van al onze geliefden expliciet uit te spreken wat we voor elkaar voelen .

Wij beginnen na vijf jaar aan een nieuwe liefdesreis (lacht), terwijl ik net in een musical speel waarin de relatie na even zoveel tijd over is. Vorig jaar trad ik al op in het stuk, toen met Ara Halici als tegenspeler. Nu doe ik het met Jim de Groot. Het is een prachtig verhaal, dat het ontstaan én het voorbijgaan van de liefde beschrijft. Jim bezingt als Jona alles van a tot z, terwijl ik juist bij het einde begin en dan langzaam terugvertel. Het is echt een cadeautje om hierin te mogen zingen, het is zó mooi. Zeven solo’s; daar kun je als musicalacteur alleen maar van dromen! Ook qua muziek is het geweldig, het is een mix van jazz, blues, pop en klassiek; zó rijk. Ik denk dat we het publiek diep weten te raken, zeker nu er door vernieuwde regie meer interactie tussen de twee spelers is dan de vorige keer. Het is aangrijpend dat overweldigende verliefdheid sluipend kan mislopen en er niets dan scherven overblijven. Confronterend ook, want zo gaat het immers vaak. Dat je denkt: hoe kan dit nu, waar is het misgegaan?

Vaak begint het met kleine, haast onopvallende dingen, denk ik. Verholen afgunst, bijvoorbeeld. Mijn personage, Sanne, is een musicalactrice die niet verder komt dan het ensemble; Jona is juist een succesvol schrijver. Sanne vindt het soms stiekem moeilijk dat hij zoveel succes heeft terwijl haar dromen maar niet uitkomen en als ze hem verwijt dat hij zo weinig tijd voor haar heeft doet ze dat door hem spottend onder zijn neus te wrijven dat hij zó goed is, het ijverige, fanatieke schrijvertje. Hem doet het pijn dat zij hem zijn succes niet kan gunnen. Terecht. Ik vind het best moeilijk dat mijn personage zo is; ik ben namelijk zelf totaal niet afgunstig. Als Arne voor iets wordt gevraagd ben ik alleen maar blij voor hem, al zal hij daardoor misschien veel weg zijn. Maar als ik weet dat het zijn droom is en het hem tot een gelukkig mens maakt, ben ik alleen maar trots op hem.

Door mijn rol in Vijf jaar met jou sta ik bewuster stil bij wat ik zelf heb. Ook ik heb in het verleden meegemaakt dat een relatie kan mislopen doordat net de juiste ingrediënten missen. Waardoor het komt dat het tussen Arne en mij wél goed zit, is moeilijk uit te leggen. Liefde is er wél of het is er níet. Er moet chemie zijn, de juiste balans, ogenblikkelijk. Bij ons was dat zo. En nog steeds. Als ik naar Arne kijk, wil ik hem om zijn nek vliegen. Zo’n verliefdheid kun je niet afdwingen, op geen enkele manier. Het is onverklaarbaar, onberedeneerbaar en ook niet te sturen. Je kunt wel je best doen om dat wat goed ís, goed te houden, bijvoorbeeld door bewust tijd voor elkaar vrij te maken. Arne en ik plannen iedere week twee hartjesdagen. In ons werk is het immers niet vanzelfsprekend dat we samen het weekend vrij zijn.

Op mijn trouwdag heb ik natuurlijk mijn best gedaan er zo mooi mogelijk uit te zien. Zo had ik supermooie nagels laten zetten en voor het eerst in mijn leven een pedicure genomen. Mijn jurk was ontworpen door Elja Lintsen, die haar eigen label Laael heeft. Eigenlijk is haar persoonlijke stijl wat strakker, moderner; heel knap dat ze in staat was volledig naar mijn smaak te ontwerpen. Prachtig was hij, mijn jurk, en erg apart ook, met aan de onderkant verschillende soorten voile, onafgewerkt, gewoon afgeknipt en een prachtige open rug met gevlochten randen van voile.

Uiterlijk is belangrijk voor mij. Toch ben ik er geen tutje in, het is niet zo dat ik zonder make-up de deur niet uit durf. En als actrice kan het zelfs juist leuk zijn er zo verrot mogelijk uit te zien, als dat toevallig bij je rol past. Maar bij optredens wil ik er goed uitzien, het is immers toch onderdeel van mijn show. Tegenwoordig hecht ik vooral veel waarde aan goede crèmes voor mijn gezicht. Vroeger vond ik simpele Nivea ook wel best. Als ik dat tegen visagisten zei, keken ze naar me met een meewarige blik, zo van: ik spreek je over een paar jaar nog wel. Ze hebben gelijk gekregen. Via een vriendin ben ik aan een heel goed merk gekomen, Bergman, en daar zweer ik tegenwoordig bij. En gelukkig heb ik een goede, eenvoudige face wash van hetzelfde merk, want ik haat veel gedoe; als ik ’s avonds na het uitgaan thuiskom zou ik het liefste zo mijn bed induiken. Maar ja, ik weet dat ik dat echt niet moet doen.

Meer dan om make-up, geef ik om kleding. Ik vind het leuk om ermee bezig te zijn en unieke combinaties uit te zoeken. Ik heb het geluk dat ik word gesponsord door verschillende kledingmerken zoals Object, Elle, GSUS en Insight. Vaak kan ik uit samples kiezen en grappig genoeg ga ik in de regel precies voor díe dingen die de winkels niet ingekocht hebben, omdat ze net te apart zijn en misschien geen commercieel succes. Ook fotoshoots vind ik fantastisch om te doen; lekker verkleedkistje spelen! Al in mijn puberteit vond ik kleding te gek. Mijn moeder maakte veel dingen zelf voor mij en Katja. Zaten we kritisch te kijken in De Knip, zo van: dít willen we, maar dan wel met wijde pijpen! En dan lekker met z’n allen naar de lapjesmarkt in Utrecht.

In die tijd wilde ik nog journalistiek gaan studeren. Maar op een gegeven moment ging het zingen toch kriebelen. Ik zat al sinds mijn elfde op saxofoonles, op mijn zestiende begon ik met zangles. Toen ik in mijn eerste bandje speelde, wist ik: dit is wel érg leuk. Zo is het balletje gaan rollen. Ook in Amerika is vorig jaar een album van mij uitgekomen en ik heb een introductietournee gehouden aan de Westkust van de VS. Heel leuk om daar wat speldenprikjes achter te laten, tot ook mijn volgende plaat er zal uitkomen. Maar als ik echt bekend zou willen worden in Amerika, zou ik me daar volledig op moeten storten en hier alles stopzetten. En dat heb ik er niet voor over. Eerlijk gezegd haal ik momenteel meer voldoening uit het theater. Daar ben ik helemaal verliefd op geworden. Het verslavende aan het theater is dat je de volledige aandacht hebt. Bij concerten gaan mensen toch biertjes halen, ze kletsen wat; in het theater zijn alle ogen op jou gericht. Ik stond laatst in Carré, met het nummer Liefde van Later van Herman van Veen. Stil was het. Doodstil. Ook na de laatste tonen kon je nog enkele seconden een speld horen vallen. Toen rolde het applaus van boven naar beneden. Zó overweldigend, zó mooi, daar kan niets tegenop.

Door Vijf Jaar met jou is mijn liefde voor het Nederlandse gezongen woord sterk toegenomen. Als je in het Nederlands zingt, zit er geen moment van vertaling tussen de woorden en de emotie. ‘Als je weg bent voel ik me eenzaam’ raakt je nu eenmaal dieper, sneller, dan de zin ‘I feel lonely when you’re gone.’ Je hart weet gewoon metéén hoe eenzaamheid voelt. Ik zou graag onderzoeken hoe de muziek die ik maak in onze eigen taal zou klinken. Ik denk dat dit wel eens heel verrassend kan zijn, zowel voor het Nederlandse publiek als voor mij.

Naast al mijn eigen werk ben ik samen met Arne ook nog druk met een uit de hand gelopen gezamenlijke hobby: onze online gallery Prints & The Revolution waar we op een laagdrempelige manier betaalbare kunst aanbieden. Er zit van alles tussen: zeefdrukken, pop art, street art, schilderijen, potloodtekeningen... Twee keer per jaar organiseren we een expositie van een paar weken. We vertegenwoordigen tweeëntwintig kunstenaars die we zelf helemaal te gek vinden. Het liefste zouden we álles wat ze maken bij ons thuis ophangen, maar in een huisje van 80 m2, hartje Amsterdamse Pijp, gaat dat natuurlijk niet. We hebben simpelweg niet genoeg muur! Ons huis is een ontploffing van leuke spullen, met muren vol dvd’s, cd’s en platen maar ook met heel veel foto’s en kunst, zoals het doek dat mijn zus speciaal voor onze bruiloft heeft laten maken door een van onze kunstenaars, DD, waarop Arne en ik verstrengeld zijn geschilderd. Verder hebben we een authentieke American Kitchen, een in de jaren vijftig ontworpen metalen keuken, heel mooi.

Gelukkig hebben Arne en ik dezelfde smaak qua inrichting. Hoewel dat geen maatstaf is voor het kunnen slagen van een relatie, vind ik het toch belangrijk, omdat je anders al meteen een boel concessies moet doen. Natuurlijk zijn er ook dingen waarin Arne en ik verschillen. Zo is Arne niet zo van het zakelijke. Hij houdt zich voor Prints & The Revolution dan ook meer bezig met de contacten met kunstenaars, terwijl ik me op het organisatorische gedeelte stort. Ha, maar helaas voor Arne heeft hij zich onlangs flink in de vingers gesneden want ik heb ontdekt dat hij eigenlijk ook héél goed dingen kan regelen: hij heeft namelijk onze hele huwelijksreis tot in de puntjes verzorgd! Ik wist niet eens waar we heen gingen tot het moment dat we in het vliegtuig zaten. Hij bleek Tanzania gepland te hebben. Supertof: hoewel ik veel gereisd heb, was Afrika nieuw voor mij en ik werd met mijn neus op het feit gedrukt dat het eenzijdige beeld dat je van dit continent kunt hebben niet klopt. Afrika is veel méér dan dorre vlaktes en kinderen met vliegen op hun gezicht. Er is ook een andere kant: die van prachtige, trotse Masaï, die kuddes kalveren over de steppes leiden, adembenemende landschappen en hevige kou in de nacht. Op dat laatste waren wij totaal niet voorbereid! Ik ben heel blij dat ik dit land bezocht heb; Tanzania grenst aan Kenia, dus ook dát land kan ik mij nu beter voorstellen. En dat is fijn omdat ik mij heb verbonden aan Stichting 4 Life , die via sieraden4life.nl prachtige kettingen en armbanden verkoopt, voor en door Keniaanse vrouwen met aids, om hen werk, geld en eigenwaarde te bieden. Fair Trade heeft vaak een wat stoffig imago, daarom leek het me goed mijn gezicht eraan te verbinden; ik denk namelijk dat het met mijn eigen stoffigheid wel meevalt! En ik vind het echt goed om mensen op deze manier te helpen: door hen aan het werk te zetten in plaats van alleen maar geld te storten.

Wat ik voor plannen voor de toekomst heb? Van alles, maar je moet maar net zien wat er op je pad komt! Ik hoop in ieder geval wel eens een eigen theaterprogramma te maken, met eigen nummers en favoriete covers en met een mooie bezetting; piano, viool, cello. Op privé-gebied zou ik kinderen erg leuk vinden; ik zou de ooievaar absoluut niet wegsturen als hij langskomt. Maar ook dat is iets wat je niet kunt plannen; mensen zeggen zo gauw: ik neem kinderen, maar je lichaam moet wel meewerken. Ik denk wel dat ik een goede moeder zou zijn; dat zeggen vriendinnen tenminste, die vinden me heel zorgzaam. Dat ben ik ook, hoewel ik wel een enorme flapuit ben en mensen daar wel eens mee kan kwetsen. Ik kan erg fel zijn, heel direct. Mijn vader zegt wel eens: Birgit, je hoeft niet álles meteen te zeggen wat je denkt hoor. Hij heeft gelijk, toch denk ik dat het goed is om je hart op je tong te hebben. Ik háát het om dingen onuitgesproken te laten. Arne zegt altijd: Assumption is the mother of all mistakes, en zo is het. Je moet niet denken, aannemen, invullen maar gewoon zéggen wat je verlangt of vindt. Dat lucht op en zorgt voor meer begrip. En vooral: nóóit met ruzie gaan slapen!’

Biografie

Naam: Birgit Schuurman

Geboortedatum: 1 juli 1977

Geboorteplaats: Utrecht

Opgegroeid in: Bunnik

Opleiding: VWO

Relatie: getrouwd, met regisseur Arne Toonen

Woonplaats: Amsterdam

Carrière: In 1995 zong ze in de band Jeunes Turcs. In 1999 bracht ze de singles A little famous en Maybe the wine uit. In 2001 brak ze door met het nummer I Know en haar debuutalbum Few Like Me. In 2005 verscheen Sticky Tales. Verder speelde ze onder meer in de film Floris, de serie Lieve Lust, de musical De Jantjes en het theaterstuk Sexual Perversity. Momenteel staat ze samen met Jim de Groot in Vijf jaar met jou. Vorig jaar won ze voor deze rol een John Kraaijkamp Musical Award voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol in een Kleine Musical.

Meer informatie:

birgitschuurman.nl

vijfjaarmetjou.nl

printsandtherevolution.nl

sieraden4life.nl

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide